Pages

09 Mayıs 2010

090510

Hemen her evin bir bahçesi olunca, bu adamlarda da bahçe bakımı gibi bir çılgınlık oluyor. Hatta bizim BİM mukabilindeki LIDL'da patates bulamadığın dönemde bile tohum, toprak, gübre bulabilmek mümkün.
Tamam, lale daha bir hoş duruyor ama İstanbul'da lale festivali varsa burada da "daffodil"(narcissus) festivali var. Ve evet, bu adamlar illa söylenmesi zor bir çiçek seçmek zorundalar!

Herneyse. Adamların festivalden anladıkları, her bir sponsorun bir demet daffodil dikmesi ve koca Bute Park'ın yarısının bahçecilikle alakalı eşyaların satıldığı kocaman bir markete dönüşmesi... Hatta yaşlı tintin teyzeler aldıkları boylarından büyük bitkileri taşımak için golf arabalarıyla geziyorlardı parkın içinde ki görülmeye değer!

Festival dönemi bizimkilerden farksız. Heryer daffodil maketleri, afişleri, bayrakları dolu. Bütün bakkallarda gerek saksıda gerek bukette satılıyor. Neden daffodil derseniz, Gallerin üç sembolü var temelde; Ejderha, Pırasa ve Daffodil. Merak etmeyin bu üç kelimeyi kullanarak bir kompozisyon yazmanızı istemeyeceğim. Ben de zaten hala aradaki bağlantıyı kurabilmiş değilim. Hadi bitkiyi ejderhayı anladım da...

...bir yerin sembolü nasıl pırasa olabilir yahu?

07 Mayıs 2010

070510



Geçenlerde yanımdan geçen bir kamyonunun arkasında öyle bir yazı gördüm ki temel fıkralarını aratır cinsten...

"No tools stored in this vehicle over night" (Türkçesi; buraya hazine gömülü değil...)

Bir de buralarda devam etmekte olan bir seçim süreci varmış sanırım. Sanırım diyorum çünkü her seçim döneminde etrafta okuma bayramı şenliği modunda sokaklar görmeye alışmış bünye pekbirşey görememeyi yadırgıyor. Tek tük evlerin bahçesinde şekil 1-a'da gördüğünüz direklere rastlayabiliyorsunuz.

Hatta ben bu direkleri, daha önceden satılık/kiralık ilanları zannederek esgeçmese ve o gece gerçeğin idrakına varıp fotoğraf çekmekle uğraşmasaydım, galli götü göremeyecektim.

Kısfmet.

not: an itibariyle "sandıkların açılması" hala devam ediyor.

05 Mayıs 2010

050510

Sonunda bu da oldu...

Balkabağına dönüşmeme dakikalar kala, bu kadar saat okulda nasıl kaldığımı hesaplayarak bir yandan da koşar adım yurttaki odama varmaya çalışıyordum. Hava da buz gibi.

Tam yurdun sınırlarına girdim ki yanımdan bir taksi geçerek 25 metre öteme parketti. Taksinin arka kapılar açıldı ama çıkan yok. Yavaşladım. Bakıyorum ne olacak diye. Taksiden dışarı resmen bir sağa bir sola sallanan iki adet tiineyc kız indi. Kapıyı kapatmaları ne kadar sürdü hatırlayamıyorum. Belki de şoför inip kapatmıştır. Bilemeyeceğim. Çünkü o sırada gözüme ışık giriyordu. Gece aydınlatması, kaldırımın kenarında kusmakla meşgul olan kızların çıplak götlerinden suratıma yansıyordu. Anlayacağınız üzre kızlar ya altlarına birşey giymeden çıkmışlardı ya da o akşam gittikleri barın sahibi, yarın çöplerle beraber bu kızların kıyafetlerini dışarı çıkaracaktı.

Edinburgh'daki parti otobüsünün camına peynir beyazı götünü (çok sevdiğim bir peynir türünü, bu adamların güney kısımlarıyla aynı cümlede kullandığım için mazur görünüz) yapıştıran iskoçlar, swansea'de meydanda tangalarıyla şov yapan ingilizlerden sonra sonunda bir galli götü de görmüş oldum.

Not: hepsi birbirine benziyor.

26 Nisan 2010

260410


Atlı karıncaydı, helter skelter'dı, enstalasyon direkleriydi derken buna da geldik sonunda. Su dolu bir havuzda, balonların içinde debelenen çocuklar... Kaç insan evladı bunu görür görmez aklına "peki bu hertarafı kapalı balonların içinde nasıl nefes alıyor bu veletler? ya oksijen tükenirse" diye düşünüyor bilemiyorum.

Ancak balondan çıkan bir kız çocuğunun, o günkü yağmurlu havaya karşın saçının başının terden yapıştığını ve ne nefesini ne de yürüyüşünü kontrol edemediğini gördükten sonra dedim "bunlar temelden böyle yetiştiriliyor". Sonra benim dairedeki veletlerin non-stop sarhoş gezmesine şaşırmamalı.

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

24 Nisan 2010

240410

Nikita diyip duruyordu bence JRR Tolkien elfçeyi yaratırken welsh dilinden etkilenmiş diye. Bu da ispatıdır diyorum;

Aragorn bence "açıcı" manasına geliyor. Kısacası "fatih"... Elflerin soyu da Türklere dayanıyormuş zaten.. diye bir de ben sallayayım. Bu arada "ice cream available" yazısındaki büyük "İ" harflerindeki noktalar dikkatinizi çekti mi. Büyük İ'ye nokta koyan kaç tane millet tanıyorsunuz? Peki bu ice-cream nerede var diyorsanız işte burada;



Cinsiyeti sebebiyle kesinlikle "signor" olamayacak, acayip suratsız hintli teyzeleri "freshly made" felan da değil gayet algida (buradaki ismiyle wall's) dondurmaları satarken görürseniz şaşırmayın. Bütün bunlar birer ilüzyon zaten! Magnumun da nanelisi pek hoşmuş ama şimdi hakkını vermek lazım.

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

22 Nisan 2010

220410



Geçenlerde biri kaldığım dairenin kapısını inatla çaldı. Normalde açmam, gelen bana değil çünkü. Evet durum o kadar vahim. Neyse, sadece gelen vatandaş utansın çaldığına diye, gittim kapıyı açtım. Dairedeki diğer veletler o sırada yoklar.

Kapıda kocaman, ama gerçekten kocaman bir ingiliz hatun. Ayağında yan basmaktan yamulmuş ugg'lar, dikişleri patlamak üzere olan bir tayt ve elbette kocaman bir göğüs dekoltesiyle. Kız "yanlış mı geldim ne?" ifadesini silkinip attıktan sonra jordan'ı sormaya başladı. Dedim yok cordın mordın, görmüyor musun. O gelirse ona şu dediğimi iletir misin diye tam ağzını açıyordu ki dedim iletemem. Al sana kalem kağıt ne ileteceksen yaz kapısına yapıştır.

Kıza bir dokun bin ah işit. Hoş ben dokunmaya bile korkarım o cüssede birine ama... Meğer benim partici velet cordın bu kızla beraber sunum hazırlayacakmış. Yarın son günmüş ama cordın -ne tuhaftır ki!?- hiçbirşey yapmayıp, herşeyi kızın üstüne atmış.


Neyse. Dedim Allah kolaylık versin. Tabi böyle bir deyiş yok... Burada heryer not kaynıyor. Herkes not bırakmayı çok seviyor. Hele laboratuvarda notlar çarpışması yaşanıyor. Neredeyse yanlarındakiyle notlar aracılığıyla konuşacaklar. Ama şu yukarıdaki not beni benden aldı.

"Please don't leave items here *but money*"

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

20 Nisan 2010

200410


Bugün havadan sudan, ama en çok da havadan bahsedeceğim. Senenin başında iflas bayrağını çeken, Cardiff kadar nüfusu olan İzlanda'nın bir türlü batamamasından birikmiş enerjiyle midir nedir şu kimsenin ismini doğru düzgün söyleyemediği eyjafjalaj ökumökübilmemnenin volkanik aktivitesinden herhalde herkesin haberi vardır. Tüm havaalanları kapandı, bizimkilerin İngiltereye gelmeleri ve muhtemel Londra gezim de suya düşmüş oldu - an itibariyle-.

Ancak burada bu durumu daha değişik yorumluyorlar. Havaların bu volkanik aktivite sebebiyle sıcak olduğunu söylüyorlar. Ondan mıdır bilemeyeceğim ama havalar gerçekten sıcak. Ve herkesler dışarıda! Bu, yeşillik bulamadığı için otobanların arasındaki adalarda futbol oynayanları çağrıştıran görüntüleri çekmekten kendimi alamıyorum doğrusu. Aslında ingiliz mingiliz ama işte dünya insanı...


Havanın da güneşli olmasını fırsat bilip, eline gitarı alıp manitayı tavlamaya çalışan şu çocuğu görünce, sahil kenarında akdeniz akşamları çalan tipler geldi aklıma. Direkt fotoğraflarını da çekmeye utandım, arkadaşlardan birine zorla poz verdirdim, yanından çocuğu çekerken. Ama fotoğrafa dikkatle bakarsanız, çocuğun arkasında yatıp güneşlenen amca hiç de utanma gereği duymamış.

Gördükleri her çimene uzanıp güneşlenen bu insanları görünce dedim kendi kendime, bir de bizim fakültenin bahçesindeki banklara uzanan amcalara laf ederlerdi. Peh.

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

15 Nisan 2010

150410


Dün akşam tam dalmıştım ki kapı çaldı "zooort" diye. Kızın teki eline almış sanatsal birşeyler, satmaya çalışıyor. Dedim uyuyorum ben, başka kapıya! Benim sanattan anladığım; dolguları dişe benzetmeye yetecek kadar olduğu için çok da umrumda olmadı açıkçası.

Burada enstalasyon yapmak için özel müzelere ihtiyaçları yok adamların. Müze desen hani o da gani. Ama yolda giderken "içeri bakın" yazan direklere sırayla bakarsanız içeride üç boyutlu bir aşk hikayesi görebilirsiniz.

Sonra Roath Park'ta gördüğümüz egzersiz direklerinden sonra bu sanat direklerini de görünce, belediyenin insanları zorla sportif ve sanatsal kişilikler yapmaya uğraştığını düşündüm. Ha bir de istemeden de olsa insanları Gallerce öğrenmeye ittiğini! Şimdi eğer tutup da yanımda duran bir pakistanlıya bile "dym ysmygu" dediğimde pakistanlı bir yarasaya dönüşebiliyorsa... Pardon... Sigara içmenin yasak olduğunu anlayıp elindekini atabiliyorsa, demek ki bu adamlar başarmış!


Ancak söz konusu "sorun çözme"ye gelince bu İngilizlerin politikası da Türklerden zerre kadar farklı olmuyor. Hala undergradlarla aynı odayı paylaşıyorum mesela.

Bir de internetim gelip gidiyor. Resepsiyona söyledim sorunumu. Okulun yurdunda kaldığım için beni okula yönlendirdiler. Okulun IT'sine gittim, beni information service'e yönlendirdiler. Onlara bir mail attım. Cevapta "Senin oturduğun blok undergraduate bloğu. Biz orayı kapsamıyoruz, resepsiyonla görüş" dendi. Resepsiyona döndüm. Beni tekrar okula göndermeye çalıştılar ama direndim. Bu defa da Cable Company'nin telefon numarasını verdiler.

Hala internetim gelip gidiyor.

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

14 Nisan 2010

140410



Baharın hala gösterip vermediği, güneşin çıkıp ısıtamadığı şu günlerde bünyede doğuştan varolan bahar modunun da etkisiyle sağa sola yürümekle meşgulüm. Burada çokça olan mezarlıklardan birinin yanından dalgın bir şekilde geçerken birden bire önümde bir nesne belirdi. Fare diye ufaktan bir çığlık attım ama, aslen üç kocaman sincaptılar.

Tabi bizim neslin sincaptan anladığı uzun entarileri ile şarkı söyleyen Alvin, Simon ve Theodore'dan öte gidemediği için benim şaşkınlığıma da hak vermek lazım. Aynen çizgifilmlerde anlatıldığı gibi, sincaplar beni, ben sincapları görünce karşılıklı bir 5 saniye kadar donup kaldık. Elleri havada, sanki iş üstünde yakalanmış hırsızlar gibiydiler. Sonra pıtıpıtı hemen en yakındaki ağaca tırmanıp kayboldular.

Hali hazırda geçtiğimiz yaz başımdan bir fare olayı geçmiş olduğu için sincap olduklarına sevindim.

Efendim, geçen yaz evde tek başıma oturmuş film izlerkene birden bire oturma odamda yerden hızlıca fırlayarak oturduğum kanepenin altına giren ve kanepeden dışarıya uzanan kuyruğunu sağa sola sallayan bir yaratık görürseniz korkmamanız elde değil. Kaldı ki benim gibi köpekten korkmayan ama kediden korkan, böceklerden ölesiye korktuğu halde onları öldüremeyip üzerlerine bardak kapatan bir kişi için bu tecrübe gerçekten çok kötüydü. Sonra tabi Nikitayı arayıp onu koştura koştura eve çağırmıştım. Bizimki de o hızlı hızlı hareket eden yaratığın üstüne bir battaniye kapatmıştı. Tabi battaniyeyi fırlatmasıyla beraber yaratık kuyruğunu bırakınca, gördüğümüz -daha doğrusu çok hızlı hareket ettiği için tam olarak göremediğimiz- nesnenin yaz sıcağında apartmanın dış cephesine yapışıp, yolunu şaşırdığı için pencereden içeri girmiş büyükçe bir kertenkele olduğunu anlamış olduk.

Burada farelere "hayvan" gözüyle bakılıyor, "haşerat" değil. Bu sebeple, İngiliz halkı fareleri öldürmüyor. Evlerin izolasyon aralıklarından tıkır tıkır ayak sesleri de gelse "ingiltere gerçeği" diyerek geçiştiriyorlar. Adamların bundan birkaç asır önce vebadan geberip gittiklerine şaşırmamak lazım.


Cardiff sokaklarında her türlü hayvana rastlamak mümkün. Hatta yürüyüş yaptığınız parkurda kedi, köpek, güvercin, martı, ördek ve kuğuları sollamak zorunda kalabilirsiniz. Hatta hatta oturacak bir yer bulmak için bu hayvan türlerini hafiften el-bilek hareketleriyle kenara kaydırmanız da gerekebilir. Sonra geçenlerde parkta bir çift gördüm, kuğulara ekmek atıyordu. Dedim "kesin Türktür". Ne de olsa yüzyıllardır baıkçıl bir kuş olan martıları bugüne bugün simitçil yapmış bir milletiz. Hakikaten haklıymışım. Türkmüş.

10 Nisan 2010

090410

TSK'nın "server is too busy" yorumlarını kulak ardı ederek bir el F5'te durmak suretiyle beş dakika boyunca tıkladıktan sonra bizim beyi askere nereye göndereceğimizi öğrenebilmek için gerekli sorgu sayfası açıldı.

Açıldı açılmasına da onay kodu bir türlü gözükmüyor. Öyle uğraş böyle uğraş... Sonunda dört haneli onay kodu açıldı; "2FTM". Dedim "Nikitacım, bu çok güzel bir yer çıkacak bence. Baksana ismimin sessiz harflerini yanyana koymuşlar."

Jandarmam. Kısa dönemim. Erim.

Yerim.

08 Nisan 2010

080410

Güzel ama soğuk bir hafta ve Swansea'ye ikinci bir ziyaretten sonra, tren istasyonunda inip şehir merkezine doğru yürürken Nikita'yla dikkatimizi stadın ilginç bir şekilde yerleştirilişi çekti. Koskoca Millennium Stadyumu diyorsun. Gel gör ki stad sanki araya sıkıştırılmış gibi. Santimle ayarlanmış.

Tabi doğal olarak insanın aklına işeyebilmek için sağa dönmek zorunda kaldığın tuvaletler geliyor. Sorsan ev 5 oda 3 banyolu... Bizim laz müteahhitlerin buralara da el attığından şüphelenmedik değil.
Bu arada geçen bahsettiğim gallerin ingiltereyi yenmeyi gurur yaptığına dair yazının aslını da buldum; "We welshmen do not mind much if we have to bow the knee to Scotland or Ireland but we do take a special delight in whacking England" Tabi önce stadını düzgün konuşlandır bir diyesim gelse de Old Trafford'u felan görmedim, birşey diyemeyeceğim.

Bir de acayip eğlenceli bir Manchester United- Bayern Munich maçı izledikten sonra Türk futbolunun düştüğü halleri, maçların ne kadar zevksiz olduğunu tartışmaya başladık. Ben de dedim, işte Türk futbolunun düştüğü yer... Ucuzluk pazarlarında standdaki tek forma, o da 10 pound. "İşte kızım, buralardaki tek Türk forması.." diye kasılmaya başlayan Nikita'nınsa olayı tamamen tersinden algıladığı kanısındayım.

04 Nisan 2010

040410

Eveet.

Havaların kendince göster-ama-verme prosedürünü benimsediği şu günlerde parklar ve bahçeler, benim gibi kararsız adamlarla dolmuş vaziyette. Kimileri flip-floplarıyla, kimileriyse ugg larıyla ortama renk katmaktaydı.

Parklar malumunuz geniş. Burada adam başına en az 127 metrekare park ve bahçe alanı düşüyor. Emin olun, o kadar apartman dairesi düşmüyor. Dolayısıyla ipini koparan bu parklara çeşitli etkinlikler yapmaya gidiyor. Misalen;

Bu amcalar, geçen postlardan birinde bahsettiğim üzere "rugby" oynuyorlar... zannetmeyin! Bu amcalar, amerikan futbolu oynuyorlar. Bana sorsanız tabi uzaktan bakınca hepsi aynı. Sanırım amerikan futbolunun yere yatıp yuvarlanma kısmından oldukça zevk alıyorlar. Çünkü buralar oldukça çamurlu. Nikita, o kadar çamurun çamaşır makinasını bozacağını, bu sebeple önce hortumla bu adamları yıkamak gerektiğiniz savunuyor. Katılıyorum.

Sonra bir de kriket oynayan şu grup vardı. İşin ilginci, kriketin atasporu olduğu İngiltere'nin muhterem vatandaşları amerikan futbolu oynarken, pakistandan gelmiş abiler ellerinde kriket sopalarıylan sahalarda cirit atmaktalardı! Şimdi diyeceksiniz futbol oynayan yok muydu. Allah inandırsın, birkaç kız bir topun peşinde koşturuyorlardı ama oynadıkları tam olarak neydi çözemedim. Sanırım futbol oynuyorlardı. Genel olarak parkta ragbi, amerikan futbolu, kriket, tenis ve hatta curling derrmişim, yok tabi kürek çekme diyecektim gani gani gerçekleşirken futbol oynayan kısmın 6 kişiyi bulamaması bana gene iki evvelki postumu düşündürdü. Is football really for pussies?

Ha son olarak bir de egzersiz direkleri diye hadiseler var burada. Gezerken merak edip yanınızda arzı endam eden bu direkleri yakından incelerseniz herbirinde birkaç farklı egzersiz görebilirsiniz. Misalen şekilde "isometric squad" ve "achilles stretch" yapabilmek için çalışan bir çift görmektesiniz. Isometric squad pozisyonunda poz vermekte olan Nikita şekilde "hadi çabuk çek, düşmek üzereyim" demekle meşguldü mesela.


İkinci hareketi yapan Kiddo ise şekilden de anlaşılabileceği üzere hareketi yaparken, tüm çakralarını açmış, üstün güçlerden destek almakla meşgul. Son hareket "stretch kick" idi ve bacağı neredeyse kafa hizasına kaldırmayı içerdiği için elbette yalan oldu. Bu arada galliler strecth kelimesini strecht olarak yazmışlar, o da dikkatimizden kaçmadı değil. Aklımıza hemen egzos, ekzost, eksos tamiri yapan dükkanlar geldi.

Ve bitirmek gerekirse, evet, Nikita'm bana çok güzel bir süpriz yaptı. Ben bunları yazarken sol yanımdan "Bu kadar uzun yazıyı kim okuyacak! Sen yazmasan ben okumama mesela" diyor.

Rıdvan "gol" diyor.

03 Nisan 2010

030410

Cardiff'ten dönüşte edineceğim bir alışkanlık varsa o da "yanımda şemsiye taşımak" olacak. Zira yürümeye başladığımda gayet soğuk ama gayet kuru olan hava bir anda yağmurlu hale dönüşebiliyor. Yağmur damlalarının yere varmasıyla beraber senkron bir şekilde sokaktaki herkes çantalarından şemsiyelerini çıkartıp açıyor. Bu sahne bana Björk'ün "It's Oh So Quiet!" videosunu hatırlatıyor.

Aslında o video ne kadar canlı ve renkliyse, bu adamların havası da bir o kadar gri ve renksiz. Ancak adamlar inatçılar bunu değiştirmeye! Dolayısıyla adım başı heryere atlı karıncalar ve helter-skelter olarak geçen jumbo kaydıraklar koyuyorlar.


Bu arada, tavsiyem fotoğrafların "güneşli" oluşuna aldanmamanız yönünde olacak. Zira kendisi bundan 3 hafta önce başlayan ve 1 hafta sürdükten sonra sona eren "ilkbahar"dan kalma bir günde çekildi. Şimdi durum biraz farklı.

Bu arada bundan seneler evvel -daha ilkokul bebesiyken- buraya geldiğimizde en büyük zevkim Queen Streetteki bu Helter Skelter'a binmekti. Artık çocuktuk da mı bize devasa görünüyordu, yoksa yıllara yenik düşerek küçüldü mü bilemiyorum ancak ismi bile değişmiş; "Aladdin's Magic Carpet" (Alaaddin'in Sihirli Halısı) olmuş. Tabi ki kayarken İngilizlerin kar beyazı totoları tutuşup alev almasın diye altlarına koydukları paspaslardan geliyor isim.
Sonra sonunda yürüyüş ayakkabıları aldım kendime. Tipleri çok muhteşem olmasa da kendimi dağa bayıra vurduğumda işime yarayacaklarını düşünüyorum. Satış elemanı çocuğa sordum "yağmur geçirmiyor değil mi?" diye. Çocuk güldü. Zira yağmur geçiren bir koşu ayakkabısı dünyanın Britanya olarak bilinen kısmına gayet ters. Sonra bu ayakkabıları aldığım meşhur JD buçuklu numara çalışmıyormuş. Allah'tan ayağım tam numara dedim. Zira 4 numara 36 ediyor, 5 numara 38. 37 olanlar neye razı oluyorlar bilemiyorum. Ayakkabıları aldım. Ağzı büzülen naylon poşete koydular. Burada böyle. Yağmura adapte olmuş herşey.
Büzgülü poşetimle dışarı çıktığımda dolu yağıyordu. Kafama düşen tanelerden dolayı kaç beyin hücrem öldü, aptal olur muyum bilemiyorum. Sonra kartpostal bakmaya girdim. Dışarı çıktığımda güneş açmıştı. Üst-baş bakmaya girip dışarı çıktığımdaysa yağmur yağıyordu. İki mevsimi döndürüp döndürüp yaşayabiliyoruz.
Ne güzel değil mi.

02 Nisan 2010

020410


Hava bu şekilde olunca alışverişe dahi çıkamıyorsun.

Bu arada hava durumunun aksine dün kar yağdı burada. Hatta bir an öyle lapa lapa yağdı ki, o sırada yanımda pencereden dışarıyı seyreden bir ufaklık "anne kar-topu oynayalım" dedi. Annesi de iki dakika sonra yine yağmur yağacağını tahmin etmiş olsa gerek "bu havada kar-topu oynanmaz" diye akıllıca bir tespitte bulundu.

Nisan ayında Cardiff'te kar yağabiliyor. Gelmeyi düşüneniniz varsa parkalarınızı kapın da gelin. Zira burada vitrinlerin hepsi yaz sezonunu açtı, hırka bile bulamayabilirsiniz.

31 Mart 2010

310310

Evet ne diyordum..

Duvardaki "Barclays" yazısını incelerken müzede çalışan çocuğun biri geldi... Çocuğa geçmeden bu Swansea'de çok ilginç şeyler oldu. Mesela ilkokul, ortaokul ve lisede öğrendiğim bilgiler boşa gitmesin diyip elimde haritayla bulunduğum yerin izohipsini çıkarmaya çalışırken, İngiliz bir kızcağız yanıma gelip yardıma ihtiyacım olup olmadığını sordu..! Sonra bana teker teker yerleri tarif etmeye başladı. Ve bana vaktim olursa Mumbles'a gitmem gerektiğini, çok şirin bir balıkçı kasabası olduğunu söyledi.

Tabi benim yön bulma duygum aynen biri bana yön anlatırken onu anlayabilme kapasitem kadar gelişmiş olduğu için aklımda kalan tek şey "mumbles" oldu. Onu da "mumps" (kabakulak) olarak hatırladım sonraki bir hadisede.

Dediğim gibi hava donduran moddaydı. Zaten Mumbles da sahilden yürürsem 5 mil felan sürüyormuş. Sahilde yürümek de mümkün değildi rüzgar ve yağmurdan. O yüzden esgeçtim. Tabi kızın söylediğinden aklımda kalan tek şeyi de unutunca information center aramaya başladım. Information center'i ararken de müzeleri teker teker buldum.

İşte Waterfront Museum'in büyüsü içinde gezinip kim bunu sponsor ediyor diye kendi kendime sorarken müzede çalışan çocuğun teki yanıma geldi "müzeyi beğendin mi?" dedi. Beğendiğimi söyleyerek konuyu sponsora getirdim. Meğer devlet karşılıyormuş. Dedim "devlet çok zenginmiş." Adamın damarına basmışım sanırım.

Başladı, "Aslında efendim biz daha zengin olurduk. Şu İngilizlerden bir kurtulsaydık. Galler kendi kendine daha da kalkınır ama İngiltere bizi hep aşağıya çekiyor. Özellikle finansal açıdan". Ha dedim sen de ayrılıkçılardansın. "Tabi" dedi. "Neden olmayayım!"

Sonra müzeyi gezerken, dedim ya otun bokun şeyini koymuşlar diye. Bir dolu forma, gazete küpürü ve fotoğraf vardı, Rugby'de Galler'e ait. (Aslında bir yandan da düşündüm. Bizim memlekette Hakan'ın, Rüştü'nün formasını görmeye, şampiyonluk fotoğraflarını incelemeye akın akın insan gelirdi diye...) Neyse. Gazete küpürlerinde "İskoçya veya İrlanda'ya yenilmek bir sorun ancak İngiltere'ye yenilmek bir gurur meselesi!" şeklinde yazılar vardı. İngiltere ile Galler arasında olan Rugby maçları bu yüzden acayip çekişmeli geçiyor.

Bu arada Galler'de bizim bildiğimiz anlamıyla futbol pek önemsenmiyor. Her parkta Rugby kaleleri var. Hatta geçenlerde Proflardan biri bana Rugby ile ilgilenip ilgilenmediğimi sordu. Yok, dedim. Sadece futbol. Cevabı şu oldu;

Naah. Football is for pussies.

29 Mart 2010

290310

Trenle sadece 50 dk sürüyor, haydi gidelim ya nolacak diyerek insanın burnundan akan sümüğün bile donduğu bir günde bir sahil kenti olan Swansea'ye gittik. Swansea'de aradığımız şeylerin önünden geçip geçip "yok canım bu olamaz" diyip durduğumuz için şehri üç defa turladık. O da anca 50 dakika sürdü.

Bu kadar ufak bir şehirde iki şey dikkatimi çekti.

Bir; aslında bu sorun Antalya kadar geniş, Acıbadem kadar nüfusa sahip bir yer olan Cardiff'te de var. Trafik! Anlayamıyorum. Anlamlandıramıyorum diyordum kii trafiğin sebebini buldum! Hayır hayır, araç fazlalığı felan değil. Trafiği yayalar piç ediyor. Yaya yola adımını atsın, arabalar adam karşı kaldırıma ayak basana kadar durmakla yükümlü. Hele bir de birbirinden 15 saniye arayla karşıya geçmek için atlayan bir grup gelirse daha da fena. 10 dakika bekliyorlar. Bu yüzden otobüsle gideceğime yürürüm daha kısa sürede varırım diyorum.

Geçen gün yaya kaldırımının başında durup, geçmem için beni bekleyen arabaya "geeç geeç" yaptım elimle. Alışkanlıklar işte. Kurtulamıyorsun.

İki; minnacık bir kentte -Swansea- kaç tane müze olabilir? Adamlar otun bokun müzesini yapmışlar. Ama nasıl müzeler.... Swansea Museum'a giriyorsun firavunun rontgenini çekip koymuşlar karanlık odaya, dişlerini bile sayıyorsun. Kendisi de tabutta zaten. Binbir türlü yelkenli koymuşlar bir yandan da ekranda non-stop deniz-güneş görüntüleri.

Oradan çıkıyorsun Dylan Thomas Museum'a giriyorsun. Millet bakıp bakıp geçmesin diye adamın şiirlerindeki kelimeleri magnet olarak koymuşlar; herkes kendi şiirini yaratsın. Ve elbette yirmibin görsel.

Ama interaktifliğin dibine vardıkları müze Waterfront Museum'dı kesinlikle. Hologram cihazının başında çocuklar gibi şendim. Hayır, bir de istersen Welsh istersen İngilizce seçiyorsun. Görme engelliysen tabletler var, işitme engelliysen ekranda adamın biri konuyu işaret dilinde anlatıyor. Hangi düğmeye bassam Cem Yılmaz'ın uzay filmleriyle ilgili skeçleri geliyor aklıma.

Sonra dedim kim finanse ediyor bunu. Giriş parasız. Duvardaki "Barclays" yazısını incelerken müzede çalışan çocuğun biri geldi...

280310

Tek adımda pazartesi sendromundan kurtulmanın yolunu sunuyorum... Cumartesi ve pazarları da okula gidin!
Aman haftasonları okula giderken aklınızı da yanınıza almayı unutmayın. Özellikle bu gavur memlekette unutmayın, çünkü bu adamlarda fazlaca gelişmiş bir "güvenlik" korkusu var. (Mesela şu akbile benzeyen dış kapının anahtarını alabilmek için bir retina taramasına girmediğim kaldı. Pasaport bilgilerimden, öğrenci kayıtlarıma, referans veren kişilerden, orada kendi çektikleri vesikalığa kadar... Yine de ancak nisanın beşine kadar giriş izni alabildim.)

Sonra tabi bir de postgraduate odasına girmek lazım. Bütün database orada. Sana tahsis edilen bilgisayarın içinde. Bilgisayar postgrad odasının içinde. Kapıya gelip 6 haneli şifre kombinasyonunu hatırlayamamak çok fena. Hele bir de şifre kombinasyonunu olur da unutursam diye yazdığın kağıdı, götüne fazla güvenmekten evde bıraktığını hatırlarsan daha da fena. Sonra "neyse canım, bilgisayara da o kadar ihtiyacım yoktu ki" diyorsun. Kendi aptallığından yere kapaklanan çocuğun acımadı kii demesi misali.

Ama aynı gün, test numunelerini hazırlayıp tam da makinaya sokmak üzereyken makinanın bağlı olduğu bilgisayarın şifresini de unutursan... Sonra da hazırladığın numuneleri baştan kalıplarına geri yerleştirmek zorunda kalırsan... Üç saatini laboratuarda harcayıp da bi halt bitiremeden, hem de cumartesi gününü de yiyerek geri dönersen... İşte o zaman çok kötü koyuyor.

Hmm...

Daha fazla et yemem gerek sanırım...

24 Mart 2010

240310

Yan tarafınızda son ses parti veriliyorsa uyuyamazsınız. Uyuyamazsanız kitap okursunuz! Bu ay 5nci kitabımı okuyor olmama şaşmamalı.

Charlaine Harris'in Sookie Stackhouse serisinin 8nci kitabını "From Dead to Worse"u okuduktan sonra, gene aynı yazarın Harper Connelly serisini tamamladım; An Ice Cold Grave, Grave Surprise ve Grave Sight. Açıkçası kitaplardan yana temel şikayetim fazlaca çabuk bitmeleri oldu.

Aslen Sookie Stackhouse serisini okuyanlar varsa, serinin bence gelmiş geçmiş en zayıf halkası From Dead to Worse. Zira hiçbir olay olmuyor (kitabın son sayfası hariç). Sadece yeni karakterler tanıtılıyor ve matrix II modunda, devam kitabı için hazırlık yapılıyor. Bir sonraki kitap (9ncu kitap) basıldı ancak paper-back inin çıkmasını bekliyorum. Hard-coverları buradan Türkiye ye taşıyamam sanırım.

Harper Connelly serisinde ise sinir olduğum şey, olayların kendi kendine çözülmesi. Yani siz Harper Connelly nin ayak parmaklarına oje yapmasını sayfalarca okuyorsunuz. Olayı kim nasıl çözecek diyorsunuz. Ama tutup katil gelip itiraf ediyor. Amerikan filmi misali "Ben onu öldürdüm, bunu şuraya gömdüm, şimdi de seni öldüreceğim" derken polis gelip olayı kurtarır felan. Bak, "The Girl with the Dragon Tattoo"da da üç aşağı beş yukarı böyle olmuştu. Zaten o kitap baştan aşağı "Bourne" serisi kokuyor ya, neyse konumuz o değil.

Şimdi Kathy Reichs'in "déja dead" ini okuyorum. Kendisi bir antropolog olduğu için antropolog gözüyle yazmış herşeyi. Bir kadının cesedi bir manastırın bahçesinde bulunur ve olaylar gelişir tadında.

Sanırım film gibi gelişen kitapları seviyorum. Okuduğum kitapların çoğunun da filmi çekilmiş zaten. Feci sığ bir insanım.

Hesse'nin Bozkırkurdu'nun filmi vardı, Burgess'in Otomatik Portakal'ının da, Kaliç'in Kendini Prens Sanan Kurbağa'sı zaten senaryo şeklinde yazılmıştı, Doğu Yücel bile Hayalet Kitap'ı Okul'a dönüştürüp filmleştirdi. Sookie Stackhouse halen bir dizi karakteri, The Girl with the Dragon Tattoo şimdi sinemalarda, Twilight ve Hayri Pıtırcık serisi de nasibini almıştı benden. Ah bak Palahniuk'un eserleri teker teker filme dönüştürülüyor; Fight Club'dan sonra Choke felan. Factotum çok fenaydı ama o da filmdi. Hitchiker's Guide to the Galaxy, Lovely Bones, Time Traveler's Wife. Anna Karenina'dan Suç ve Ceza'ya Rus Klasikleri. Great Expectations'tan Oliver Twist'e İngiliz klasikleri. Of Mice and Men'den Huckleberry Finn'e Amerikan klasikleri. Jamilla'dan Selvi Boylum Al Yazmalım'a Kırgız Klasikleri.

İnsan hiç mi senaryolaştırılamayacak bir kitap okumaz?

Zaten sanatsal filmlerden de hiç hoşlanmam.

Hep uyurum. Sonra Nikita beni yatağa gönderir.

23 Mart 2010

230310


Geçen cuma akşamı Arap arkadaşlardan biri beni evine çağırdı. Evin yerini sordum. "John Lewis'in oraya gel, ben anlatırım" dedi. Çıktım evden. Yürüdüm yürüdüm. Buralarda bunu çok yapıyorum. Yürüyorum. 35 dk sonra "John Lewis" in oradaydım.

Aradım.

- Nerdesin?
- John Lewisle Cardiff kütüphanesi arasında.
- Tamam. Devam et.
- Ediyorum.
- Kırmızı bir araba gördün mü...
- Evet. Birden fazla!

15 dakika boyunca kırmızı araba aradım. Aslında ev John Lewis in karşısındaymış bu arada. Mümkünse hareket halindeki objeleri referans noktası olarak göstermeyin.

Bunu bizim bir arkadaş daha yapmıştı. Evini ararken referans noktamız "iki adet karpuz kamyonu" idi. Tabi aylardan temmuz, etraf karpuz kamyonu kaynıyor. Ha bir de o gün semt pazarı var...

Burada da böyle kavramlar var aslında, semt pazarı mukabilinde. Şu sıralar en favori kavram ise "yol çalışması". Arap arkadaştan çıkıp eve dönmek için akşamın 11inde otobüs beklerken tabi insan unutuyor böyle kavramları. 30 dk bekledikten sonra gene hatırlıyor.

Tabi gecenin 11.30'unda, gecelerden cuma gecesi bile olsa otobüs beklememek gerekiyor bu memlekette. Dolayısıyla biraz amerikan da olsa dönüp benle beraber yarım saattir otobüs bekleyen siyahi bayana "otobüsün geleceği yok. taksiyi paylaşalım mı?" dedim. Sevindi. Zaten yolumun üstündeydi. İyilik de yapmış olduk, taksi parasının -ufak da olsa- bir kısmından da kurtulduk. Kadın teşekkürler ede ede indi. Merak ediyorum. Acaba bir yarım saat daha otobüs mü bekleyecekti ben sormasaydım?

Ah.. Tabi Çinli taksi şoföründen bahsetmesem olmaz. Bir siyahi ve bir Türk, Çinli bir adamın taksisinde Gallerde gidiyorlar. Fıkra gibi. Ama bunun daha komiği de var;

Bir İranlı, bir Brezilyalı ve bir Türk, Belçikadan gelmiş bir cihazın İngilizce kullanım kılavuzunu çözmeye çalışıyorlar.

Hala çözemedik ya neyse.

22 Mart 2010

220310

Ne müthiş bir oda bu böyle.
Çatı katını böyle düzenlemek istiyorum.

A bir saniye. Çatı katımız yok ki.

Bir de acayip güzel şeyler var BURADA.

Hepsini alıp evime asasım geliyor.

Çatı katına. Mesela.

Hayal kurmak serbest.

21 Mart 2010

210310

Nikita İngiltere de master yaparken kendisine şöyle bir soru yöneltildiğinden bahsetmişti de yuh demiştim.

"Şimdi siz arap harflerinden latin harflerine geçtiniz ya. Sana zor olmadı mı?"

...

Dün ERASMUS'la Fransa'dan gelen çocukla da başıma şöyle bir durum geldi. Postgradların odasında oturuyorduk. Arap Master öğrencileri de oradaydılar. Pierre onlara birşeyler sordu, onlar da kendi aralarında tartışmaya başladılar. Arapça. Pierre'e dedim "merak etme, ben de anlamıyorum ne dediklerini". Bana "aa neden, siz Türkler Arapça konuşmuyor musunuz?" dedi.

Tabi bunu yapan şunu da yaptı;

Fatima - Yahu Pierre, Fransa da insanlar İngilizce bilseler bile konuşmuyorlarmış doğru mu...

Pierre - Biz fransızız yani, pffttt..

Evet abicim, gerçekten duruma çok fransızsınız.

19 Mart 2010

190310

Evet dün çok komik birşey oldu...

Putting Faith into Fashion - The Emergence of Islamic Fashion in Britain isimli bir konferansa gittim. Konferansta pek fazla müslüman yoktu doğrusu. Ya da vardı ben anlamıyordum. Ne bileyim.

Konuşmacı -Emma Tarlo- zaten tezini bu konu üstüne yapmış, bu konu üstüne kitaplar yazmış bir antropolog ve elbette 3ncü tekil şahıs olarak güzel bir şekilde toparladı olayı. Soru-cevap kısmında güzel sorular da geldi. Sonra konuşma bitti, tam gidecekken iki küçük sevimli çinli kız yanıma geldi.

- Ropörtaj yapabilir miyiz sizinle, sadece youtube da yayınlanacak...
- Ooo gene mi..

demedim tabi ki, youtube'da da yayınlanmayacak heveslenmeyin. Çin'den İngiltere'ye gelip Britanya'daki Islamic Fashion konuşmasını dinleyen birinin o ortamdaki parmakla sayılır Türklerden birini seçmiş olması da ilginç tabi ki. Türk olduğumu ve dolayısıyla aslında konuyla alakasız bir örnek olduğumu söylediysem de ısrar ettiler. Çok sevimlilerdi. Kıramadım.

Örneklerimi bile HM, Primark vs den verdikten sonra artık iyice oldum ben dedim. Zaten durup durup nokta yerine ç ye basıyorum klavyede de.

Ha, bu arada konferansın sonunda salondaki elemanlardan teki yanımdaki arkadaşlardan birine kendi arkadaşınlarından birini ayarlamaya çalışıyordu. Neymiş? Benimle beraber ropörtaj veren insanların kısmetini açıyormuşum feci halde.

18 Mart 2010

180310

Ben çok ünlü bir insanım.

Gerçekten.

Sorsanız pek çok ünlü benim kadar çok ropörtaj vermemiştir.

Bundan seneler önce - sayamadım şimdi, üniversite birde miydim ikide miydim neydim- rumy ve muscineylen beraber bebek sahilinde dondurga yerken, gavurun teki arkamızdan yaklaşarak fotoğrafınızı çekebilir miyim diye sormuştu. Adam sonradan, Hollanda'nın hatrı sayılır bir televizyonunda çalışan bir muhabir çıktı. O dönemler Avrupa Birliği müzakereleri olduğu için istanbulda neo-islam ile alakalı bir belgesel hazırlıyormuş. Daha sonra bu adam ve ekibi, ben ve nazlıyla Ortaköy sahilinde güzel bir ropörtaj yapmıştı. "Don't be afraid of us" demiştik hatta. Ahah. Son günlerde başıma gelenler düşünülürse kim kimden korkmalı bilmiyorum?

Sonra bir de Xasiork öykü kulübündeki günlerimde, Metal Fırtına'dan tanıdığınız Orkun Uçar, Burak Turna ve kulübün geri kalanıyla gene bazı gazetelerde boy göstermiştik. Hatta "gelecek vaadeden yazar" demişlerdi bana da o vaadler ne zaman gelecek bilemiyorum.

Ha, bir dönem H2000'in websayfası açılınca insanların karşısına ben çıkıyordum.

Tabi Rumy'nin stajer arkadaşlarından birinin "üniversiteli gençlik yazını nasıl geçiriyor" konseptli pazar ekindeki boy gösterişimi de unutmamak lazim. (Kimi plajda body building yapıyor, kimi şehirde kalıp festival kovalıyor diye yorum bile yapmıştı şerrefsizler) 19 yaşındaydım. Bir asır evvel. Acayip goth'muşum o dönemler. Ve evet favori tatil mekanları umurumda bile değil.

Oldukça popüler bir başka gazetede iki tam sayfa "Başörtüsü onlara engel değil" başlıklı ve konulu bir yazıda insanlara progress metal ne ola ki? dedirtmiştim. Boy boy fotoğraflarımız çıkmıştı. Yine. Hatta bu haberden sonra, haberdeki bir diğer arkadaşa hapisteki bir elemandan evlenme teklifi gelmişti.

Sonra, artık ropörtajları reddetme dönemime girdim. Evet, öyle de götüm kalktı.

Ama bugün çok komik birşey oldu...

17 Mart 2010

170310

Bu İngilizler polisten feci halde korkuyorlarmış!

Sabah kalkıp durumu dekan yardımcısına ispiyonlayınca, dekan yardımcısı da "eğer bu duruma bir çözüm bulmaz ve Dr. Fatima'yı başka bir yere transfer etmezseniz üstlerinizle görüşmek durumunda kalacağım. Böylesi bir aksiyonun devam etmesi halinde ise polise başvuracağım", şeklinde bir mail gönderdi yetkililere.

Umarım sonuncu kez şikayet formumu doldurduktan sonra, bir-iki hafta içerisinde yeni yerime taşınabileceğimi bildirdiler.

A tabi, bundan önce yönetimle yaptığım sayısızca görüşmeden sonra, kontratım gereği oda değişikliği yapamayacağımı, yine kontratım gereği parayı iade edip beni salmalarının mümkün olmadığını ve başka yere taşınabilmemin tek ihtimalinin benle birinin yer değiştirmesi olduğunu söylediklerinden bahsetmemişim.

Ne kontratmış. Bonservisimi verin gideyim.

16 Mart 2010

160310

Ulan gazı verdiniz, "Aslansın kaplansın oo 4 ingilizin mi hakkından gelemeyeceksin" diye. Gelemiyorum.

Dün gece bir arkadaşlarının doğumgününü kutlayacaklarmış. Gene haftaiçi/ortası ayırmadan açtılar müziğin sesini parti yapıyorlar. Gittim dedim "Değiştirin şu kolonların yerini, yatağım zıplıyor." "Zaten erken bitircez" dediler.

"Saat 10:45 e kadar bekleyeceğim. Sonra hala devam ederse güvenliği arayacağım" dedim kendi kendime. Ice cold Grave'in son yüz sayfasını okuduktan ve bir çoğunda okuduğumu -zihnime aktaramayacak kadar gürültü olduğu için- anlayamadıktan sonra saatin 10:45 olduğunu farkettim. Şeküritiyi (burda öyle diyolar security ye)aradım. İcabına bakın dedim gürültünün.

Şeküriti 10 dk'ya geldi. Çok hızlılar!? Adamlara biraz daha sessiz olun deyip gitti. Aman Allah'ım. Ondan sonraki tantana görülmeye değer. Adamlar küfretmeye başladı. Tiplerden teki benim odaya yürüyor, kızlar tutmaya çalışıyor, yapma etme diye. Kapıma vurmaya başladı. Elin sarhoş ingiliziyle uğraşmayacağım için bakmadım tabi ki. 5 dk haşin bir şekilde çaldıktan sonra bastı gitti küfrederek.

Sonra kızlardan biri kapının arkasından özür dilemeye başladı. Biz aslında 10 kat daha fazla gürültü yapardık eskiden, seni düşündüğümüzden kıstık sesi ama özür dileriz zart zurt...

Benim bu bok çukurundan kurtulmam lazım. Yoksa bunlar benden kurtulmak için bir bokluk yapacaklar. Hiç hoş olmayacak.

15 Mart 2010

150310

Bazen yanımdan koşa koşa geçen adamları -ki burada halkın yüzde 50'si düzenli olarak koşuyor- görünce düşünüyorum. Koşuyorsun da nereye?

Önce koşuyorlar, kalp atışları çok artınca yürüyüşe geçiyorlar, sonra gene koşuyorlar, sonra yürüyorlar.

Benim içinse durum şöyle, önce yürüyorum, sonra dinleniyorum, sonra yine yürüyorum, sonra yemek yiyorum.

Tabi benim vücut buna alışık olduğu için adamların koşması benim yürümeme, adamların yürümesi benim yemek yememe denk. Benim onlardan daha çok yemek yediğim de düşünülürse... Doğal olarak ben daha sağlıklıyım!

(blogum da yemek blogu gibi oldu masallah. semirdim.)

14 Mart 2010

140310

İranlıların "taaruf" diye bir sözcükleri var.

Misafirin tabağına ona sormadan (ve durmadan!) yemek koymak anlamında. Tabi bunu çaktırmadan yapıyorlar.

Ben de az kaldı ilk defa bir tabağı bitiremediğimi düşünmeye başlıyordum.

12 Mart 2010

120310

Home-sick misin diyorlar.

Değilim.

Sadece kocamı özledim.

smashing pumpkins - stand inside your love.

11 Mart 2010

110310

Hiç dikkat ettiniz mi?

Google'dan gelen bir maili cevaplayacaksanız, hemen kenarda mailin içinde geçen sözcük öbekleriyle alakalı reklamlar çıkıyor.

Misalen diş hekimliğiyle alakalı bir maile ne zaman cevap yazsam yan tarafta "10 dakikada dişleriniz beyazlasın!" diye bir yazı çıkıyor. Geçen gün bir dişhekimi arkadaş "selamun aleyküm" deyip akabinde bir hasta hakkında görüş almak üzere sorular sormuş. Sağ tarafın biraz kafası karışmış olacak, karşıma şöyle birşey çıktı;

Hz. Muhammed hutbesi, Sevgi sözleri, İmplant ücretleri, Hasta muayene...

Verilen kelimeleri kullanarak anlamlı bir hikaye mi yazmalıyız. Var mı öyle birşey.

10 Mart 2010

100310

Manzara sizi yanıltmasın. Hergün böyle yemiyorum.

Endodonti bölümünde 10 adet master öğrencisinin eseri bu. "Arap günü". Neden 10 adet master öğrencisi yememiş içmemiş de arap konseptli yemek yapmışlar diyor olabilirsiniz. Cevap basit: hepsi arap da ondan!

Bazen öğle aralarında herkesin sohbet ettiği ve mütemadiyen kalabalık olan postgradların odasında oturup ev yapımı sandviçimi -tarif verebilirim- yerken bu adamların ne konuştuğunu anlamaya çalışıyorum. Hayır hayır, arap aksanlı ingilizceyi anlayabiliyorum, zira memleketim insanı da öyle konuşuyor. Ama bu adamlar durmadan arapça konuşuyorlar. İşte onu anlamıyorum. Bendeki arapça bilgisi ancak "ben fatima. on iki yaşındayım ve okula gidiyorum" demeye yettiği için garipsememek lazım.

Arada bir, ender olsa da muhabbet edersek genelde konuyu Kurtlar Vadisine getiriyorlar. Ne yazık ki bir kere bile izlemediğim bir dizi hakkında yorum yapabilme kapasitesinden yoksun olduğum için çoğunlukla götümden sallıyorum. Mesela geçen gün "önümüzdeki sezon Memati ölecek" dedim. Acayip üzüldüler.

Memati kim Allah aşkına?

Anladıysam arap olayım.

09 Mart 2010

090310


Bir an için aptal olacağımı zannetmeye başlamıştım.

İşte üç hafta boyunca et yemezseniz böyle hissediyorsunuz. Allah midemdeki kuzudan razı olsun. Çok lezzetliymiş. Allah blog camiasındaki vejeteryanların gazabından da beni korusun ayrıca.

Şimdi düşündüm de... Eski bloglarıma baktığımda hangi dönem kimi okumuşsam yazdığım yazı da ondan etkilenmiş, bunu farkettim. Vian okurken blogdaki nesnelerim dile gelmiş, Palahniuk dönemimde hep sondan başa anlatmışım, Kaliç okurken sahne sahne gelişmiş herşey.

Şimdi midemdeki kuzu lezzetliydi deyince acaba dedim fazla mı Charlaine Harris okudum? Sonuçta Sookie Stackhouse serisinin sekizinci, Harper Connelly serisinin ikinci kitabındayım.

Bir de bedduamın tuttuğundan ve flat-matelerimin parti yapmayı bırakın, yataktan çıkamayacak kadar hasta olduklarından bahsetmiş miydim? Çok mutluyum.

God save your precious queen.

*Laibach - Anglia*

08 Mart 2010

080310

Bana buradan bir hediye gelmiş.

Acayip duygulandım.

Teşekkür ederim.

06 Mart 2010

060310

Biriniz de doğru yazın ismimi lan!

03 Mart 2010

030310


Pazar günlerini de okulda geçirmeye başladığımdan beri hafta içi ve hafta sonu kavramlarım birbirine girmeye başladı. Tabii ki uyku düzenim de. Haftaiçleri az (altı-yedi saat) haftasonları idare eder miktarda (on-ondört saat arası) uyumaya alışmış bir bünye için cumartesi sabahı profesörden telefonla uyandırılmak yeni bir konsept. Hayır bir de adam telefondan skype aracılığıyla videolu felan arıyor. Yani "yok yeni uyanmadım hazırdım şimdi çıkıyordum"ları da yemiyorlar.

Pazartesi bünye iflas edince normal mesai bitiminde izin isteyerek eve geldim. Beş buçukta evdeydim. Biraz skype ladıktan sonra sekizde yatma fikriyle sevinmiş bünyeyi duşa sokan ben, bir anda duşun hareket ettiğini farkettim. Chile'den sonra burada da mı deprem oluyor lan diye, kafamda köpüklerimle kendimi dışarı atınca farkettim ki aramda sadece bir duvar olan ortak kullanım alanındaki müzik setinin sesini sonuna kadar açmışlar.

Dedim önce şu levent kırca parodisi halimden kurtulayım gidip şu veletlere bir izahatte daha bulunayım.

Beş dakika sonra ki tam da kapıya davranmıştım, daireden içeriye yaklaşık yirmi kadar insanın geldiğini farkettim.

Onbeş dakika sonra yan duvarımda bir parti süregeliyordu. Otuz dakika sonra da...

Bir saat sonra da...

...

Dört saat sonra da...

Kapıma dayanmış muhabbet ediyorlardı. Müziğin sesinden birbirlerini duyamadıkları için bağırıyorlardı. Bağırdıkları için müziğin sesini duyamayıp onu da açıyorlardı.
Ertesi günün sınırlarına girdiğimizde "mamama ma pokı feysss" diyerek lady gagaya eşlik eden otuza yakın sarhoş ingiliz toplu halde binayı terketti.

Tamam fatima. Sabaha kadar hala yedi saat var. Bardağın dolu tarafı... Dolu dolu..

03:00 - Kapıların çarpılma sesiyle uyandım. Mutfakta şişelerin devrilmesi ve ingiliz aksanıyla o uykulu halimle anlayamayacağım birkaç konuşma ve gülüşme. Kahkahalar... Dört saatin var. Uyu.

05:00 - Daire kapısının yumruklanması sesiyle uyandım. Biri kapıyı yumruklayıp zile basıyor arka arkaya... Defalarca "Al... Open the door... Forgot my keys..." diye bağırıyor. Türkçe meali "O kadar sarhoşum ki cebimdeki anahtarı bulamıyorum". Aklımdan sadece şu geçiyor:

"beter ol .rospu"

07:00 - Alarm çalmaya başladı. Yarım saat aralıksız çaldı. Ben uyuyamıyorsam siz de uyuyamayacaksınız.

Kendime kahve hazırlamak için mutfağa girdiğimde işte vaziyet bu haldeydi. Bu arada deneysel takılmış bu insan parçaları. Ağız gargarasıyla alkol karıştıranı duymamıştım. (Aklıma NaOCl ile CHX karması geldi. Midenizde agregat oluşturur umarım dedim.) Bir de mutfak tezgahında ütü ne arıyor? Pazar günü bulmacası vaziyetinde terk ettim ortamı.

Eve geldiğimde mutfakta kocaman bir plazma tv vardı.

Part one.

It's not over till I say it's over.

28 Şubat 2010

280210

Ya bu ortadoğulular çok komik ingilizce konuşuyorlar.

Adamlar her kelimeyi sesli harfle bitiriyorlar. Sesli harfle başlatıyorlar. Rubber Stopper diyeceklerse Irabırı istoperi diyorlar. Yerlere yatıp yuvarlanasım geliyor. Bizim memleketliler de "r"lerin başına sesli harf koyarlar, ırıza, iremzi gibi. Diyecektim kardeş memleket nere?

Bir de nedir bu "th"yi söyleyememe durumu. Gerçekten algılayamıyorum çünkü bu adamlar "z" nin üç çeşidini "s"nin üç çeşidini, ayn, gaf gibi harfleri söyleyebiliyorlar. Lan ne var bunda? "The" de. "zı" değil. Repeat after me.

-Length.
-Lens.

*Long Nights - Eddie Vedder*

27 Şubat 2010

270210

Dün gece malum "friday night" idi. Burada friday night olunca hayat değişiyor. Herkes dışarıda. Aslında içeride... Publarda... Clublarda...

Ben de bir davetten dolayı dışarıdayım. Günlük otobüs biletimi almış, otobüsten otobüse koşturuyorum. Deja vu? Aslında şu göt kadar şehirde bile 5 km olmayan bir yolu anca 1 saatte gidebildim ya, ne diyeyim. Üzerimde bir lanet mi var nedir.

Otobüs durağında bir sonraki otobüsün gelmesine kaç dakika kaldığını boarddan takip ederken, bir yandan da burnumdan akan sümük bile donarken yanıma ingiliz bir hatun geldi. İlginçtir ki güzeldi de. (Genelin aksine dobiş değildi). Altında tayt, üstünde gömlek üzerine kısa ceket ayağında babetler. Ve elbette çorap morap yok. Lan dedim bu adamlar manyak mı? Yoksa alışık mı? Nasıl üşümüyor... Sonra gözüm kaydı hatunun kısa kollu kısa ceketinden uzanan koluna... Tüm kıllar havaya dikilmişti. Salak. Dedim.

Bir de burada etek giymiş her hatunun neden altlarına beyaz mus çorap giydiklerini merak ediyordum. Bugün birini yakınen gördüm. Meğer bacaklarının rengiymiş o. Upppss.


*Another rainy night - Queensryche*

26 Şubat 2010

260210


Sokaklarda hiç kedi köpek felan yok burada. Acaba buradaki uzakdogulu populasyonun marifeti mi bilemiyorum. Sonucta Cardiff'in nüfusu her din, dil, ırk ve yemek kültüründen adamı barındırdığı için bu gözlemim çok da yanlış olmayabilir.

Yemeklerle alakalı da şöyle bir sorunum var. Yaptığım yemekleri 3 gün öğlen-akşam yemek zorunda kalıyorum. Çünkü bitmiyor. Diyeceksiniz yiyeceğin kadar yap. Aslında şaka gibi. 250 gr pırasa... 1 tane kereviz...

Burada tüketilen ana gıda maddeleri belli çünkü.

Kahve ve twix.

Ve Nigella da bunu biliyordu.

*pure morning*

24 Şubat 2010

240210

Eski postlarımdan birinde parkta ayakta sallanan bir çocuğa "çocukcuğum otur da öyle sallan" dediğimde çocuğun benden korktuğundan bahsetmiştim. Ve sanırım çocukları korkutacak yaşa geldiğimi söylemiştim.

Bugün flat-mate'lerime "şu müzik setinin sesini kısıp, mutfağın kapısını kapatmak çok da zor değil sanırım, di mi?" dedim. Yarım saat içinde herkes odasına kaçtı. İkisi kız, ikisi erkek 4 ingilizi korkutacak yaşa da mı geldim?

Böyle bir yaş var mı?

Yoksa sadece korkutucu muyum?

Yoksa bütün bunlar halüsi-hasüli-hasü...ktr.

*all this pain is an illusion*

23 Şubat 2010

230210


Burada adamlara "ekskyüz mi" diyince bakmıyorlar. "Eşküüüş mee" diyeceksin. Yukarıdaki de eşşek yüküyle iş. Adamlar okumam için bi düzine article hazırlamışlar bu arada.

*no pressure over cappuccino*

22 Şubat 2010

220210


burada herkes ford ka kullaniyor. enterasan renklerine de rastladim. bir de radyo anteninin ucuna cicek bocek kalpcik malpcik takmak acayip moda.

"nolmus bu insanlara, herkes ters yola sapmis" demekten korkmasam ben de kiralayacagim bir tane. cok ucuzlar.

21 Şubat 2010

210210

Geçen buradaki elemanlardan tekiyle alışverişe çıktık. Bi dolu eşya aldıktan sonra baktım ton balığında kampanya var. 3'lü paketi alınca 3'lü paket bedava. Toplamda da 3 pound ediyor. Eleman dedi "birini sen al, birini ben alırım". Kabul ettim.

Ben nakit ödeyecektim, onda ise kredi kartı var. Dedi "ben kartla ödeyeyim, sen bana nakit olarak verirsin". Onu da kabul ettim. Adama verdim parayı nakit olarak, üstünü vermek için ısrar edince de pes ettim, 2 pound vereceksin dedim. Sonra durdu "A hayır. Ton balıklarını paylaştık. Tanesi 50p'ye geliyordu. Üç tanesi 1,5 pound ediyor. Yani sana sadece 50 p vericem".

Dedim "Kardeş başımın gözümün sadakası olsun. Bizde 3ün 5in lafı olmaz".

Neymiş.

Gavurla alışverişe çıkmayacakmışsın.

Şimdi düşündüm de eleman 3 poundu ikiye bölmektense 6'ya bölüp 3'le çarpmayı tercih etti.

Hmm.

Weird.

20 Şubat 2010

200210

İstanbul'dan şu anda kaldığım yeri tutarken reklamında "Cardiff Üniversitesi hastane kampüsüne 1 dk mesafede" deniyordu. Şimdi adamların günahlarını almayayım. Allah için gerçekten 1 dk'da kampüsün içerisindesin.

Gel gör ki, hastane dünyanın heryerinde hastane. Cerrahpaşanın Koca Mustafa Paşa kapısından girip, Samatya tarafındaki bir bölümüne gitmek ne kadar zamanınızı alıyorsa bu kampüsün girişinden de dişhekimliğine gitmek o kadar zaman alıyor. En hızlı halimle 15 dkda gidebiliyorum. Aslını isterseniz, biz Türkler bu mesafeyi daha da kısaltabiliriz.

Çünkü;

elin gavuru, pratik olmayı dert edinmediği için, dümdüz yürüseniz 10 dkda gidebileceğiniz biryere sizi yok "yayalar burdan yürüyemez, şuradan yürüyeceksin", yok "burası bisiklet yolu, senin yolun 100 m ileride", yok "yaya geçidine 50 metre yürü" gibi saçmalıklarla (?!) uzataraktan 15 dkya çıkartabiliyorlar.

Önce sağa sonra sola... Önce sağa sonra sola (bak!).

Adım saydığımdan olsa gerek bir de şuna dikkat ettim; buradaki bütün kızlar hava eksi bilmemkaç derece de olsa, yerler vıcık vıcık su veya kar da olsa babet giyiyorlar. Hem de çıplak ayağa! Çift kat çorapla bot giyen biri olarak yadırgamak hakkım.

Adamların bana garip gelen çok şeysi var aslında. Çift musluk muhabbetinden bahsetmeyeceğim bile. Şu sümkürme olayları acayip mide bulandırıcı.

Adamla konuşuyorsun. Tam o sırada cebinden peçete çıkarıyor. Sen susuyorsun adam burnunu silecek diye. "go on go on" diyor. Lan go on'acağız da neredeyse beynin çıkacak sümkürmekten. Bi iki dakka arkanı dön veya ne bileyim izin iste çık git lavaboya. Iyş.

*kittie-spit*

19 Şubat 2010

190210


Türk lirasına vurunca ayda 1 milyar ödediğin bir "oda"nın "kit sür" deyince ortamdan uzaklaşmasını bekliyor insan. Veya en azından daireyi "çocuk"larla paylaşmamayı diliyorsun. Olmuyor.

Daireyi 4 adet tiineycır ile paylaşıyorum. İçki lisanslarını yeni almış olmalarının getirdiği bir şevkle sağa sola Carlsberg, Becks, Budweiser reklamları yapıştıran, yerlere şişe kapakları atmaktan çekinmeyen bu partici tipleri, güzide ülkemin sağ elini damgalatmaktan bir göz payı kurtulmuş yeni yetme metalcilerine benzetmekteyim.

Yokluklarından istifade, ortak yaşam alanlarımız olan mutfak ve oturma odasınının içgüdüsel bir şekilde önce kabasını alıp, sonra elektrikli süpürgeyle geçip, yetinemeyip bir de çamaşırsuyuyla dezenfekte eden bendeniz, bütün bu temizliğin ardından bir bardak kahveyi hakettiğimi düşünmüştüm.

Yanlış!

Sütü ısıtmak amacıyla mikrodalganın kapağını açmamla bir, içeriden fışkıran değişik bakteri ve mantar türlerinin besiyeriyle karşılaşınca oraya da bir cif döküp temizlemek vacip oldu. Buralarda cif'e "sif" diyorlar bir de. Haha.

İki günlük temizlikten ve bir türlü çalışmaya doymayan ilginç zihniyetle mesaiye kaldiktan sonra, bugün 3 itibariyle eve gönderilince çok sevinmiştim. Sütümü gene mikrodalgaya koymuştum (diyordumm) ki....

Kulağımın dibinde sağır edici bir alarm duydum.

Eyvah dedim, ocak mı açık? Yoksa mikrodalga kısadevre mi yaptı? Bişiy mi yaptım noluyor?

Tabi ki bişey olduğu yok. Koduğumun ingilizinin benim tam dinlenme saatimde "yangın talimi" yapacağı tuttuğu için kendimi elin gavurlarıyla beraber dışarıda buldum. Bu süre zarfında kalbim atış bağlamında bire beş verdiği için açıkçası kahve mahve de içmeme gerek kalmadı.

*coffee and tv*

17 Şubat 2010

170210

Ben bu gavur diyarın hangi parçasına ayak bassam muhakkak ilk gün bir badire yaşıyorum.

Hayır, benim üzüntüm başıma gelene değil, yanımdaki insanın da başı yanıyor.

Yazın sonunda İskoçya'ya kongreye gittiğimde, ilginç bir durumla karşılaşmıştım. Türkiye'de tişörtle sandaletle dolaşılan havada İskoçya'da kazak üstüne palto, pantolon altına içlik(!) giyilecek bir hava vardı. Akşamın bir saati kalacağımız yere geldiğimizde kaloriferin çalışmadığını farketmiş ve resepsiyon kapalı olduğu için sabaha kadar, tüm bavulu üstümüze giyerek uyumuştuk. Biz. Ben ve Nikita.

Bu sefer bavulu hazırlarken şakalaşıyorduk "gene kalorifer çalışmazmış bir de. yuhahaha."

Gene akşamın bir vakti kalacağımız odaya vardığımızda -ki giriş katı olduğu için, esasen ha toprağa basmışsın, ha yere...- kaloriferin çalışmadığını farkettik. Ama bu defa resepsiyonda birileri var dedik, sevindik. Belki o kadar da şanssız değildik! Gidip çağırdık. Adam da baktı. Baktı... Ve biraz daha baktı... Sonra "sorry mate" dedi. Türkçesi "işte şimdi b.ku yediniz".

Sabaha kadar dağda donmamak için birbirine sarılan dağcılar misali birbirimize entegre olduktan sonra, sabahleyin uyanabildiğimize şaşırdık.

Donarak ölmeyi bekliyorduk.

Belki bir sonraki sefere?

*I'm so frozen and so caught up in this day
Lycia- Frozen*

16 Şubat 2010

160210

Önümüzdeki birkaç ay boyunca Cardiff'teyim.

25 Ağustos 2009

250809

Anormal hastalar beni genelde yemege çıkacakken yakalarlar. Bu doğru bir tespit. Bakın bu da örnek...

Yemeğe çıkmak üzereyim.
Derken ikisi kadın üç şahıs içeri dalıyorlar;
-Doktooor doktooor ağrılı hastamız var, diyor kadınlardan biri.
Öğle arasından sonra ilgileneceğimi söylüyorum.
-Olmaaaazzz, diyor adam. Özürlü hastamız var!!
Bakınca farkediyorum ki kadınlardan sus-pus olanı görme engelli.
-Tamam, diyorum. Otursun koltuğa, bakayım.

Adam koltuğa gidip oturuyor. Diyorum;
-Birader sen değil görme engelli bayan otursun.
-Ha evet, diyor. Ama dişi ağrıyan benim...

Buradaki şahıslardan biri veya daha fazlası "şeref" özürlü. Ama hangisi daha şerefsiz kestiremiyorum.

15 Haziran 2009

150609

Geçen hafta üst katı su bastı.
İlginçtir ki (!?) bizim katın da elektrik trafosu yandı.
Bildiğiniz yandı.

Yine nöbetçiydim. İçeriye hasta doluyor ama ışıklar bile kapalı. Klinik karanlık. Kasvetli. Fazlasıyla sıcak. Kapının üstündeki "klimalar çalışıyor, kapıyı kapalı tutun!" yazısı da diğer yazılar kadar anlamsız.

Adamın biri daldı içeriye;
-Doktor benim dişim ağrıyor. Napacaksın?
Dedim "elektrikler kesik, bugün hasta bakamıyoruz."
-Sen şimdi bana öl diyosun, geber diyosun, git kendini at diyosun...
Dedim "hiçbirşey demiyorum."
Bağırmaya başladı.
Dedim "bağırmak istiyorsanız klinikten dışarı çıkın"
-Sen şimdi bana defol diyosun, s.tir git diyosun...
Fesubhanallah dedim.

Bugün bir şikayet mektubu geldi kata. Diyor ki;
"Klinikteki doktor bana hakaret etti, bana ağza alınmayacak küfürler savurduktan sonra beni klinikten kovdu."

Şimdi bi s.ktir git birader demek haktır.

10 Mayıs 2009

100509

Milletçe klinikte nöbetçi hekime şu şekilde soru sormayı çok severiz:

Nöbetçi hekim klinikte yürürken kolundan tutar, kendimize doğru çeker ve
"bişiy sorucam!" deriz.

...mi?

Sormayın bi'zahmet.
Doğru düzgün soru sormayı öğrenene kadar sormayın.
Kolumu morartmadan sormayı öğrenene kadar sormayın.
Yanıtlamıyorum.

14 Nisan 2009

140409

Geçen Ömer Seyfettin'in "Diyet" hikayesi geldi aklıma.
Hani adamın kolunu hırsızlık yaptığı için tam keseceklerken zengin biri gelip "ben diyetini veriyorum" diyip adamı yanında çalıştırır. Çalıştırır... Çalıştırır... Ölesiye çalıştırır... Artık adamın canına tak eder ve kendi kolunu kesip fırlatır zengin adama "al sana diyet" diye.

Kaç hasta oldu karşıma dikilip "Senin paranı ben veriyorum!" dediği...

Benim paramı kim veriyor?

Hangi para..?

08 Mart 2009

080309

bu kadar oldu mu?

26 Haziran 2008

260608

Koca bir dilim pizza ve bol asitli icecek esliginde televizyon karsisinda pineklemenin getirilerini götürmeye calisiyorum.

Dikkat ettiniz mi? Hayatta hersey bir gevset-sık sistemine binmis vaziyette. Yumurtalar bu yüzden kapiya geliyor, bu yüzden dört bir yandan yussuf yussuf sesleri yukseliyor, üc bucuklar da ata ata bitemedi hatta.

Yaydiginiz her gün, akabinde “keske yaymasaydim” dediginiz bir baska gun getiriyor. Ama iyi ki yaydiniz sevgili okur. Durup düsününce, simdi guzin nine modunda takilmak istemiyorum ama “one life. live it.” Hatta Rüstü’nün de avrupa kupasi yari final maci öncesinde söyledigi gibi “say no to racism”.

Her aksami, yarina yetistireceginiz bir paper, bir literatür taramasi, bir makale yazımı, bir seminer sunumu planiyla gecirip sikmaya ne gerek var. Kabul edin, camasirlar yarin bugünkünden daha kirli olmayacak.

Bu arada yarin itibariyle iki aylik evli olacagim. Sen de yap. Güzel oluyor.

beni al ~ pinhani