Kiddonun Maceraları

240112

2012-01-24T14:46:00.002+02:00

Geçenlerde bir tanıdıkla aldığı prenatal vitaminler üzerine konuşuyorduk. Konuşma özetle şu şekilde gerçekleşti;

Kiddo - Aldığın hapın rengi koyu sarı mı?
Tanıdık - Hayır, açık turuncu.

Biri bana aradaki farkı anlatsın. Ya ben yanlış hapı yutuyorum, ya da Mon Ami yanılıyor!

141211

2011-12-14T21:47:00.005+02:00

Gecenlerde 10 yasindaki bir arkadasimla konusuyordum.

Dedi "sen ne kadar sanslisin, ulke ulke dolasmissin simdiye kadar... Keske ben de senin gibi dolasabilsem!"

Dedim "senin yasindayken ben de hicbir yere gitmemistim, uzulme."

Dedi "iyi de, sen benim yasimdayken ucak mi vardi ki!"

Ben goz torbalarimi ve beyaz saclarimi degil, egitim sisteminin yetersizligini suclamak istiyorum izninizle. Sonra da gidip goz kremimi ve night-time recovery serumumu surecegim yuksek musaadenizle.

Dev - Bass down low

021011

2011-10-02T20:25:00.001+03:00

Birkac hafta once bir kongre icin Roma'daydim. Asagida okuyacaklariniz Fiumiccino havaalaninda basima gelen gercek bir diyalogdur. Asiri kuvvetli bir italyan aksanini duydugum gibi yaziyorum;

memur - miss, ar yu eloon-a? ( miss, are you alone?)
kiddo - no, i'm with my husband.
memur - no, ar yu eloon-a?
kiddo - no, i'm with my husband and he's here, look.. ( umitsizce sirada arkamda duran kocami gostermekteyimdir )
memur - No! Onli Rooom-a? ( only Rome? )
kiddo - haaa ( jeton sesi ) nope..

230711

2011-07-23T20:45:00.003+03:00

"Daddy tried to make me go to rehab and I said no no no"

Neymiş? Babamızın sözünü dinlememiz gerekiyormuş.

* Singer Amy Winehouse, 27, has been found dead at her north London home - BBC News*

120711

2011-07-12T15:46:00.001+03:00

Sookie Stackhouse serisini takip eden varsa bana kişileri karıştırıp karıştırmadığını söylesin.

Onuncu kitabı bitirirken hala hangi fairy kimin tarafındaydı bilemiyorum, Kennedy bartenderın ismi miydi yoksa polis miydi, Kenya neydi, Jannalyn, Annabelle, Breanden höh yani yüz otuz bin isim var. Kaldı ki serinin her kitabının arasına 1 sene giriyor. Sevgili Charlaine Harris; lütfen bir sonraki kitaba bir soyağacı çiz.

Ayrıca Trueblood'ın 4ncü sezonuyla beraber ve ben LaFayette'in kaçıncı kitapta neden dolayı öldüğünü unutmuşken herşey iyice birbirine girdi.

Kendimi Rus romanı okur gibi hissediyorum.

100711

2011-07-10T15:37:00.004+03:00

Are you a dog or a rabbit?

Yemişim çinlileri, hiç öküze benzer bir halim var mı?

*maymun belki hani...*

080711

2011-07-08T15:16:00.003+03:00

Elin Amerikanı ismimi tek seferde doğru yazarken, sevgili otobüs işletmecisinin biletimi "Hatunay" isimli bir kişiye kesmiş olması düşündürücü tabi.

*tatile gitmek istiyorum*

290611

2011-06-29T02:39:00.002+03:00

Üst kat komşum deneysel takılıyor.

Acaba diyorum, üstümde mert yücel felan oturuyor da farkında değil miyim?

*man, it's so loud in here*

311210

2010-12-31T09:49:00.002+02:00

2005 senesine ait bir postumda yazdıklarımı buldum. Güncellemeye karar verdim.

"Konu: Yirmi trivia yaziyoruz hakkimizda. iste benim hakkimda az bilinenler.

1- kalip sabuna elime sürmem. (kendi evimdeki hariç!)
2- cep telefonumu pinsiz acarim. (pin diye bir olay vardı değil mi?)
3- hastalarimi telefona ozellikleriyle kaydederim. (hastalara telefonumu vermem)
4- temmuzda kahveyi biraktim. (?)
5- kasimda tekrar basladim. (!)
6- turk kahvesi yapmayi bilmem. (nikita benden daha iyi yapiyor)
7- âni tepkilerimi ingilizce veririm. bilincli degil. (yine de kelime oyunundaki i cant believe this modunda takılmıyorum. b*gger off, my ass. tadında takılıyorum.)
8- osmanlıca biliyorum. (biliyordum)
9- dokuz sene amatör roller-skating yaptim. sakatlaninca biraktim. (nikita beni buzpistine götür!)
10- komsu kavramini sevmem. ev alirim, komsu almam. (komşu kavramı da beni sevmiyor olsa gerek. koşu bandına çıkınca aşağıdan patpatpat gümgümgüm.)
11- agiz kokusundan nefret ederim. (dişhekimi olduğum için bundan rahatsız olmamam bekleniyor. lağım gibi kokan bir ağıza alışabilmeniz ihtimali ne kadar? benimki de maksimum o kadar işte)
12- pijamalarimsiz asla. (aynen)
13- geceleri cogunlukla kipirdamadan uyurum. (nikitaya sormalı)
14- yatagimi toplamadan odamdan cikmam. (öööö... eeee.... hm)
15- sapka isaretleri (^) hususunda saplantiliyim. bir de dislerim. (yep)
16- boyum tam olarak yüzellisekiz cm. ayak numaram otuzalti. ve gitarda bare basamayacak kadar kücük ellerim var. (miniğim)
17- sütlactan nefret ederim. kaymakli ekmek kadayifi muhtemel tercihim. (sütlacı çok severim. geçenlerde de pişirdim hatta.)
18- âsik degilim. (heheheh)
19- gecen sene endodonti stajinda hile yaptim. (endodonti asistanıyım!?)
20- kindâr biriyim. (oldukça)

Nikita'mlan nnahnu'yu da sobelemelerdeyim.

071110

2010-11-07T20:12:00.000+02:00

Bundan yaklaşık bir ay önce gerçekleşen avrasya maratonunda köprüden geçerken, aşırı sallantıdan kaynaklanan yusuf yusuf anları beni çinlilerin hepsi birden zıplasa ne olur acaba diye düşüncelere zerketti. Düşünsenize televizyonu bir açıyormuşuz, spiker aynen şöyle bir anons yapıyor;
- evet sayın seyirciler, bir son dakika haberini iletiyorum; artık çin diye bir yer yok...

Sonra bir de geçen haftasonlarından birinde bir alışveriş merkezinde iki saat içinde en az üç arıza adamla karşılaştık. bir tanesi, kasa kuyruğunda beklerken kapıda durup sakız çiğneyen kadının cikletine takmıştı. "çıldırıcam çıldırıcam nasıl bir ciklet çiğneyiştir buuu" deyip duruyordu.

Bir tanesi de sırada önüme geçmeye çalıştığında ikaz edince özür diledi, iki dakika sonra kasiyer "alayım eşyalarınızı" diye bana seslendiğinde kadın arkamdan uçarak kasiyere aldıklarını uzattı. Bunu neden yaptığını merak ettim;
"Kasiyer seslendi, ben duydum, uzattım. sen duysaydın sen uzatsaydın önce" dedi... Böyle bir sırada bekleme anlayışımız var. Süper değil mi?

Bu adamlarında oldukları yerde zıplayıp yok olmalarını diliyorum.

Muassır medeniyetler seviyesindeyiz maşallah.

131010

2010-10-13T13:05:00.004+03:00

Hastalarla el sıkışmak kadar tiksindirici bir eylem olamaz.

Hemen bu cümleyi okuyup önyargıyla yaklaşmayın. Bir hastaya ne zaman şikayetiniz nedir diye sorsam, az önce diliyle yokladığı çürük dişine sağ elinin işaret parmağını sürtmek şartıyla gösterip, parmak ağızdayken "işte bu diş ağrıyor" der. Bunu söylerken "R" harflerinde o dil, parmağın geri kalan kısmını da tükürüğe bular. Sonra hasta elini ağzından çıkarır, parmak kurur ve hasta unutur.

Ama hekim unutmaz! Hastanın çürüğü temizlenir, dolgusu yapılır, hasta kalkar ve teşekkür etmek için elini uzatır. Başımı tablaya eğip, diş aletlerini temizliyormuş gibi yapamazsam mecburen ben de uzatırım elimi.

Oldu olacak eldivenleri de takmadan bakalım hastalara!

El öpmeyi de hiç sevmem ayrıca, kim bilecek o elin az evvel nereyi kaşıdığını...

Şu Japonlar kadar medeni değiliz.

060910

2010-09-06T00:01:00.000+03:00

Birkaç hafta evvel Kiddo Cardiff'teki son maceralarına nokta koydu. Ya da noktalı virgül...
Bu süre zarfında değişik insanlarla karşılaştı. Mesela;
Normal halde bu halde olan iş arkadaşlarını, anormal hallerde görebiliyorsunuz. Ne gibi mi? Bulaşık yıkarken;
Moda akımını takip ederken (?!) ya da taklit ederken?
Yemek yaparken... Hatta hatta pişirilen hamur parçalarını kendi elleriyle açmışken...

Yer yer Avrupa endodonti birliği başkanını yemek servis ederken bile bulmak mümkün!
İnsanların egoydu, asttı üsttü gibi şeyleri umursamadıkları bir ortamdan meşhur Türk hiyerarşisine geri dönüş yaptık. Allah sonumuzu hayretsin.

*bu label altındaki son posttur*

*çok hastayım*

070810

2010-08-07T10:19:00.000+03:00

Caerphilly festivalindeki şu vatandaşlardan da bahsetmiş miydim? Ben demedim mi JRR Tolkien kesin Galli diye. Bu adamlar da elf!
Tamam, pek ala bunlar crusader da olabilir... Yani bir tanesi elfsel özellik taşıyor diye hepsi öyle olmak zorunda değil tabi...
Ama peki bu ne?? Tarzanla Jane in çocukları?

Ha bir de, Temmuz ayındaki bu festivalde bebeğin koyun postuna sarılmış vaziyette yattığı dikkatinizden kaçmasın. Ben de üstümde polarlı pijamam, ayağımın altında sıcak su torbam ve masada püfürdeyen bir bardak kahve eşliğinde size bunları yazıyorum...

Dönüşte bir adaptasyon sorunu mu yaşayacağım acaba? Kalmayan D vitaminim bana başka birşeyler söylemeye çalışıyor sanki.

*kırmızı mavi hadi gali depi depi ver.. kastamonu kastamonu dep dep dep!*

050810

2010-08-05T10:08:00.000+03:00

Kefili festivalinde, genelde filmlerde görüp dalga geçtiğimiz tipte gösteriler vardı. Yine da başlarında durup "anaa adama bak napıyo" demeden geçemiyorsunuz. Hatta işe biraz daha turistlik katıp benim gibi fotoğraf çekiyorsunuz.

Bu arada arka plandaki "çocuk ve bebe" sayısı dikkatinizi çekti mi? Çekmediyse... Çekmeli! Çünkü burada devlet çocuklu ailelere inanılmaz bir yardım yaptığı için -ev, bedava sağlık hizmeti, aylık...- burada 16 yaşına basıp cinsel özgürlüğünü ele geçirip, evden gönderilen her genç çocuk yapıyor. 20 yaşında 3 çocuklu galli görme olasılığınız o kadar yüksek ki! Kimse tutup da bu britishlerin soyu tükenecek. Yaşlı nüfus çok ama üremiyorlar... demesin. Adamlar onun da çaresini bulmuşlar işte...

Bebeler boy boy...
Jonklörlük hünerlerini sergilerken bebeleri kullanmaktan çekinmeyen sevgili göstericiler bakın bunu da yaptılar;
Tabi, ben çıksaydım durum biraz daha farklı olabilirdi ama eheheh... Tüm suç snickersin ve marsın ve twixin ve after eightin ve cadburrynin ve ...... diye gider.

*kırşehir*

030810

2010-08-03T04:45:00.006+03:00

Bu haftasonu neredeydim?

Haftasonları yerinde durmak bilmeyen kiddo, sizin için Caerphilly Big Cheese Festivaline gitti. Yani peynir düşkünlüğünden, panayır alanı eğlencelerinden ya da Caerphilly kalesini görmeye felan değil. Sadece gözlem için! Herşey blog için.

Şimdi festival olayına geçmeden önce Caerphilly kelimesinin nasıl okunduğuna dair kafalarda oluşabilecek sorulara karşın hemen açıklama yapıyım; Kefili diye okunuyor sevgili okurlar. Kefili. Evet Ke-fi-li. Çünkü bu kelime ingilizce değil Gallice... Ve gallilerin böyle enterasan yerleşke isimleri olduğundan bahsetmiş olmalıyım. Merthyr gibi. Mörti.

Festival alanına girer girmez şu ibare dikkatinizi çekiyor;

Nitekim ingilizlerin, içtikleri zaman nasıl sıçabildikleri tecrübeyle sabit. Adamlar da her sene 70 ila 80 bin insan çektikleri bu alanda böyle taşkınlık istememişler pek tabi... Bu kadar içmeye düşkün bir memlekette bu levhayı görünce (nav in dı tabelaaağ.. vi dont luk bek, vi luk front) aklıma vatikanda gördüğüm şu uyarı geldi;

Açıkçası şu hikmet-i fahrikayı gördükten sonra keşke vatikandaki kurallar buraya da işleseydi demedim değil...
Bu ne lan? Allahtan bu abla koltukaltını traş etmiş diyerek bu çadırdan hızla uzaklaştım. Ha bir de abla fifty cent eşliğinde göbek atıyordu. Amerikan hiphop müziğinde, şark dansı yapan bir galli de gördüm artık maymunlar da tütü takıp bale yapabilir. Bir saniye.. Zaten yapıyorlardı. Değil mi.

*bugün konya'dayız... konya'ya selamlar...*

310710

2010-07-31T04:48:00.003+03:00

Rüyamda, kalkıp namaz kıldığımı görerek gerçekten namaz kıldığımı zannettiğim çok olmuştur. Ama geçenlerde ilk defa gerçekten namaz kılarken uyuyakalarak rüya gördüm. Hatta bir yarışmadaymışım da, son oturuşta ettahiyyatüden sonra bir de elham okursam artı on puan gelecekmiş bana. Okudum gitti ben de.

Selam verdikten sonra farkettim yaptığım saçmalığı da...

Yattım uyudum.

Allah kabul etsin.

290710

2010-07-29T03:01:00.004+03:00

Bir süre evvel, fotograflarımı uploadladığım siteden bana bir mail geldi. Mailde diyordu ki, "I am writing to let you know that one of your photos has been short-listed for inclusion in the twelfth edition of our Schmap Cardiff Guide, to be published early July 2010." Şöyle ki, can sıkıntısından sahile indiğim günlerden birinde sağı solu fotoğraflarken çektiğim fotoğrafınlardan birini Cardiff Rehberlerinden birine koymak için elemeye almak istiyorlarmış. Temmuzun başında belli olacakmış sonuçlar... İyi dedim, alın bakalım.

Sonra bir mail daha geldi bu ayın başında "Thanks so much for letting us include your photo - please enjoy the guide!".

Cardiff'e de böyle izimi bırakıp gideceğim varmış demek ki!

İşte geçenlerde bu fotoğrafta gördüğünüz Millennium Center'da Romeo ve Juliet balesi vardı. Namaz kılmayalım, bale yapalım diyerekten aldık biletleri gittik. Çık babam çık. 5nci kata geldik. Ama Allah'tan salon ufaktı, dürbün gerekmedi.
Şimdi sorarım size, sahnede acıklı bir hikaye oynarken, Montague'ler ile Capulet'ler biribirine girmişken "gösteriden önce bir sahnenin tozunu alsalarmış, bu ne böyle bütün baletlerin balerinlerin ayaklarının altı simsiyah!" diyen zihniyete ne denir.

Bence de!

*mardin*

170710

2010-07-17T10:08:00.003+03:00

Bir ay evvel mezun olduğum üniversitenin ne olduğu konusunda fikri olmayan insanlar, Mavi marmara flotillasının başına gelenlerden sonra bu ismi çok iyi öğrenmiş ve etüd etmiş olacaklar ki "marmara dan mezunum" deyince bir anda gözlerindeki yerim yükseldi. "ooo maramara.. maramara... she graduated from maramara" diyerek önlerine gelene göstermeye başladılar beni. Zaten numuneliktik!
Yalnız bu ne Türk sevgisidir, bu ne Türkiye aşkıdır anlamadım kardeş. Herkes Türkiye ye en az 2-3 defa gelmiş ve herkes sanki önkoşulmuşçasına en az bir tarkan, bir mustafa sandal şarkısı biliyor.

Ayrıca "dudu" ne demek bilmiyorum ve Tarkan, beni duyuyorsan, saçma sapan şarkı sözleri yazmayı kes Allah aşkına! Hiçbiri çevirilmiyor! Tamam, "kıymetli bir tanecik" tamlamasını "kıyma gibi tanecik" diye anladıysam suç benim değil... Sana da kahvaltıda corn-flakesli süt içirir, öğle yemeğinde haşlanmış patates yedirirlerse senin de aklına kıyma gelir.

Ah tükürük köftesi ah. Şimdi Nikitayla stadın oralarda olacaktık...

*Trabzon!*

150710

2010-07-15T10:36:00.009+03:00

Sherwood'da işler Robin Hood'dan bu yana değişmiş olsa da ata sporları hala izlenebiliyor. Misal? Okçuluk...
Bir kere, attığım oklar hedef tahtasının arkasındaki çalılara uçtuysa suç benim değil. Oklar yamuk! Ayrıca neyin nasıl tutulup nasıl atılacağını analtan pek havalı instructorımız "Lil John" hedefi bulan bulmayan bütün okların hesabını tuttuğu için dikkatimi dağıtıyordu! Öhm.

Neyse, ok atmaktaki üstün kabiliyetim?! kanoyu yönlendirmekte de devam etti. Kanonun tabiri caizse dümeninde ben olduğum için sağa sola yönlendirmem gerekiyordu. Ancak önümdeki iki kişinin ikisi de aynı yönde kürek çekerlerse, kano ister istemez kendi ekseni etrafında dönecektir sevgili kardeşler. Bu yüzden, kano suyun üstünde fırıldak gibi dönerken benim arkadan "dur! yapma!" nidalarım eşliğinde fışkıran liderlik vasıflarımın ezilip geçilmesini yemeyen bendenizin ekşi surat ifadesinin gözüktüğü fotoğrafları es geçip, herşey çok güzel başlamıştı fotoğraflarından birini seçtim size...
Nazikçe kanoyu tutan kardeşimize inanmayın, yolculuğun sonunda kendisi kanoyu ters çevirmek suretiyle insanları suya atmayı başarmış biridir. Nasıl ıslatılacağını biliyor...

Beceriksizce girişilen birçok deneyimden sonra en azından birşeyde iyi olduğumu farkettim! Akrobasi.. İpin üstünde yürüyebiliyordum!

İpin üstünde yürüyerek nehrin üzerinden geçebildim geçebilmesine de -bu arada şu çadır görünümlü üçgen şeyi de biz birleştirdik söylemesi ayıp-, oraya çıkmak pek öyle kolay ol-a-madı... Yani, ipin üstünde yürüyebiliyorum dedim, ipin üstüne çıkabiliyorum değil!

Tiim vörkün mucizesini gösterdiği anlardan biriydi. Kiddo, bir milletin ayakları üzerinde yükseliyor!

*Şanlıurfa!*

130710

2010-07-13T02:01:00.002+03:00

Her haftasonuna bir aktivite sloganıyla yola çıkmıştım, hatırladınız mı? Bu haftasonu da Sherwood ormanlarındaydım. Evet evet doğru hatırlıyorsunuz; Robin Hood'un zengin aristokratların yollarını kestiği yer...

Cardiff'e 20'lik çılgın kızların Vauxhall arabalarıyla (Wolksvagen'ın İngiltere'deki arabaları Vauxhall köyünde yapıldığı için isimleri ve logoları Avrupadakilerden farklı; Vauxhall Corsa... gibi) saatte 90 mil hız yapmak suretiyle 5 saatte İngiltere'nin kuzeyinde bulunan Nottinghamshire'a varabiliyorsunuz. Benim gittiğim haftasonu aynı zamanda Silverstone GP'si vardı. Dolayısıyla trafikte yer yer aksamalar oluyordu.

Neyse, uyku tulumum, yedek kıyafetlerim ve ben öğle yemeğinde mekana vardık. Etkinlik Mavi Marmara gemisinden de duymuş olabileceğiniz Islamic Relief'e aitti. Kendileri de sağolsunlar, bizlere müthiş bir İngiliz öğle yemeği hazırlamışlardı. Hemen aşağıda;

İşte İngilizler yemekten bu kadar anlıyorlar: Haşlama patates, ton balığı ve elbette şekerli kurufasülye! Yemekten sonra gruplara ayrılıp bir etkinlikten ötekine uçmaya başladık.

İlkin sekiz adet kütüğü dikdörtgen bir kalıba yerleştirmeye çalıştık. Çalıştık....

Olmadı... Tekrar çalıştık...

Yarım saat sonra bu haldeydik... Tiim vörk yeeeaağğ...

Daha sonra hullahoopların içinden geçmek, koyunla kurtu aynı sandala bindirmeden karşıya geçirmek gibi yaratıcı oyunların sonunda crate-building ismnden de anlaşılabileceği üzere üstüste kasaları dikmek suretiylen bir kişiyi tepeye çıkardık. Ufak-tefeğim diye beni çıkarttılar. Bir önceki takım 16 kasayı üstüste dizebilmişti... 18nci kasadan sonra ben havada sallanıyordum. Evvelindeki yusuf yusuf seslerinden bahsetmiyorum...

Bir sonraki etaba doğru yol alırken millet, ben Brian'a "indir beni burdaaan" diye bağırmaklan meşguldüm. Tiim vörk!?

*Van!*

070710

2010-07-07T13:04:00.006+03:00

Buradaki genel seçimler hakkında söylediklerimi hatırlıyor musunuz? Hiç şaşaalı değil, pankart yok, bayrak yok, dolaşan seçim otobüsü yok şeklinde... İşte bunun tam tersi bir seçim propagandası düşünün. Ne için mi? Okulun "social rep"i olmak için.. Resmi parti organizatörü yani!
Hummalı bir çalışma; asansörde, kütüphanede hatta tuvaletin kabininin iç kapısında bile karşınıza flyer olarak çıkıyordu. İranlıların meşhur bıçak dansını tüm partilere taşıyacağını söyleyen bir Morwa, acayip parti adamı olduğunu iddia eden İngiliz bir Marsh... Bildikleri bütün photoshop hünerlerini pankartlarda, bildikleri bütün edebiyat hünerlerini de rakiplerini hedef alan maillerde konuşturduktan sonra Amerikan aksanıyla konuşan Aly Vırani isimli Kenyalı bir çocuk -ki benim de öğrencim olmakta kendisi, 3ncü sınıftan- seçimleri kazandı.

Diğer öğrencim Morwa ise bence photoshop şampiyonuydu. Sağda solda elimde cep telefonunun kapanmayan "klik" sesiyle fotoğraf çekmeye utanmasaydım diğer pankartları da gönderebilirdim.

*Bu arada şafak atarsa Karaman*

020710

2010-07-02T12:45:00.007+03:00

I am waiting in my cold cell when the bells begin to chime... diye mırıldanıyordum tam yanımda yaş ortalaması 90 olan bir grup Galli teyze Hallowed be thy name diye dua ederlerken. Tabi onlardan hiçbiri darağacına gitmiyordu, hatta 2nci kemoterapisine girecek Bridget için sağlık diliyorlardı.

Tam Dani Filth'e geçmiş shallow be my grave diye kafa sallamaya başlıyordum ki Cardiff Belediye başkanının karısı kalkıp "bu ufak duamızdan sonra, bizlere nezaket göstererek Türkiyeyi anlatmaya gelen dostlarımıza teşekkür ederiz" dedi. Bu şekilde Tongwynlais'teki kilisede oturduğumu farkettim. İsmi telaffuz etmeye çalışmayın. Burada 24 sessizin yanyana gelmesinden oluşmuş bile köy adı var. Gallerce böyle.

Türk misafirperverliği had safhadaydı tabi ki; kahveler, lokumlar, börekler, şekerpareler... Yaş ortalamasını 50lere çekmek için ortama onlarca çocuk salmak gerekiyor olsa da, teyzemler tansiyon, şeker, kolesterol gibi Türk dünyasının 3ü 1aradasını esgeçmiş olacaklar; şekerpareleri de güplettiler, kahveleri de höpürdettiler, hatta telveleri de yaladılar.

Bardakları çamaşır suyuna oturttuk sonra.

Life down here is just a strange illussion.

*Iğdır*

200610

2010-06-20T16:34:00.005+03:00

eski köye yeni adet getirmeye çalışmıyorum tabi.

türk insanının doğuştan "pazardan alışveriş etme" tuşu açık. doğal olarak, pazar sabahı 7 de uyanmak da gerekse, 40 dakika yol yürümek de gerekse... yine de pazar poşetleri kollarda, crocslar ayaklarda biz gideriz pazara!

tabi bu pazarın salı pazarıyla perşembe pazarıyla alakası çok yok. içerik olarak en azından. domates, biber bulmak da mümkün ama domatesler cherry, biberlerin rengi ise bir garip (zaten taneyle satılıyorlar). Sebze arıyorsanız parnship ve celery...

bugün 3 ananas veya 4 mango veya 1 lbs (yaklaşık yarım kilo) lychee veya 1 lbs rhubarb 1 pound idi. iki demet water cress'i de 1.5 pounda satıyorlardı.

Ananas bildiğimiz ananas, mangoyu yemeyenler ve benim gibi "aa bu avokado mu" diyenler için siz de yanılgıya düşmeyin, buyrun fotoğrafı;

Parnship, yaban havucu. Türkiye de yemediydim. Beyaz havuç. Havucun maydanoz familyasından geldiğini bilenler tadını garipsemeyeceklerdir zira maydanozla havuç arası birşey.

Celery dediğimiz kereviz. Ee bunun nesi farklı? diyenler olabilir. Burada bizim yediğimiz kerevizin sapını yiyorlar sadece. Geldiğimde iki defa gövdeden bulup aldıydım da şu sıralar ara ki kerevizin gövdesini bulasın. Bildiğiniz ince uzun yeşil saplar, tadı kerevize benziyor ama burada onu da çiğden yiyorlar.

Lychee denilen hadise bir çeşit "berry" olmakta. çilek, böğürtlen arası birşey hayal edin.

Rhubarb veya türkçeleştirilmiş haliyle "ışgın" jamie oliver'ın da nigella lawson'ın da pek sıklıkla kullandıkları bir meyve olmakla beraber, tatlımsı görünümü altında aslında bir erik yatıyor. tuzlayıp katır kutur yiyorsunuz. bu da hamide teyzenin ışgınla buluşması. yüz kaslarından da anlaşılabileceği üzere kendileri oldukça ekşi!

water cress; ingilizlerin marulu. hemen her üçgen sandviçin içine itinayla "british cress" diye doğrar koyarlar. bildiğiniz ot. ot yani. nasıl bir tadı olabilir ki.

üfürükten teyyare modunda, bu besin öğeleriylen sallamasyon nasıl yemek yapıyorum bir görseniz ağzınız açık kalır.

- fatima ne bu?
- kremalı parnship ve celery'li ıspanaklı krep...
- bu tatlı ne ola ki?
- aa ışgınlı yoğurt o!
- balığın (pollock/ cod) üstündeki turuncu şey ne?
- mandalina!

070610

2010-06-09T11:26:00.000+03:00

Sıradaki hikayenin kahramanları Elif'le Fatima. Ama daha çok Elif. E-L-I-F; Echo Lima India Foxtrout...

Güneşin nadiren yüzünü gösterdiği bir öğleden sonra Elif'le Fatima deniz havası alalım diye Barry Island'a gitmeye karar verirler. Vaktin geç, mekanın İngiltere olduğunu unutup otobüs durağına giderler. Barry Island'a giden otobüsün yanlarından basıp gidişine şahit olduktan sonra büyük bir azimle ikinci otobüse binmeye karar verirler ama ne otobüs durağının yerini ne de otobüsün numarasını bilmektedirler.

Sonra Elif friendly gözüken bir şoföre bodoslama dalar; "Barry Island otobüsü nereden kalkıyor?" Sancho Panza kılıklı adam "Otobüs durağından!" diye dahice bir yanıt verir. Elif inatçıdır, devam eder "biliyorum biliyorum da nereden"... Sancho Panza ise her sorumuza karşılık bir soru sormak şartıyla kabul eder. Önce "isminiz ne söyleyin hele bir acele etmeyin" der, kendimizi elinde sepetiyle büyükannesine kurabiye götürmek için yola çıkan kırmızı başlıklı kız gibi hissetmemize yol açacak bir ses tonuyla.

Echo Lima India Foxtrout.

"Ah! And my name is Poncho... Spanish y'knoooo!" diyerek kahkaha patlatarak durağın yerini gösterir...

"Geceyi orada mı geçireceksiniz kızlaaar??" diye sorar. Neden sonra Barry Island durağında in ile cinin karşılıklı kriket maçına giriştiğini farkederiz. Elif "bişiy daha sorucam" der. "My telephone number??" der Poncho gözlerini kırpıştırarak... Hayır, kaç saat sürüyor yol diyecektim. 1 saat 55 dakika. Küsuratlı atayım, attığım belli olmasın modu açık. Cardiff Bay'e çarkederek adama el sallarız. Arkamızdan bir ses;

see you tomorrow loooovee!

you wish!

Otobüs şoförünün kurundan sonra bir de firefighter tarafından kurtarılmak kaldı yapılacaklar listesinde. God save the queen yani.

040610

2010-06-04T11:33:00.001+03:00

İngilizlerin ve arapların telefon açıp bizden Türk bayrağı isteyecekleri günler de gelecekmiş demek ki...

Bizdeki bayrakların ebatlarının ufak geleceği ve dolayısıyla rastalı abilerle burkalı ablaların oturup beraber Türk bayrağı boyayacakları günler de gelecekmiş mesela...

Bu sebeple ay ve yıldızın proporsiyonlarını mazur göreceksiniz. Onlara da okutulmuyor ki "bayrak çizim kuralları"...

030610

2010-06-03T11:12:00.002+03:00

....birden bire komik birşey oldu. Ben gene saçma sapan pozlarımdan birini verip elimdeki kahveyi -bu aralar filtre kahveye sardım- dökmemeye çalışırken -ha bu arada french press kavramı bir tek bizde mi vardır nedir?- yanıma bir adam geldi -bizde french press, bunlarda americano... karar verin kardeşim fransız mı amerikan mı? wiki'ye göre aslında italyanmış. bence aslen arap.-

Adamın elinde mikrofon... Şaşırmadınız değil mi? Nereye gitsem bana mikrofon uzatacak birileri oluyor.

Adam- Aah! Here are some beautiful ladies! -vurgu beautiful'da dikkatinizi çekerim-

Neyse, festivale katılacak mısınız, kitap alacak mısınız, nasıl buldunuz bıdı bıdı... Nereden geldiniz dedi hatta, galli aksanıyla Caerdydd dedim. Biraz daha kalsam burada Welsh dilini de söküp gideceğim.

Öyle işte. Elimde çok güzel bir Alice's Adventures in Wonderland and Through the Looking Glass var. Ama ondan daha da güzeli Jean Webster'ın hiçbiryerde bulamadığım "Daddy Long Legs"i... Kaç kişi TRT'de (TV1'de) yayınlanan "Uzun Bacaklı Baba" animesini hatırlıyor?

010610

2010-06-01T11:39:00.003+03:00

Bu da "geçenlerde ben şuradaykene" diye başlayan yazılarımdan biri olacak.

Hiçbir haftasonunu kaçırmayan bendeniz bu haftasonu da Hay-on-Wye'deydim. Orası neresi ki? Orası Galler ile İngiltere sınırında dağların tepesinde minnacık bir köy. Minnacık. Gerçekten. Kaç haneli bilemiyorum. Farzedelim ki 100 haneli. Bundan 30unu çıkarın. Geri kalanların hepsi kitapçı!

Kendinizi Nottinghill filminde Hugh Grant'ın kitapçısında zannedebileceğiniz bir yer. Ufacık kitapçılar. Asma kata çıkınca ahşapın sallandığını hissedebiliyorsunuz, bodrum kattaysa üst kattaki kitaplıklar ve elbette onlarca insan üzerinize düşecek zannedebiliyorsunuz. Ama birşey olmuyor korkmayın! Hatta kahveyle bile girebiliyorsunuz kitap incelemeye.

Kitap almak, okumak, incelemek burada sanat kabul edildiğinden insanlar ellerinde kitaplarla her buldukları yere çökmüşler. O minyatür kitapçılarda dahi bir dolu koltuk, sofa, minder...

Kitapların hemen hepsi 2nci el. İkinci derken aslında "kullanılmış" kelimesini kastediyorum zira 100 senelik kitabın kaç elden geçmiş olabileceğini düşünemedim.

Festival alanı ise köyün biraz daha dışında. "Hay-on-wye" isminden de anlaşılabileceği üzere, festival alanı samanlıklar üzerine kurulmuş olduğu için herkesin ayağında Nikita'nın her gördüğünde dalga geçmeyi adet edindiği "sarı" inşaat çizmelerinin (wellington boots) renkli versiyonlarından vardı. Ben de spor ayakkabılı... Tabi ki hava yağmurlu...

Neyse öyle dolanıp dururken birden bire.........

300510

2010-05-30T16:13:00.004+03:00

Geçenlerde Londra'da 1001 inventions -muslim heritage in our world- sergisindeydim. Sergi güzel hoştu da, türklerden bir mimar sinan vardı bir de "iznik" çinisi. Bir türk olarak değil de bir kütahyalı olarak bozuldum bu duruma ya, neyse.

Serginin sonunda elimizde bir hatıra olsun diye kahve makinasından 1001 inventions oyun kartı almak için bozukluk aramaya başladım.

Bozukluk ararken gene bozuldum.

Amerikan değilim. Ingiltere doğumlu suriyeliden, ingiltere doğumlu galliden sonra ingiltere doğumlu türkçe bilen bir pakistanlı da "amerikan mısın?" dedi. Hayır brotha. Sadece iki fiver'ın var mı diye sordum.

Ha bir de, her ne kadar beşlikleri çıkmasa da sisterlarına yardım etmeye çalışan entari üstü deri ceketli brotherlara da teşekkürler ... Canınız sağolsun.

Sisterınız size kurban olsun!

270510

2010-05-27T14:15:00.001+03:00

"If further complaints are received, the matter will be referred to your university, which may jeopardize your degree."

150510

2010-05-15T23:21:00.004+03:00

Bu benim dairedeki yarım akıllılarla alakalı daha fazla post girmek istemiyordum aslen. Zira yeterince tanıyorsunuz. Sabbaha kadar dans, müzik, booze...

Perşembeyi cumaya bağlayan akşamda, gecenin önemini kutlamak amacıyla gene müziğin sesi tam gaz. Ben de söylemesi ayıp Hilton'dan yemekten gelmişim. Mide şişik, şöyle güzel bir uyku çekmek istemekte gönül...

Saat 01.00 gibi bilgisayarı kapatıp yatayım dedim ama hemen yan taraftaki ortak alandan gelen müzik sesi beynimle halvet olmakta. Hatta masamda duvara yaslanmış duran tepsi basstan dolayı hareket ediyor. Kalktım gittim mutfağa, yan tarafta olduğumu unutmamalarını söyledim. Özür dileyip sesi kıstılar.

Tabi ki ses gene açılmaya devam etti ve 04.00'te Rihanna'nın "Is you big enough?" sözleriyle yataktan kalkaraktan bir gaz gene mutfağa gittim. Dedim guys, uyumam gerek. Saat 04.00. Lütfen şu müziğin sesini kısın. Çocuklardan biri gene özür diledi ve "bizim suçumuz değil" dedi. Ben bu sırada "kimin suçu olduğu çok kıçımdaydı" modunda odama girmiştim bile. Derken tiplerden teki bağırmaya başladı: (simültane tercüme edecem)

- Who's fault is it? (Kimin suçu lan!) She's a fucking muslim! ( *koduğumun müslümanı!)
They and their mosques... They come to Britain... (Onlar ve camileri.. Bir tanecik Britanyamızı işgal ediyorlar!) Yet they find the guts to tell us to turn the music down!" (Sonra da bize müziğin sesini kısmamız için emir verme cesaretini kendilerinde buluyorlar!)

Neyse bir maceramız daha böyle biter. Sabaha hepsi mutfakta sızmış oldukları için Fatıma aç ve uykusuz okula gider... İşler ters gider... Bla bla... Bu da ayrı blog konusu.

130510

2010-05-13T11:10:00.002+03:00

Eh bu da bir alternatif tabi...
Bence şair burada hamilelere gönderme yapıyor; siz dokuz ay karnınızda taşırsanız ben de dokuz aylıkken arkamda taşırım diye. Hoş, çocuk dokuz aylıktan büyük gibi duruyor. Yine de dişlerini saymadan kesin birşey söyleyemeyeceğim.

110510

2010-05-11T11:03:00.001+03:00

Mart ayı kedilerin, mayıs ayı da kuğuların üreme dönemiymiş... Bu kadar hayvanlar alemi bilgisi benim şehirli bünyeye fazla geldi. Sincapların şarkı söyleyemediğini öğrendiğimden bu yana daha bir ay geçmemişti halbuki.

*estirigonyak. balabalabalaa.*

090510

2010-05-09T11:39:00.000+03:00

Hemen her evin bir bahçesi olunca, bu adamlarda da bahçe bakımı gibi bir çılgınlık oluyor. Hatta bizim BİM mukabilindeki LIDL'da patates bulamadığın dönemde bile tohum, toprak, gübre bulabilmek mümkün.
Tamam, lale daha bir hoş duruyor ama İstanbul'da lale festivali varsa burada da "daffodil"(narcissus) festivali var. Ve evet, bu adamlar illa söylenmesi zor bir çiçek seçmek zorundalar!

Herneyse. Adamların festivalden anladıkları, her bir sponsorun bir demet daffodil dikmesi ve koca Bute Park'ın yarısının bahçecilikle alakalı eşyaların satıldığı kocaman bir markete dönüşmesi... Hatta yaşlı tintin teyzeler aldıkları boylarından büyük bitkileri taşımak için golf arabalarıyla geziyorlardı parkın içinde ki görülmeye değer!

Festival dönemi bizimkilerden farksız. Heryer daffodil maketleri, afişleri, bayrakları dolu. Bütün bakkallarda gerek saksıda gerek bukette satılıyor. Neden daffodil derseniz, Gallerin üç sembolü var temelde; Ejderha, Pırasa ve Daffodil. Merak etmeyin bu üç kelimeyi kullanarak bir kompozisyon yazmanızı istemeyeceğim. Ben de zaten hala aradaki bağlantıyı kurabilmiş değilim. Hadi bitkiyi ejderhayı anladım da...

...bir yerin sembolü nasıl pırasa olabilir yahu?

070510

2010-05-07T02:18:00.000+03:00

Geçenlerde yanımdan geçen bir kamyonunun arkasında öyle bir yazı gördüm ki temel fıkralarını aratır cinsten...

"No tools stored in this vehicle over night" (Türkçesi; buraya hazine gömülü değil...)

Bir de buralarda devam etmekte olan bir seçim süreci varmış sanırım. Sanırım diyorum çünkü her seçim döneminde etrafta okuma bayramı şenliği modunda sokaklar görmeye alışmış bünye pekbirşey görememeyi yadırgıyor. Tek tük evlerin bahçesinde şekil 1-a'da gördüğünüz direklere rastlayabiliyorsunuz.

Hatta ben bu direkleri, daha önceden satılık/kiralık ilanları zannederek esgeçmese ve o gece gerçeğin idrakına varıp fotoğraf çekmekle uğraşmasaydım, galli götü göremeyecektim.

Kısfmet.

not: an itibariyle "sandıkların açılması" hala devam ediyor.

050510

2010-05-05T03:06:00.004+03:00

Sonunda bu da oldu...

Balkabağına dönüşmeme dakikalar kala, bu kadar saat okulda nasıl kaldığımı hesaplayarak bir yandan da koşar adım yurttaki odama varmaya çalışıyordum. Hava da buz gibi.

Tam yurdun sınırlarına girdim ki yanımdan bir taksi geçerek 25 metre öteme parketti. Taksinin arka kapılar açıldı ama çıkan yok. Yavaşladım. Bakıyorum ne olacak diye. Taksiden dışarı resmen bir sağa bir sola sallanan iki adet tiineyc kız indi. Kapıyı kapatmaları ne kadar sürdü hatırlayamıyorum. Belki de şoför inip kapatmıştır. Bilemeyeceğim. Çünkü o sırada gözüme ışık giriyordu. Gece aydınlatması, kaldırımın kenarında kusmakla meşgul olan kızların çıplak götlerinden suratıma yansıyordu. Anlayacağınız üzre kızlar ya altlarına birşey giymeden çıkmışlardı ya da o akşam gittikleri barın sahibi, yarın çöplerle beraber bu kızların kıyafetlerini dışarı çıkaracaktı.

Edinburgh'daki parti otobüsünün camına peynir beyazı götünü (çok sevdiğim bir peynir türünü, bu adamların güney kısımlarıyla aynı cümlede kullandığım için mazur görünüz) yapıştıran iskoçlar, swansea'de meydanda tangalarıyla şov yapan ingilizlerden sonra sonunda bir galli götü de görmüş oldum.

Not: hepsi birbirine benziyor.

260410

2010-04-26T10:04:00.000+03:00

Atlı karıncaydı, helter skelter'dı, enstalasyon direkleriydi derken buna da geldik sonunda. Su dolu bir havuzda, balonların içinde debelenen çocuklar... Kaç insan evladı bunu görür görmez aklına "peki bu hertarafı kapalı balonların içinde nasıl nefes alıyor bu veletler? ya oksijen tükenirse" diye düşünüyor bilemiyorum.

Ancak balondan çıkan bir kız çocuğunun, o günkü yağmurlu havaya karşın saçının başının terden yapıştığını ve ne nefesini ne de yürüyüşünü kontrol edemediğini gördükten sonra dedim "bunlar temelden böyle yetiştiriliyor". Sonra benim dairedeki veletlerin non-stop sarhoş gezmesine şaşırmamalı.

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

240410

2010-04-24T09:54:00.000+03:00

Nikita diyip duruyordu bence JRR Tolkien elfçeyi yaratırken welsh dilinden etkilenmiş diye. Bu da ispatıdır diyorum;

Aragorn bence "açıcı" manasına geliyor. Kısacası "fatih"... Elflerin soyu da Türklere dayanıyormuş zaten.. diye bir de ben sallayayım. Bu arada "ice cream available" yazısındaki büyük "İ" harflerindeki noktalar dikkatinizi çekti mi. Büyük İ'ye nokta koyan kaç tane millet tanıyorsunuz? Peki bu ice-cream nerede var diyorsanız işte burada;

Cinsiyeti sebebiyle kesinlikle "signor" olamayacak, acayip suratsız hintli teyzeleri "freshly made" felan da değil gayet algida (buradaki ismiyle wall's) dondurmaları satarken görürseniz şaşırmayın. Bütün bunlar birer ilüzyon zaten! Magnumun da nanelisi pek hoşmuş ama şimdi hakkını vermek lazım.

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

220410

2010-04-22T09:32:00.008+03:00

Geçenlerde biri kaldığım dairenin kapısını inatla çaldı. Normalde açmam, gelen bana değil çünkü. Evet durum o kadar vahim. Neyse, sadece gelen vatandaş utansın çaldığına diye, gittim kapıyı açtım. Dairedeki diğer veletler o sırada yoklar.

Kapıda kocaman, ama gerçekten kocaman bir ingiliz hatun. Ayağında yan basmaktan yamulmuş ugg'lar, dikişleri patlamak üzere olan bir tayt ve elbette kocaman bir göğüs dekoltesiyle. Kız "yanlış mı geldim ne?" ifadesini silkinip attıktan sonra jordan'ı sormaya başladı. Dedim yok cordın mordın, görmüyor musun. O gelirse ona şu dediğimi iletir misin diye tam ağzını açıyordu ki dedim iletemem. Al sana kalem kağıt ne ileteceksen yaz kapısına yapıştır.

Kıza bir dokun bin ah işit. Hoş ben dokunmaya bile korkarım o cüssede birine ama... Meğer benim partici velet cordın bu kızla beraber sunum hazırlayacakmış. Yarın son günmüş ama cordın -ne tuhaftır ki!?- hiçbirşey yapmayıp, herşeyi kızın üstüne atmış.

Neyse. Dedim Allah kolaylık versin. Tabi böyle bir deyiş yok... Burada heryer not kaynıyor. Herkes not bırakmayı çok seviyor. Hele laboratuvarda notlar çarpışması yaşanıyor. Neredeyse yanlarındakiyle notlar aracılığıyla konuşacaklar. Ama şu yukarıdaki not beni benden aldı.

"Please don't leave items here *but money*"

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

200410

2010-04-20T19:11:00.007+03:00

Bugün havadan sudan, ama en çok da havadan bahsedeceğim. Senenin başında iflas bayrağını çeken, Cardiff kadar nüfusu olan İzlanda'nın bir türlü batamamasından birikmiş enerjiyle midir nedir şu kimsenin ismini doğru düzgün söyleyemediği eyjafjalaj ökumökübilmemnenin volkanik aktivitesinden herhalde herkesin haberi vardır. Tüm havaalanları kapandı, bizimkilerin İngiltereye gelmeleri ve muhtemel Londra gezim de suya düşmüş oldu - an itibariyle-.

Ancak burada bu durumu daha değişik yorumluyorlar. Havaların bu volkanik aktivite sebebiyle sıcak olduğunu söylüyorlar. Ondan mıdır bilemeyeceğim ama havalar gerçekten sıcak. Ve herkesler dışarıda! Bu, yeşillik bulamadığı için otobanların arasındaki adalarda futbol oynayanları çağrıştıran görüntüleri çekmekten kendimi alamıyorum doğrusu. Aslında ingiliz mingiliz ama işte dünya insanı...

Havanın da güneşli olmasını fırsat bilip, eline gitarı alıp manitayı tavlamaya çalışan şu çocuğu görünce, sahil kenarında akdeniz akşamları çalan tipler geldi aklıma. Direkt fotoğraflarını da çekmeye utandım, arkadaşlardan birine zorla poz verdirdim, yanından çocuğu çekerken. Ama fotoğrafa dikkatle bakarsanız, çocuğun arkasında yatıp güneşlenen amca hiç de utanma gereği duymamış.

Gördükleri her çimene uzanıp güneşlenen bu insanları görünce dedim kendi kendime, bir de bizim fakültenin bahçesindeki banklara uzanan amcalara laf ederlerdi. Peh.

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

150410

2010-04-15T16:22:00.008+03:00

Dün akşam tam dalmıştım ki kapı çaldı "zooort" diye. Kızın teki eline almış sanatsal birşeyler, satmaya çalışıyor. Dedim uyuyorum ben, başka kapıya! Benim sanattan anladığım; dolguları dişe benzetmeye yetecek kadar olduğu için çok da umrumda olmadı açıkçası.

Burada enstalasyon yapmak için özel müzelere ihtiyaçları yok adamların. Müze desen hani o da gani. Ama yolda giderken "içeri bakın" yazan direklere sırayla bakarsanız içeride üç boyutlu bir aşk hikayesi görebilirsiniz.

Sonra Roath Park'ta gördüğümüz egzersiz direklerinden sonra bu sanat direklerini de görünce, belediyenin insanları zorla sportif ve sanatsal kişilikler yapmaya uğraştığını düşündüm. Ha bir de istemeden de olsa insanları Gallerce öğrenmeye ittiğini! Şimdi eğer tutup da yanımda duran bir pakistanlıya bile "dym ysmygu" dediğimde pakistanlı bir yarasaya dönüşebiliyorsa... Pardon... Sigara içmenin yasak olduğunu anlayıp elindekini atabiliyorsa, demek ki bu adamlar başarmış!

Ancak söz konusu "sorun çözme"ye gelince bu İngilizlerin politikası da Türklerden zerre kadar farklı olmuyor. Hala undergradlarla aynı odayı paylaşıyorum mesela.

Bir de internetim gelip gidiyor. Resepsiyona söyledim sorunumu. Okulun yurdunda kaldığım için beni okula yönlendirdiler. Okulun IT'sine gittim, beni information service'e yönlendirdiler. Onlara bir mail attım. Cevapta "Senin oturduğun blok undergraduate bloğu. Biz orayı kapsamıyoruz, resepsiyonla görüş" dendi. Resepsiyona döndüm. Beni tekrar okula göndermeye çalıştılar ama direndim. Bu defa da Cable Company'nin telefon numarasını verdiler.

Hala internetim gelip gidiyor.

Bu arada bu seneki blog ödüllerinde oyunu kullandın mı? Hala kullanmadıysan BÖ'nün sayfasından "gezi blogları" başlığı altında kidinmind'a oyunu verebilirsin.

140410

2010-04-14T19:26:00.007+03:00

Baharın hala gösterip vermediği, güneşin çıkıp ısıtamadığı şu günlerde bünyede doğuştan varolan bahar modunun da etkisiyle sağa sola yürümekle meşgulüm. Burada çokça olan mezarlıklardan birinin yanından dalgın bir şekilde geçerken birden bire önümde bir nesne belirdi. Fare diye ufaktan bir çığlık attım ama, aslen üç kocaman sincaptılar.

Tabi bizim neslin sincaptan anladığı uzun entarileri ile şarkı söyleyen Alvin, Simon ve Theodore'dan öte gidemediği için benim şaşkınlığıma da hak vermek lazım. Aynen çizgifilmlerde anlatıldığı gibi, sincaplar beni, ben sincapları görünce karşılıklı bir 5 saniye kadar donup kaldık. Elleri havada, sanki iş üstünde yakalanmış hırsızlar gibiydiler. Sonra pıtıpıtı hemen en yakındaki ağaca tırmanıp kayboldular.

Hali hazırda geçtiğimiz yaz başımdan bir fare olayı geçmiş olduğu için sincap olduklarına sevindim.

Efendim, geçen yaz evde tek başıma oturmuş film izlerkene birden bire oturma odamda yerden hızlıca fırlayarak oturduğum kanepenin altına giren ve kanepeden dışarıya uzanan kuyruğunu sağa sola sallayan bir yaratık görürseniz korkmamanız elde değil. Kaldı ki benim gibi köpekten korkmayan ama kediden korkan, böceklerden ölesiye korktuğu halde onları öldüremeyip üzerlerine bardak kapatan bir kişi için bu tecrübe gerçekten çok kötüydü. Sonra tabi Nikitayı arayıp onu koştura koştura eve çağırmıştım. Bizimki de o hızlı hızlı hareket eden yaratığın üstüne bir battaniye kapatmıştı. Tabi battaniyeyi fırlatmasıyla beraber yaratık kuyruğunu bırakınca, gördüğümüz -daha doğrusu çok hızlı hareket ettiği için tam olarak göremediğimiz- nesnenin yaz sıcağında apartmanın dış cephesine yapışıp, yolunu şaşırdığı için pencereden içeri girmiş büyükçe bir kertenkele olduğunu anlamış olduk.

Burada farelere "hayvan" gözüyle bakılıyor, "haşerat" değil. Bu sebeple, İngiliz halkı fareleri öldürmüyor. Evlerin izolasyon aralıklarından tıkır tıkır ayak sesleri de gelse "ingiltere gerçeği" diyerek geçiştiriyorlar. Adamların bundan birkaç asır önce vebadan geberip gittiklerine şaşırmamak lazım.

Cardiff sokaklarında her türlü hayvana rastlamak mümkün. Hatta yürüyüş yaptığınız parkurda kedi, köpek, güvercin, martı, ördek ve kuğuları sollamak zorunda kalabilirsiniz. Hatta hatta oturacak bir yer bulmak için bu hayvan türlerini hafiften el-bilek hareketleriyle kenara kaydırmanız da gerekebilir. Sonra geçenlerde parkta bir çift gördüm, kuğulara ekmek atıyordu. Dedim "kesin Türktür". Ne de olsa yüzyıllardır baıkçıl bir kuş olan martıları bugüne bugün simitçil yapmış bir milletiz. Hakikaten haklıymışım. Türkmüş.

090410

2010-04-10T01:38:00.003+03:00

TSK'nın "server is too busy" yorumlarını kulak ardı ederek bir el F5'te durmak suretiyle beş dakika boyunca tıkladıktan sonra bizim beyi askere nereye göndereceğimizi öğrenebilmek için gerekli sorgu sayfası açıldı.

Açıldı açılmasına da onay kodu bir türlü gözükmüyor. Öyle uğraş böyle uğraş... Sonunda dört haneli onay kodu açıldı; "2FTM". Dedim "Nikitacım, bu çok güzel bir yer çıkacak bence. Baksana ismimin sessiz harflerini yanyana koymuşlar."

Jandarmam. Kısa dönemim. Erim.

Yerim.

080410

2010-04-08T15:27:00.007+03:00

Güzel ama soğuk bir hafta ve Swansea'ye ikinci bir ziyaretten sonra, tren istasyonunda inip şehir merkezine doğru yürürken Nikita'yla dikkatimizi stadın ilginç bir şekilde yerleştirilişi çekti. Koskoca Millennium Stadyumu diyorsun. Gel gör ki stad sanki araya sıkıştırılmış gibi. Santimle ayarlanmış.

Tabi doğal olarak insanın aklına işeyebilmek için sağa dönmek zorunda kaldığın tuvaletler geliyor. Sorsan ev 5 oda 3 banyolu... Bizim laz müteahhitlerin buralara da el attığından şüphelenmedik değil.
Bu arada geçen bahsettiğim gallerin ingiltereyi yenmeyi gurur yaptığına dair yazının aslını da buldum; "We welshmen do not mind much if we have to bow the knee to Scotland or Ireland but we do take a special delight in whacking England" Tabi önce stadını düzgün konuşlandır bir diyesim gelse de Old Trafford'u felan görmedim, birşey diyemeyeceğim.

Bir de acayip eğlenceli bir Manchester United- Bayern Munich maçı izledikten sonra Türk futbolunun düştüğü halleri, maçların ne kadar zevksiz olduğunu tartışmaya başladık. Ben de dedim, işte Türk futbolunun düştüğü yer... Ucuzluk pazarlarında standdaki tek forma, o da 10 pound. "İşte kızım, buralardaki tek Türk forması.." diye kasılmaya başlayan Nikita'nınsa olayı tamamen tersinden algıladığı kanısındayım.

040410

2010-04-04T23:40:00.008+03:00

Eveet.

Havaların kendince göster-ama-verme prosedürünü benimsediği şu günlerde parklar ve bahçeler, benim gibi kararsız adamlarla dolmuş vaziyette. Kimileri flip-floplarıyla, kimileriyse ugg larıyla ortama renk katmaktaydı.

Parklar malumunuz geniş. Burada adam başına en az 127 metrekare park ve bahçe alanı düşüyor. Emin olun, o kadar apartman dairesi düşmüyor. Dolayısıyla ipini koparan bu parklara çeşitli etkinlikler yapmaya gidiyor. Misalen;

Bu amcalar, geçen postlardan birinde bahsettiğim üzere "rugby" oynuyorlar... zannetmeyin! Bu amcalar, amerikan futbolu oynuyorlar. Bana sorsanız tabi uzaktan bakınca hepsi aynı. Sanırım amerikan futbolunun yere yatıp yuvarlanma kısmından oldukça zevk alıyorlar. Çünkü buralar oldukça çamurlu. Nikita, o kadar çamurun çamaşır makinasını bozacağını, bu sebeple önce hortumla bu adamları yıkamak gerektiğiniz savunuyor. Katılıyorum.

Sonra bir de kriket oynayan şu grup vardı. İşin ilginci, kriketin atasporu olduğu İngiltere'nin muhterem vatandaşları amerikan futbolu oynarken, pakistandan gelmiş abiler ellerinde kriket sopalarıylan sahalarda cirit atmaktalardı! Şimdi diyeceksiniz futbol oynayan yok muydu. Allah inandırsın, birkaç kız bir topun peşinde koşturuyorlardı ama oynadıkları tam olarak neydi çözemedim. Sanırım futbol oynuyorlardı. Genel olarak parkta ragbi, amerikan futbolu, kriket, tenis ve hatta curling derrmişim, yok tabi kürek çekme diyecektim gani gani gerçekleşirken futbol oynayan kısmın 6 kişiyi bulamaması bana gene iki evvelki postumu düşündürdü. Is football really for pussies?

Ha son olarak bir de egzersiz direkleri diye hadiseler var burada. Gezerken merak edip yanınızda arzı endam eden bu direkleri yakından incelerseniz herbirinde birkaç farklı egzersiz görebilirsiniz. Misalen şekilde "isometric squad" ve "achilles stretch" yapabilmek için çalışan bir çift görmektesiniz. Isometric squad pozisyonunda poz vermekte olan Nikita şekilde "hadi çabuk çek, düşmek üzereyim" demekle meşguldü mesela.

İkinci hareketi yapan Kiddo ise şekilden de anlaşılabileceği üzere hareketi yaparken, tüm çakralarını açmış, üstün güçlerden destek almakla meşgul. Son hareket "stretch kick" idi ve bacağı neredeyse kafa hizasına kaldırmayı içerdiği için elbette yalan oldu. Bu arada galliler strecth kelimesini strecht olarak yazmışlar, o da dikkatimizden kaçmadı değil. Aklımıza hemen egzos, ekzost, eksos tamiri yapan dükkanlar geldi.

Ve bitirmek gerekirse, evet, Nikita'm bana çok güzel bir süpriz yaptı. Ben bunları yazarken sol yanımdan "Bu kadar uzun yazıyı kim okuyacak! Sen yazmasan ben okumama mesela" diyor.

Rıdvan "gol" diyor.

030410

2010-04-03T11:39:00.005+03:00

Cardiff'ten dönüşte edineceğim bir alışkanlık varsa o da "yanımda şemsiye taşımak" olacak. Zira yürümeye başladığımda gayet soğuk ama gayet kuru olan hava bir anda yağmurlu hale dönüşebiliyor. Yağmur damlalarının yere varmasıyla beraber senkron bir şekilde sokaktaki herkes çantalarından şemsiyelerini çıkartıp açıyor. Bu sahne bana Björk'ün "It's Oh So Quiet!" videosunu hatırlatıyor.

Aslında o video ne kadar canlı ve renkliyse, bu adamların havası da bir o kadar gri ve renksiz. Ancak adamlar inatçılar bunu değiştirmeye! Dolayısıyla adım başı heryere atlı karıncalar ve helter-skelter olarak geçen jumbo kaydıraklar koyuyorlar.

Bu arada, tavsiyem fotoğrafların "güneşli" oluşuna aldanmamanız yönünde olacak. Zira kendisi bundan 3 hafta önce başlayan ve 1 hafta sürdükten sonra sona eren "ilkbahar"dan kalma bir günde çekildi. Şimdi durum biraz farklı.

Bu arada bundan seneler evvel -daha ilkokul bebesiyken- buraya geldiğimizde en büyük zevkim Queen Streetteki bu Helter Skelter'a binmekti. Artık çocuktuk da mı bize devasa görünüyordu, yoksa yıllara yenik düşerek küçüldü mü bilemiyorum ancak ismi bile değişmiş; "Aladdin's Magic Carpet" (Alaaddin'in Sihirli Halısı) olmuş. Tabi ki kayarken İngilizlerin kar beyazı totoları tutuşup alev almasın diye altlarına koydukları paspaslardan geliyor isim.
Sonra sonunda yürüyüş ayakkabıları aldım kendime. Tipleri çok muhteşem olmasa da kendimi dağa bayıra vurduğumda işime yarayacaklarını düşünüyorum. Satış elemanı çocuğa sordum "yağmur geçirmiyor değil mi?" diye. Çocuk güldü. Zira yağmur geçiren bir koşu ayakkabısı dünyanın Britanya olarak bilinen kısmına gayet ters. Sonra bu ayakkabıları aldığım meşhur JD buçuklu numara çalışmıyormuş. Allah'tan ayağım tam numara dedim. Zira 4 numara 36 ediyor, 5 numara 38. 37 olanlar neye razı oluyorlar bilemiyorum. Ayakkabıları aldım. Ağzı büzülen naylon poşete koydular. Burada böyle. Yağmura adapte olmuş herşey.
Büzgülü poşetimle dışarı çıktığımda dolu yağıyordu. Kafama düşen tanelerden dolayı kaç beyin hücrem öldü, aptal olur muyum bilemiyorum. Sonra kartpostal bakmaya girdim. Dışarı çıktığımda güneş açmıştı. Üst-baş bakmaya girip dışarı çıktığımdaysa yağmur yağıyordu. İki mevsimi döndürüp döndürüp yaşayabiliyoruz.
Ne güzel değil mi.

020410

2010-04-02T10:56:00.001+03:00

You must have a browser that supports iframes to view the BBC weather forecast
Hava bu şekilde olunca alışverişe dahi çıkamıyorsun.

Bu arada hava durumunun aksine dün kar yağdı burada. Hatta bir an öyle lapa lapa yağdı ki, o sırada yanımda pencereden dışarıyı seyreden bir ufaklık "anne kar-topu oynayalım" dedi. Annesi de iki dakika sonra yine yağmur yağacağını tahmin etmiş olsa gerek "bu havada kar-topu oynanmaz" diye akıllıca bir tespitte bulundu.

Nisan ayında Cardiff'te kar yağabiliyor. Gelmeyi düşüneniniz varsa parkalarınızı kapın da gelin. Zira burada vitrinlerin hepsi yaz sezonunu açtı, hırka bile bulamayabilirsiniz.

310310

2010-03-31T22:30:00.001+03:00

Evet ne diyordum..

Duvardaki "Barclays" yazısını incelerken müzede çalışan çocuğun biri geldi... Çocuğa geçmeden bu Swansea'de çok ilginç şeyler oldu. Mesela ilkokul, ortaokul ve lisede öğrendiğim bilgiler boşa gitmesin diyip elimde haritayla bulunduğum yerin izohipsini çıkarmaya çalışırken, İngiliz bir kızcağız yanıma gelip yardıma ihtiyacım olup olmadığını sordu..! Sonra bana teker teker yerleri tarif etmeye başladı. Ve bana vaktim olursa Mumbles'a gitmem gerektiğini, çok şirin bir balıkçı kasabası olduğunu söyledi.

Tabi benim yön bulma duygum aynen biri bana yön anlatırken onu anlayabilme kapasitem kadar gelişmiş olduğu için aklımda kalan tek şey "mumbles" oldu. Onu da "mumps" (kabakulak) olarak hatırladım sonraki bir hadisede.

Dediğim gibi hava donduran moddaydı. Zaten Mumbles da sahilden yürürsem 5 mil felan sürüyormuş. Sahilde yürümek de mümkün değildi rüzgar ve yağmurdan. O yüzden esgeçtim. Tabi kızın söylediğinden aklımda kalan tek şeyi de unutunca information center aramaya başladım. Information center'i ararken de müzeleri teker teker buldum.

İşte Waterfront Museum'in büyüsü içinde gezinip kim bunu sponsor ediyor diye kendi kendime sorarken müzede çalışan çocuğun teki yanıma geldi "müzeyi beğendin mi?" dedi. Beğendiğimi söyleyerek konuyu sponsora getirdim. Meğer devlet karşılıyormuş. Dedim "devlet çok zenginmiş." Adamın damarına basmışım sanırım.

Başladı, "Aslında efendim biz daha zengin olurduk. Şu İngilizlerden bir kurtulsaydık. Galler kendi kendine daha da kalkınır ama İngiltere bizi hep aşağıya çekiyor. Özellikle finansal açıdan". Ha dedim sen de ayrılıkçılardansın. "Tabi" dedi. "Neden olmayayım!"

Sonra müzeyi gezerken, dedim ya otun bokun şeyini koymuşlar diye. Bir dolu forma, gazete küpürü ve fotoğraf vardı, Rugby'de Galler'e ait. (Aslında bir yandan da düşündüm. Bizim memlekette Hakan'ın, Rüştü'nün formasını görmeye, şampiyonluk fotoğraflarını incelemeye akın akın insan gelirdi diye...) Neyse. Gazete küpürlerinde "İskoçya veya İrlanda'ya yenilmek bir sorun ancak İngiltere'ye yenilmek bir gurur meselesi!" şeklinde yazılar vardı. İngiltere ile Galler arasında olan Rugby maçları bu yüzden acayip çekişmeli geçiyor.

Bu arada Galler'de bizim bildiğimiz anlamıyla futbol pek önemsenmiyor. Her parkta Rugby kaleleri var. Hatta geçenlerde Proflardan biri bana Rugby ile ilgilenip ilgilenmediğimi sordu. Yok, dedim. Sadece futbol. Cevabı şu oldu;

Naah. Football is for pussies.

290310

2010-03-29T22:20:00.004+03:00

Trenle sadece 50 dk sürüyor, haydi gidelim ya nolacak diyerek insanın burnundan akan sümüğün bile donduğu bir günde bir sahil kenti olan Swansea'ye gittik. Swansea'de aradığımız şeylerin önünden geçip geçip "yok canım bu olamaz" diyip durduğumuz için şehri üç defa turladık. O da anca 50 dakika sürdü.

Bu kadar ufak bir şehirde iki şey dikkatimi çekti.

Bir; aslında bu sorun Antalya kadar geniş, Acıbadem kadar nüfusa sahip bir yer olan Cardiff'te de var. Trafik! Anlayamıyorum. Anlamlandıramıyorum diyordum kii trafiğin sebebini buldum! Hayır hayır, araç fazlalığı felan değil. Trafiği yayalar piç ediyor. Yaya yola adımını atsın, arabalar adam karşı kaldırıma ayak basana kadar durmakla yükümlü. Hele bir de birbirinden 15 saniye arayla karşıya geçmek için atlayan bir grup gelirse daha da fena. 10 dakika bekliyorlar. Bu yüzden otobüsle gideceğime yürürüm daha kısa sürede varırım diyorum.

Geçen gün yaya kaldırımının başında durup, geçmem için beni bekleyen arabaya "geeç geeç" yaptım elimle. Alışkanlıklar işte. Kurtulamıyorsun.

İki; minnacık bir kentte -Swansea- kaç tane müze olabilir? Adamlar otun bokun müzesini yapmışlar. Ama nasıl müzeler.... Swansea Museum'a giriyorsun firavunun rontgenini çekip koymuşlar karanlık odaya, dişlerini bile sayıyorsun. Kendisi de tabutta zaten. Binbir türlü yelkenli koymuşlar bir yandan da ekranda non-stop deniz-güneş görüntüleri.

Oradan çıkıyorsun Dylan Thomas Museum'a giriyorsun. Millet bakıp bakıp geçmesin diye adamın şiirlerindeki kelimeleri magnet olarak koymuşlar; herkes kendi şiirini yaratsın. Ve elbette yirmibin görsel.

Ama interaktifliğin dibine vardıkları müze Waterfront Museum'dı kesinlikle. Hologram cihazının başında çocuklar gibi şendim. Hayır, bir de istersen Welsh istersen İngilizce seçiyorsun. Görme engelliysen tabletler var, işitme engelliysen ekranda adamın biri konuyu işaret dilinde anlatıyor. Hangi düğmeye bassam Cem Yılmaz'ın uzay filmleriyle ilgili skeçleri geliyor aklıma.

Sonra dedim kim finanse ediyor bunu. Giriş parasız. Duvardaki "Barclays" yazısını incelerken müzede çalışan çocuğun biri geldi...

280310

2010-03-29T00:16:00.006+03:00

Tek adımda pazartesi sendromundan kurtulmanın yolunu sunuyorum... Cumartesi ve pazarları da okula gidin!
Aman haftasonları okula giderken aklınızı da yanınıza almayı unutmayın. Özellikle bu gavur memlekette unutmayın, çünkü bu adamlarda fazlaca gelişmiş bir "güvenlik" korkusu var. (Mesela şu akbile benzeyen dış kapının anahtarını alabilmek için bir retina taramasına girmediğim kaldı. Pasaport bilgilerimden, öğrenci kayıtlarıma, referans veren kişilerden, orada kendi çektikleri vesikalığa kadar... Yine de ancak nisanın beşine kadar giriş izni alabildim.)

Sonra tabi bir de postgraduate odasına girmek lazım. Bütün database orada. Sana tahsis edilen bilgisayarın içinde. Bilgisayar postgrad odasının içinde. Kapıya gelip 6 haneli şifre kombinasyonunu hatırlayamamak çok fena. Hele bir de şifre kombinasyonunu olur da unutursam diye yazdığın kağıdı, götüne fazla güvenmekten evde bıraktığını hatırlarsan daha da fena. Sonra "neyse canım, bilgisayara da o kadar ihtiyacım yoktu ki" diyorsun. Kendi aptallığından yere kapaklanan çocuğun acımadı kii demesi misali.

Ama aynı gün, test numunelerini hazırlayıp tam da makinaya sokmak üzereyken makinanın bağlı olduğu bilgisayarın şifresini de unutursan... Sonra da hazırladığın numuneleri baştan kalıplarına geri yerleştirmek zorunda kalırsan... Üç saatini laboratuarda harcayıp da bi halt bitiremeden, hem de cumartesi gününü de yiyerek geri dönersen... İşte o zaman çok kötü koyuyor.

Hmm...

Daha fazla et yemem gerek sanırım...

240310

2010-03-24T10:13:00.000+02:00

Yan tarafınızda son ses parti veriliyorsa uyuyamazsınız. Uyuyamazsanız kitap okursunuz! Bu ay 5nci kitabımı okuyor olmama şaşmamalı.

Charlaine Harris'in Sookie Stackhouse serisinin 8nci kitabını "From Dead to Worse"u okuduktan sonra, gene aynı yazarın Harper Connelly serisini tamamladım; An Ice Cold Grave, Grave Surprise ve Grave Sight. Açıkçası kitaplardan yana temel şikayetim fazlaca çabuk bitmeleri oldu.

Aslen Sookie Stackhouse serisini okuyanlar varsa, serinin bence gelmiş geçmiş en zayıf halkası From Dead to Worse. Zira hiçbir olay olmuyor (kitabın son sayfası hariç). Sadece yeni karakterler tanıtılıyor ve matrix II modunda, devam kitabı için hazırlık yapılıyor. Bir sonraki kitap (9ncu kitap) basıldı ancak paper-back inin çıkmasını bekliyorum. Hard-coverları buradan Türkiye ye taşıyamam sanırım.

Harper Connelly serisinde ise sinir olduğum şey, olayların kendi kendine çözülmesi. Yani siz Harper Connelly nin ayak parmaklarına oje yapmasını sayfalarca okuyorsunuz. Olayı kim nasıl çözecek diyorsunuz. Ama tutup katil gelip itiraf ediyor. Amerikan filmi misali "Ben onu öldürdüm, bunu şuraya gömdüm, şimdi de seni öldüreceğim" derken polis gelip olayı kurtarır felan. Bak, "The Girl with the Dragon Tattoo"da da üç aşağı beş yukarı böyle olmuştu. Zaten o kitap baştan aşağı "Bourne" serisi kokuyor ya, neyse konumuz o değil.

Şimdi Kathy Reichs'in "déja dead" ini okuyorum. Kendisi bir antropolog olduğu için antropolog gözüyle yazmış herşeyi. Bir kadının cesedi bir manastırın bahçesinde bulunur ve olaylar gelişir tadında.

Sanırım film gibi gelişen kitapları seviyorum. Okuduğum kitapların çoğunun da filmi çekilmiş zaten. Feci sığ bir insanım.

Hesse'nin Bozkırkurdu'nun filmi vardı, Burgess'in Otomatik Portakal'ının da, Kaliç'in Kendini Prens Sanan Kurbağa'sı zaten senaryo şeklinde yazılmıştı, Doğu Yücel bile Hayalet Kitap'ı Okul'a dönüştürüp filmleştirdi. Sookie Stackhouse halen bir dizi karakteri, The Girl with the Dragon Tattoo şimdi sinemalarda, Twilight ve Hayri Pıtırcık serisi de nasibini almıştı benden. Ah bak Palahniuk'un eserleri teker teker filme dönüştürülüyor; Fight Club'dan sonra Choke felan. Factotum çok fenaydı ama o da filmdi. Hitchiker's Guide to the Galaxy, Lovely Bones, Time Traveler's Wife. Anna Karenina'dan Suç ve Ceza'ya Rus Klasikleri. Great Expectations'tan Oliver Twist'e İngiliz klasikleri. Of Mice and Men'den Huckleberry Finn'e Amerikan klasikleri. Jamilla'dan Selvi Boylum Al Yazmalım'a Kırgız Klasikleri.

İnsan hiç mi senaryolaştırılamayacak bir kitap okumaz?

Zaten sanatsal filmlerden de hiç hoşlanmam.

Hep uyurum. Sonra Nikita beni yatağa gönderir.

230310

2010-03-23T10:34:00.002+02:00

Geçen cuma akşamı Arap arkadaşlardan biri beni evine çağırdı. Evin yerini sordum. "John Lewis'in oraya gel, ben anlatırım" dedi. Çıktım evden. Yürüdüm yürüdüm. Buralarda bunu çok yapıyorum. Yürüyorum. 35 dk sonra "John Lewis" in oradaydım.

Aradım.

- Nerdesin?
- John Lewisle Cardiff kütüphanesi arasında.
- Tamam. Devam et.
- Ediyorum.
- Kırmızı bir araba gördün mü...
- Evet. Birden fazla!

15 dakika boyunca kırmızı araba aradım. Aslında ev John Lewis in karşısındaymış bu arada. Mümkünse hareket halindeki objeleri referans noktası olarak göstermeyin.

Bunu bizim bir arkadaş daha yapmıştı. Evini ararken referans noktamız "iki adet karpuz kamyonu" idi. Tabi aylardan temmuz, etraf karpuz kamyonu kaynıyor. Ha bir de o gün semt pazarı var...

Burada da böyle kavramlar var aslında, semt pazarı mukabilinde. Şu sıralar en favori kavram ise "yol çalışması". Arap arkadaştan çıkıp eve dönmek için akşamın 11inde otobüs beklerken tabi insan unutuyor böyle kavramları. 30 dk bekledikten sonra gene hatırlıyor.

Tabi gecenin 11.30'unda, gecelerden cuma gecesi bile olsa otobüs beklememek gerekiyor bu memlekette. Dolayısıyla biraz amerikan da olsa dönüp benle beraber yarım saattir otobüs bekleyen siyahi bayana "otobüsün geleceği yok. taksiyi paylaşalım mı?" dedim. Sevindi. Zaten yolumun üstündeydi. İyilik de yapmış olduk, taksi parasının -ufak da olsa- bir kısmından da kurtulduk. Kadın teşekkürler ede ede indi. Merak ediyorum. Acaba bir yarım saat daha otobüs mü bekleyecekti ben sormasaydım?

Ah.. Tabi Çinli taksi şoföründen bahsetmesem olmaz. Bir siyahi ve bir Türk, Çinli bir adamın taksisinde Gallerde gidiyorlar. Fıkra gibi. Ama bunun daha komiği de var;

Bir İranlı, bir Brezilyalı ve bir Türk, Belçikadan gelmiş bir cihazın İngilizce kullanım kılavuzunu çözmeye çalışıyorlar.

Hala çözemedik ya neyse.

220310

2010-03-22T09:48:00.003+02:00

Ne müthiş bir oda bu böyle.
Çatı katını böyle düzenlemek istiyorum.

A bir saniye. Çatı katımız yok ki.

Bir de acayip güzel şeyler var BURADA.

Hepsini alıp evime asasım geliyor.

Çatı katına. Mesela.

Hayal kurmak serbest.

210310

2010-03-21T10:36:00.001+02:00

Nikita İngiltere de master yaparken kendisine şöyle bir soru yöneltildiğinden bahsetmişti de yuh demiştim.

"Şimdi siz arap harflerinden latin harflerine geçtiniz ya. Sana zor olmadı mı?"

...

Dün ERASMUS'la Fransa'dan gelen çocukla da başıma şöyle bir durum geldi. Postgradların odasında oturuyorduk. Arap Master öğrencileri de oradaydılar. Pierre onlara birşeyler sordu, onlar da kendi aralarında tartışmaya başladılar. Arapça. Pierre'e dedim "merak etme, ben de anlamıyorum ne dediklerini". Bana "aa neden, siz Türkler Arapça konuşmuyor musunuz?" dedi.

Tabi bunu yapan şunu da yaptı;

Fatima - Yahu Pierre, Fransa da insanlar İngilizce bilseler bile konuşmuyorlarmış doğru mu...

Pierre - Biz fransızız yani, pffttt..

Evet abicim, gerçekten duruma çok fransızsınız.

190310

2010-03-19T10:10:00.001+02:00

Evet dün çok komik birşey oldu...

Putting Faith into Fashion - The Emergence of Islamic Fashion in Britain isimli bir konferansa gittim. Konferansta pek fazla müslüman yoktu doğrusu. Ya da vardı ben anlamıyordum. Ne bileyim.

Konuşmacı -Emma Tarlo- zaten tezini bu konu üstüne yapmış, bu konu üstüne kitaplar yazmış bir antropolog ve elbette 3ncü tekil şahıs olarak güzel bir şekilde toparladı olayı. Soru-cevap kısmında güzel sorular da geldi. Sonra konuşma bitti, tam gidecekken iki küçük sevimli çinli kız yanıma geldi.

- Ropörtaj yapabilir miyiz sizinle, sadece youtube da yayınlanacak...
- Ooo gene mi..

demedim tabi ki, youtube'da da yayınlanmayacak heveslenmeyin. Çin'den İngiltere'ye gelip Britanya'daki Islamic Fashion konuşmasını dinleyen birinin o ortamdaki parmakla sayılır Türklerden birini seçmiş olması da ilginç tabi ki. Türk olduğumu ve dolayısıyla aslında konuyla alakasız bir örnek olduğumu söylediysem de ısrar ettiler. Çok sevimlilerdi. Kıramadım.

Örneklerimi bile HM, Primark vs den verdikten sonra artık iyice oldum ben dedim. Zaten durup durup nokta yerine ç ye basıyorum klavyede de.

Ha, bu arada konferansın sonunda salondaki elemanlardan teki yanımdaki arkadaşlardan birine kendi arkadaşınlarından birini ayarlamaya çalışıyordu. Neymiş? Benimle beraber ropörtaj veren insanların kısmetini açıyormuşum feci halde.

180310

2010-03-18T10:09:00.002+02:00

Ben çok ünlü bir insanım.

Gerçekten.

Sorsanız pek çok ünlü benim kadar çok ropörtaj vermemiştir.

Bundan seneler önce - sayamadım şimdi, üniversite birde miydim ikide miydim neydim- rumy ve muscineylen beraber bebek sahilinde dondurga yerken, gavurun teki arkamızdan yaklaşarak fotoğrafınızı çekebilir miyim diye sormuştu. Adam sonradan, Hollanda'nın hatrı sayılır bir televizyonunda çalışan bir muhabir çıktı. O dönemler Avrupa Birliği müzakereleri olduğu için istanbulda neo-islam ile alakalı bir belgesel hazırlıyormuş. Daha sonra bu adam ve ekibi, ben ve nazlıyla Ortaköy sahilinde güzel bir ropörtaj yapmıştı. "Don't be afraid of us" demiştik hatta. Ahah. Son günlerde başıma gelenler düşünülürse kim kimden korkmalı bilmiyorum?

Sonra bir de Xasiork öykü kulübündeki günlerimde, Metal Fırtına'dan tanıdığınız Orkun Uçar, Burak Turna ve kulübün geri kalanıyla gene bazı gazetelerde boy göstermiştik. Hatta "gelecek vaadeden yazar" demişlerdi bana da o vaadler ne zaman gelecek bilemiyorum.

Ha, bir dönem H2000'in websayfası açılınca insanların karşısına ben çıkıyordum.

Tabi Rumy'nin stajer arkadaşlarından birinin "üniversiteli gençlik yazını nasıl geçiriyor" konseptli pazar ekindeki boy gösterişimi de unutmamak lazim. (Kimi plajda body building yapıyor, kimi şehirde kalıp festival kovalıyor diye yorum bile yapmıştı şerrefsizler) 19 yaşındaydım. Bir asır evvel. Acayip goth'muşum o dönemler. Ve evet favori tatil mekanları umurumda bile değil.

Oldukça popüler bir başka gazetede iki tam sayfa "Başörtüsü onlara engel değil" başlıklı ve konulu bir yazıda insanlara progress metal ne ola ki? dedirtmiştim. Boy boy fotoğraflarımız çıkmıştı. Yine. Hatta bu haberden sonra, haberdeki bir diğer arkadaşa hapisteki bir elemandan evlenme teklifi gelmişti.

Sonra, artık ropörtajları reddetme dönemime girdim. Evet, öyle de götüm kalktı.

Ama bugün çok komik birşey oldu...

170310

2010-03-17T10:08:00.002+02:00

Bu İngilizler polisten feci halde korkuyorlarmış!

Sabah kalkıp durumu dekan yardımcısına ispiyonlayınca, dekan yardımcısı da "eğer bu duruma bir çözüm bulmaz ve Dr. Fatima'yı başka bir yere transfer etmezseniz üstlerinizle görüşmek durumunda kalacağım. Böylesi bir aksiyonun devam etmesi halinde ise polise başvuracağım", şeklinde bir mail gönderdi yetkililere.

Umarım sonuncu kez şikayet formumu doldurduktan sonra, bir-iki hafta içerisinde yeni yerime taşınabileceğimi bildirdiler.

A tabi, bundan önce yönetimle yaptığım sayısızca görüşmeden sonra, kontratım gereği oda değişikliği yapamayacağımı, yine kontratım gereği parayı iade edip beni salmalarının mümkün olmadığını ve başka yere taşınabilmemin tek ihtimalinin benle birinin yer değiştirmesi olduğunu söylediklerinden bahsetmemişim.

Ne kontratmış. Bonservisimi verin gideyim.

160310

2010-03-16T10:22:00.003+02:00

Ulan gazı verdiniz, "Aslansın kaplansın oo 4 ingilizin mi hakkından gelemeyeceksin" diye. Gelemiyorum.

Dün gece bir arkadaşlarının doğumgününü kutlayacaklarmış. Gene haftaiçi/ortası ayırmadan açtılar müziğin sesini parti yapıyorlar. Gittim dedim "Değiştirin şu kolonların yerini, yatağım zıplıyor." "Zaten erken bitircez" dediler.

"Saat 10:45 e kadar bekleyeceğim. Sonra hala devam ederse güvenliği arayacağım" dedim kendi kendime. Ice cold Grave'in son yüz sayfasını okuduktan ve bir çoğunda okuduğumu -zihnime aktaramayacak kadar gürültü olduğu için- anlayamadıktan sonra saatin 10:45 olduğunu farkettim. Şeküritiyi (burda öyle diyolar security ye)aradım. İcabına bakın dedim gürültünün.

Şeküriti 10 dk'ya geldi. Çok hızlılar!? Adamlara biraz daha sessiz olun deyip gitti. Aman Allah'ım. Ondan sonraki tantana görülmeye değer. Adamlar küfretmeye başladı. Tiplerden teki benim odaya yürüyor, kızlar tutmaya çalışıyor, yapma etme diye. Kapıma vurmaya başladı. Elin sarhoş ingiliziyle uğraşmayacağım için bakmadım tabi ki. 5 dk haşin bir şekilde çaldıktan sonra bastı gitti küfrederek.

Sonra kızlardan biri kapının arkasından özür dilemeye başladı. Biz aslında 10 kat daha fazla gürültü yapardık eskiden, seni düşündüğümüzden kıstık sesi ama özür dileriz zart zurt...

Benim bu bok çukurundan kurtulmam lazım. Yoksa bunlar benden kurtulmak için bir bokluk yapacaklar. Hiç hoş olmayacak.

150310

2010-03-15T11:17:00.001+02:00

Bazen yanımdan koşa koşa geçen adamları -ki burada halkın yüzde 50'si düzenli olarak koşuyor- görünce düşünüyorum. Koşuyorsun da nereye?

Önce koşuyorlar, kalp atışları çok artınca yürüyüşe geçiyorlar, sonra gene koşuyorlar, sonra yürüyorlar.

Benim içinse durum şöyle, önce yürüyorum, sonra dinleniyorum, sonra yine yürüyorum, sonra yemek yiyorum.

Tabi benim vücut buna alışık olduğu için adamların koşması benim yürümeme, adamların yürümesi benim yemek yememe denk. Benim onlardan daha çok yemek yediğim de düşünülürse... Doğal olarak ben daha sağlıklıyım!

(blogum da yemek blogu gibi oldu masallah. semirdim.)

140310

2010-03-14T02:42:00.000+02:00

İranlıların "taaruf" diye bir sözcükleri var.

Misafirin tabağına ona sormadan (ve durmadan!) yemek koymak anlamında. Tabi bunu çaktırmadan yapıyorlar.

Ben de az kaldı ilk defa bir tabağı bitiremediğimi düşünmeye başlıyordum.

120310

2010-03-12T02:17:00.001+02:00

Home-sick misin diyorlar.

Değilim.

Sadece kocamı özledim.

smashing pumpkins - stand inside your love.

110310

2010-03-11T17:19:00.002+02:00

Hiç dikkat ettiniz mi?

Google'dan gelen bir maili cevaplayacaksanız, hemen kenarda mailin içinde geçen sözcük öbekleriyle alakalı reklamlar çıkıyor.

Misalen diş hekimliğiyle alakalı bir maile ne zaman cevap yazsam yan tarafta "10 dakikada dişleriniz beyazlasın!" diye bir yazı çıkıyor. Geçen gün bir dişhekimi arkadaş "selamun aleyküm" deyip akabinde bir hasta hakkında görüş almak üzere sorular sormuş. Sağ tarafın biraz kafası karışmış olacak, karşıma şöyle birşey çıktı;

Hz. Muhammed hutbesi, Sevgi sözleri, İmplant ücretleri, Hasta muayene...

Verilen kelimeleri kullanarak anlamlı bir hikaye mi yazmalıyız. Var mı öyle birşey.

100310

2010-03-10T22:46:00.000+02:00

Manzara sizi yanıltmasın. Hergün böyle yemiyorum.

Endodonti bölümünde 10 adet master öğrencisinin eseri bu. "Arap günü". Neden 10 adet master öğrencisi yememiş içmemiş de arap konseptli yemek yapmışlar diyor olabilirsiniz. Cevap basit: hepsi arap da ondan!

Bazen öğle aralarında herkesin sohbet ettiği ve mütemadiyen kalabalık olan postgradların odasında oturup ev yapımı sandviçimi -tarif verebilirim- yerken bu adamların ne konuştuğunu anlamaya çalışıyorum. Hayır hayır, arap aksanlı ingilizceyi anlayabiliyorum, zira memleketim insanı da öyle konuşuyor. Ama bu adamlar durmadan arapça konuşuyorlar. İşte onu anlamıyorum. Bendeki arapça bilgisi ancak "ben fatima. on iki yaşındayım ve okula gidiyorum" demeye yettiği için garipsememek lazım.

Arada bir, ender olsa da muhabbet edersek genelde konuyu Kurtlar Vadisine getiriyorlar. Ne yazık ki bir kere bile izlemediğim bir dizi hakkında yorum yapabilme kapasitesinden yoksun olduğum için çoğunlukla götümden sallıyorum. Mesela geçen gün "önümüzdeki sezon Memati ölecek" dedim. Acayip üzüldüler.

Memati kim Allah aşkına?

Anladıysam arap olayım.

090310

2010-03-09T22:20:00.004+02:00

Bir an için aptal olacağımı zannetmeye başlamıştım.

İşte üç hafta boyunca et yemezseniz böyle hissediyorsunuz. Allah midemdeki kuzudan razı olsun. Çok lezzetliymiş. Allah blog camiasındaki vejeteryanların gazabından da beni korusun ayrıca.

Şimdi düşündüm de... Eski bloglarıma baktığımda hangi dönem kimi okumuşsam yazdığım yazı da ondan etkilenmiş, bunu farkettim. Vian okurken blogdaki nesnelerim dile gelmiş, Palahniuk dönemimde hep sondan başa anlatmışım, Kaliç okurken sahne sahne gelişmiş herşey.

Şimdi midemdeki kuzu lezzetliydi deyince acaba dedim fazla mı Charlaine Harris okudum? Sonuçta Sookie Stackhouse serisinin sekizinci, Harper Connelly serisinin ikinci kitabındayım.

Bir de bedduamın tuttuğundan ve flat-matelerimin parti yapmayı bırakın, yataktan çıkamayacak kadar hasta olduklarından bahsetmiş miydim? Çok mutluyum.

God save your precious queen.

*Laibach - Anglia*

080310

2010-03-08T12:00:00.005+02:00

Bana buradan bir hediye gelmiş.

Acayip duygulandım.

Teşekkür ederim.

060310

2010-03-06T10:24:00.002+02:00

Biriniz de doğru yazın ismimi lan!

030310

2010-03-03T02:11:00.000+02:00

Pazar günlerini de okulda geçirmeye başladığımdan beri hafta içi ve hafta sonu kavramlarım birbirine girmeye başladı. Tabii ki uyku düzenim de. Haftaiçleri az (altı-yedi saat) haftasonları idare eder miktarda (on-ondört saat arası) uyumaya alışmış bir bünye için cumartesi sabahı profesörden telefonla uyandırılmak yeni bir konsept. Hayır bir de adam telefondan skype aracılığıyla videolu felan arıyor. Yani "yok yeni uyanmadım hazırdım şimdi çıkıyordum"ları da yemiyorlar.

Pazartesi bünye iflas edince normal mesai bitiminde izin isteyerek eve geldim. Beş buçukta evdeydim. Biraz skype ladıktan sonra sekizde yatma fikriyle sevinmiş bünyeyi duşa sokan ben, bir anda duşun hareket ettiğini farkettim. Chile'den sonra burada da mı deprem oluyor lan diye, kafamda köpüklerimle kendimi dışarı atınca farkettim ki aramda sadece bir duvar olan ortak kullanım alanındaki müzik setinin sesini sonuna kadar açmışlar.

Dedim önce şu levent kırca parodisi halimden kurtulayım gidip şu veletlere bir izahatte daha bulunayım.

Beş dakika sonra ki tam da kapıya davranmıştım, daireden içeriye yaklaşık yirmi kadar insanın geldiğini farkettim.

Onbeş dakika sonra yan duvarımda bir parti süregeliyordu. Otuz dakika sonra da...

Bir saat sonra da...

...

Dört saat sonra da...

Kapıma dayanmış muhabbet ediyorlardı. Müziğin sesinden birbirlerini duyamadıkları için bağırıyorlardı. Bağırdıkları için müziğin sesini duyamayıp onu da açıyorlardı.
Ertesi günün sınırlarına girdiğimizde "mamama ma pokı feysss" diyerek lady gagaya eşlik eden otuza yakın sarhoş ingiliz toplu halde binayı terketti.

Tamam fatima. Sabaha kadar hala yedi saat var. Bardağın dolu tarafı... Dolu dolu..

03:00 - Kapıların çarpılma sesiyle uyandım. Mutfakta şişelerin devrilmesi ve ingiliz aksanıyla o uykulu halimle anlayamayacağım birkaç konuşma ve gülüşme. Kahkahalar... Dört saatin var. Uyu.

05:00 - Daire kapısının yumruklanması sesiyle uyandım. Biri kapıyı yumruklayıp zile basıyor arka arkaya... Defalarca "Al... Open the door... Forgot my keys..." diye bağırıyor. Türkçe meali "O kadar sarhoşum ki cebimdeki anahtarı bulamıyorum". Aklımdan sadece şu geçiyor:

"beter ol .rospu"

07:00 - Alarm çalmaya başladı. Yarım saat aralıksız çaldı. Ben uyuyamıyorsam siz de uyuyamayacaksınız.

Kendime kahve hazırlamak için mutfağa girdiğimde işte vaziyet bu haldeydi. Bu arada deneysel takılmış bu insan parçaları. Ağız gargarasıyla alkol karıştıranı duymamıştım. (Aklıma NaOCl ile CHX karması geldi. Midenizde agregat oluşturur umarım dedim.) Bir de mutfak tezgahında ütü ne arıyor? Pazar günü bulmacası vaziyetinde terk ettim ortamı.

Eve geldiğimde mutfakta kocaman bir plazma tv vardı.

Part one.

It's not over till I say it's over.

280210

2010-02-28T12:27:00.002+02:00

Ya bu ortadoğulular çok komik ingilizce konuşuyorlar.

Adamlar her kelimeyi sesli harfle bitiriyorlar. Sesli harfle başlatıyorlar. Rubber Stopper diyeceklerse Irabırı istoperi diyorlar. Yerlere yatıp yuvarlanasım geliyor. Bizim memleketliler de "r"lerin başına sesli harf koyarlar, ırıza, iremzi gibi. Diyecektim kardeş memleket nere?

Bir de nedir bu "th"yi söyleyememe durumu. Gerçekten algılayamıyorum çünkü bu adamlar "z" nin üç çeşidini "s"nin üç çeşidini, ayn, gaf gibi harfleri söyleyebiliyorlar. Lan ne var bunda? "The" de. "zı" değil. Repeat after me.

-Length.
-Lens.

*Long Nights - Eddie Vedder*

270210

2010-02-27T10:19:00.001+02:00

Dün gece malum "friday night" idi. Burada friday night olunca hayat değişiyor. Herkes dışarıda. Aslında içeride... Publarda... Clublarda...

Ben de bir davetten dolayı dışarıdayım. Günlük otobüs biletimi almış, otobüsten otobüse koşturuyorum. Deja vu? Aslında şu göt kadar şehirde bile 5 km olmayan bir yolu anca 1 saatte gidebildim ya, ne diyeyim. Üzerimde bir lanet mi var nedir.

Otobüs durağında bir sonraki otobüsün gelmesine kaç dakika kaldığını boarddan takip ederken, bir yandan da burnumdan akan sümük bile donarken yanıma ingiliz bir hatun geldi. İlginçtir ki güzeldi de. (Genelin aksine dobiş değildi). Altında tayt, üstünde gömlek üzerine kısa ceket ayağında babetler. Ve elbette çorap morap yok. Lan dedim bu adamlar manyak mı? Yoksa alışık mı? Nasıl üşümüyor... Sonra gözüm kaydı hatunun kısa kollu kısa ceketinden uzanan koluna... Tüm kıllar havaya dikilmişti. Salak. Dedim.

Bir de burada etek giymiş her hatunun neden altlarına beyaz mus çorap giydiklerini merak ediyordum. Bugün birini yakınen gördüm. Meğer bacaklarının rengiymiş o. Upppss.

*Another rainy night - Queensryche*

260210

2010-02-26T12:29:00.003+02:00

Sokaklarda hiç kedi köpek felan yok burada. Acaba buradaki uzakdogulu populasyonun marifeti mi bilemiyorum. Sonucta Cardiff'in nüfusu her din, dil, ırk ve yemek kültüründen adamı barındırdığı için bu gözlemim çok da yanlış olmayabilir.

Yemeklerle alakalı da şöyle bir sorunum var. Yaptığım yemekleri 3 gün öğlen-akşam yemek zorunda kalıyorum. Çünkü bitmiyor. Diyeceksiniz yiyeceğin kadar yap. Aslında şaka gibi. 250 gr pırasa... 1 tane kereviz...

Burada tüketilen ana gıda maddeleri belli çünkü.

Kahve ve twix.

Ve Nigella da bunu biliyordu.

*pure morning*

240210

2010-02-24T11:33:00.002+02:00

Eski postlarımdan birinde parkta ayakta sallanan bir çocuğa "çocukcuğum otur da öyle sallan" dediğimde çocuğun benden korktuğundan bahsetmiştim. Ve sanırım çocukları korkutacak yaşa geldiğimi söylemiştim.

Bugün flat-mate'lerime "şu müzik setinin sesini kısıp, mutfağın kapısını kapatmak çok da zor değil sanırım, di mi?" dedim. Yarım saat içinde herkes odasına kaçtı. İkisi kız, ikisi erkek 4 ingilizi korkutacak yaşa da mı geldim?

Böyle bir yaş var mı?

Yoksa sadece korkutucu muyum?

Yoksa bütün bunlar halüsi-hasüli-hasü...ktr.

*all this pain is an illusion*

230210

2010-02-23T22:15:00.003+02:00

Burada adamlara "ekskyüz mi" diyince bakmıyorlar. "Eşküüüş mee" diyeceksin. Yukarıdaki de eşşek yüküyle iş. Adamlar okumam için bi düzine article hazırlamışlar bu arada.

*no pressure over cappuccino*

220210

2010-02-22T10:05:00.002+02:00

burada herkes ford ka kullaniyor. enterasan renklerine de rastladim. bir de radyo anteninin ucuna cicek bocek kalpcik malpcik takmak acayip moda.

"nolmus bu insanlara, herkes ters yola sapmis" demekten korkmasam ben de kiralayacagim bir tane. cok ucuzlar.

210210

2010-02-21T10:42:00.000+02:00

Geçen buradaki elemanlardan tekiyle alışverişe çıktık. Bi dolu eşya aldıktan sonra baktım ton balığında kampanya var. 3'lü paketi alınca 3'lü paket bedava. Toplamda da 3 pound ediyor. Eleman dedi "birini sen al, birini ben alırım". Kabul ettim.

Ben nakit ödeyecektim, onda ise kredi kartı var. Dedi "ben kartla ödeyeyim, sen bana nakit olarak verirsin". Onu da kabul ettim. Adama verdim parayı nakit olarak, üstünü vermek için ısrar edince de pes ettim, 2 pound vereceksin dedim. Sonra durdu "A hayır. Ton balıklarını paylaştık. Tanesi 50p'ye geliyordu. Üç tanesi 1,5 pound ediyor. Yani sana sadece 50 p vericem".

Dedim "Kardeş başımın gözümün sadakası olsun. Bizde 3ün 5in lafı olmaz".

Neymiş.

Gavurla alışverişe çıkmayacakmışsın.

Şimdi düşündüm de eleman 3 poundu ikiye bölmektense 6'ya bölüp 3'le çarpmayı tercih etti.

Hmm.

Weird.

200210

2010-02-20T10:03:00.000+02:00

İstanbul'dan şu anda kaldığım yeri tutarken reklamında "Cardiff Üniversitesi hastane kampüsüne 1 dk mesafede" deniyordu. Şimdi adamların günahlarını almayayım. Allah için gerçekten 1 dk'da kampüsün içerisindesin.

Gel gör ki, hastane dünyanın heryerinde hastane. Cerrahpaşanın Koca Mustafa Paşa kapısından girip, Samatya tarafındaki bir bölümüne gitmek ne kadar zamanınızı alıyorsa bu kampüsün girişinden de dişhekimliğine gitmek o kadar zaman alıyor. En hızlı halimle 15 dkda gidebiliyorum. Aslını isterseniz, biz Türkler bu mesafeyi daha da kısaltabiliriz.

Çünkü;

elin gavuru, pratik olmayı dert edinmediği için, dümdüz yürüseniz 10 dkda gidebileceğiniz biryere sizi yok "yayalar burdan yürüyemez, şuradan yürüyeceksin", yok "burası bisiklet yolu, senin yolun 100 m ileride", yok "yaya geçidine 50 metre yürü" gibi saçmalıklarla (?!) uzataraktan 15 dkya çıkartabiliyorlar.

Önce sağa sonra sola... Önce sağa sonra sola (bak!).

Adım saydığımdan olsa gerek bir de şuna dikkat ettim; buradaki bütün kızlar hava eksi bilmemkaç derece de olsa, yerler vıcık vıcık su veya kar da olsa babet giyiyorlar. Hem de çıplak ayağa! Çift kat çorapla bot giyen biri olarak yadırgamak hakkım.

Adamların bana garip gelen çok şeysi var aslında. Çift musluk muhabbetinden bahsetmeyeceğim bile. Şu sümkürme olayları acayip mide bulandırıcı.

Adamla konuşuyorsun. Tam o sırada cebinden peçete çıkarıyor. Sen susuyorsun adam burnunu silecek diye. "go on go on" diyor. Lan go on'acağız da neredeyse beynin çıkacak sümkürmekten. Bi iki dakka arkanı dön veya ne bileyim izin iste çık git lavaboya. Iyş.

*kittie-spit*

190210

2010-02-19T21:52:00.004+02:00

Türk lirasına vurunca ayda 1 milyar ödediğin bir "oda"nın "kit sür" deyince ortamdan uzaklaşmasını bekliyor insan. Veya en azından daireyi "çocuk"larla paylaşmamayı diliyorsun. Olmuyor.

Daireyi 4 adet tiineycır ile paylaşıyorum. İçki lisanslarını yeni almış olmalarının getirdiği bir şevkle sağa sola Carlsberg, Becks, Budweiser reklamları yapıştıran, yerlere şişe kapakları atmaktan çekinmeyen bu partici tipleri, güzide ülkemin sağ elini damgalatmaktan bir göz payı kurtulmuş yeni yetme metalcilerine benzetmekteyim.

Yokluklarından istifade, ortak yaşam alanlarımız olan mutfak ve oturma odasınının içgüdüsel bir şekilde önce kabasını alıp, sonra elektrikli süpürgeyle geçip, yetinemeyip bir de çamaşırsuyuyla dezenfekte eden bendeniz, bütün bu temizliğin ardından bir bardak kahveyi hakettiğimi düşünmüştüm.

Yanlış!

Sütü ısıtmak amacıyla mikrodalganın kapağını açmamla bir, içeriden fışkıran değişik bakteri ve mantar türlerinin besiyeriyle karşılaşınca oraya da bir cif döküp temizlemek vacip oldu. Buralarda cif'e "sif" diyorlar bir de. Haha.

İki günlük temizlikten ve bir türlü çalışmaya doymayan ilginç zihniyetle mesaiye kaldiktan sonra, bugün 3 itibariyle eve gönderilince çok sevinmiştim. Sütümü gene mikrodalgaya koymuştum (diyordumm) ki....

Kulağımın dibinde sağır edici bir alarm duydum.

Eyvah dedim, ocak mı açık? Yoksa mikrodalga kısadevre mi yaptı? Bişiy mi yaptım noluyor?

Tabi ki bişey olduğu yok. Koduğumun ingilizinin benim tam dinlenme saatimde "yangın talimi" yapacağı tuttuğu için kendimi elin gavurlarıyla beraber dışarıda buldum. Bu süre zarfında kalbim atış bağlamında bire beş verdiği için açıkçası kahve mahve de içmeme gerek kalmadı.

*coffee and tv*

170210

2010-02-17T20:50:00.000+02:00

Ben bu gavur diyarın hangi parçasına ayak bassam muhakkak ilk gün bir badire yaşıyorum.

Hayır, benim üzüntüm başıma gelene değil, yanımdaki insanın da başı yanıyor.

Yazın sonunda İskoçya'ya kongreye gittiğimde, ilginç bir durumla karşılaşmıştım. Türkiye'de tişörtle sandaletle dolaşılan havada İskoçya'da kazak üstüne palto, pantolon altına içlik(!) giyilecek bir hava vardı. Akşamın bir saati kalacağımız yere geldiğimizde kaloriferin çalışmadığını farketmiş ve resepsiyon kapalı olduğu için sabaha kadar, tüm bavulu üstümüze giyerek uyumuştuk. Biz. Ben ve Nikita.

Bu sefer bavulu hazırlarken şakalaşıyorduk "gene kalorifer çalışmazmış bir de. yuhahaha."

Gene akşamın bir vakti kalacağımız odaya vardığımızda -ki giriş katı olduğu için, esasen ha toprağa basmışsın, ha yere...- kaloriferin çalışmadığını farkettik. Ama bu defa resepsiyonda birileri var dedik, sevindik. Belki o kadar da şanssız değildik! Gidip çağırdık. Adam da baktı. Baktı... Ve biraz daha baktı... Sonra "sorry mate" dedi. Türkçesi "işte şimdi b.ku yediniz".

Sabaha kadar dağda donmamak için birbirine sarılan dağcılar misali birbirimize entegre olduktan sonra, sabahleyin uyanabildiğimize şaşırdık.

Donarak ölmeyi bekliyorduk.

Belki bir sonraki sefere?

*I'm so frozen and so caught up in this day
Lycia- Frozen*

160210

2010-02-16T20:46:00.001+02:00

Önümüzdeki birkaç ay boyunca Cardiff'teyim.

250809

2009-08-25T19:58:00.000+03:00

Anormal hastalar beni genelde yemege çıkacakken yakalarlar. Bu doğru bir tespit. Bakın bu da örnek...

Yemeğe çıkmak üzereyim.
Derken ikisi kadın üç şahıs içeri dalıyorlar;
-Doktooor doktooor ağrılı hastamız var, diyor kadınlardan biri.
Öğle arasından sonra ilgileneceğimi söylüyorum.
-Olmaaaazzz, diyor adam. Özürlü hastamız var!!
Bakınca farkediyorum ki kadınlardan sus-pus olanı görme engelli.
-Tamam, diyorum. Otursun koltuğa, bakayım.

Adam koltuğa gidip oturuyor. Diyorum;
-Birader sen değil görme engelli bayan otursun.
-Ha evet, diyor. Ama dişi ağrıyan benim...

Buradaki şahıslardan biri veya daha fazlası "şeref" özürlü. Ama hangisi daha şerefsiz kestiremiyorum.

150609

2009-06-15T19:56:00.001+03:00

Geçen hafta üst katı su bastı.
İlginçtir ki (!?) bizim katın da elektrik trafosu yandı.
Bildiğiniz yandı.

Yine nöbetçiydim. İçeriye hasta doluyor ama ışıklar bile kapalı. Klinik karanlık. Kasvetli. Fazlasıyla sıcak. Kapının üstündeki "klimalar çalışıyor, kapıyı kapalı tutun!" yazısı da diğer yazılar kadar anlamsız.

Adamın biri daldı içeriye;
-Doktor benim dişim ağrıyor. Napacaksın?
Dedim "elektrikler kesik, bugün hasta bakamıyoruz."
-Sen şimdi bana öl diyosun, geber diyosun, git kendini at diyosun...
Dedim "hiçbirşey demiyorum."
Bağırmaya başladı.
Dedim "bağırmak istiyorsanız klinikten dışarı çıkın"
-Sen şimdi bana defol diyosun, s.tir git diyosun...
Fesubhanallah dedim.

Bugün bir şikayet mektubu geldi kata. Diyor ki;
"Klinikteki doktor bana hakaret etti, bana ağza alınmayacak küfürler savurduktan sonra beni klinikten kovdu."

Şimdi bi s.ktir git birader demek haktır.

100509

2009-05-10T19:50:00.000+03:00

Milletçe klinikte nöbetçi hekime şu şekilde soru sormayı çok severiz:

Nöbetçi hekim klinikte yürürken kolundan tutar, kendimize doğru çeker ve
"bişiy sorucam!" deriz.

...mi?

Sormayın bi'zahmet.
Doğru düzgün soru sormayı öğrenene kadar sormayın.
Kolumu morartmadan sormayı öğrenene kadar sormayın.
Yanıtlamıyorum.

140409

2009-04-14T19:52:00.000+03:00

Geçen Ömer Seyfettin'in "Diyet" hikayesi geldi aklıma.
Hani adamın kolunu hırsızlık yaptığı için tam keseceklerken zengin biri gelip "ben diyetini veriyorum" diyip adamı yanında çalıştırır. Çalıştırır... Çalıştırır... Ölesiye çalıştırır... Artık adamın canına tak eder ve kendi kolunu kesip fırlatır zengin adama "al sana diyet" diye.

Kaç hasta oldu karşıma dikilip "Senin paranı ben veriyorum!" dediği...

Benim paramı kim veriyor?

Hangi para..?

080309

2009-03-08T00:10:00.000+02:00

bu kadar oldu mu?

260608

2008-06-26T14:12:00.000+03:00

Koca bir dilim pizza ve bol asitli icecek esliginde televizyon karsisinda pineklemenin getirilerini götürmeye calisiyorum.

Dikkat ettiniz mi? Hayatta hersey bir gevset-sık sistemine binmis vaziyette. Yumurtalar bu yüzden kapiya geliyor, bu yüzden dört bir yandan yussuf yussuf sesleri yukseliyor, üc bucuklar da ata ata bitemedi hatta.

Yaydiginiz her gün, akabinde “keske yaymasaydim” dediginiz bir baska gun getiriyor. Ama iyi ki yaydiniz sevgili okur. Durup düsününce, simdi guzin nine modunda takilmak istemiyorum ama “one life. live it.” Hatta Rüstü’nün de avrupa kupasi yari final maci öncesinde söyledigi gibi “say no to racism”.

Her aksami, yarina yetistireceginiz bir paper, bir literatür taramasi, bir makale yazımı, bir seminer sunumu planiyla gecirip sikmaya ne gerek var. Kabul edin, camasirlar yarin bugünkünden daha kirli olmayacak.

Bu arada yarin itibariyle iki aylik evli olacagim. Sen de yap. Güzel oluyor.

beni al ~ pinhani

110307

2007-03-11T21:19:00.000+02:00

Evet, bademciklerim yine sismislerdi ancak tutturdum ünlü bir türk müzisyenimizin konserine gidecegim diye. Taktim koluma iyi aile cocugu gorunumlu temiz yuzlu birini, gittim konsere.

Epeyce 14-16 yas arasi cocuk gelmesini bekliyordum ama bu kadar da beklemiyordum acikcasi. Itismeler, kakismalar, tam lise ortaokul tenefüsleri gibi. Zaten sagimda dersane muhabbeti, solumda okul muhabbeti. Her veledin elinde bir sigara. Sigara sagliga zararli bidi bidisi yapmayacagim ama su anda elimin ustunde kocaman bir sigara yanigi var. Izninizle nasil oldugunu anlatacagim;

Kenarda bir yerlerde oturuyorduk. Arkadan ucan bir sigara geldi, elimin üstünde sekti ve hop, sweatshirt ve cantalarinin durdugu bir yiginin icine düstü. Ben elimin derdine düstüm tabi. Neden sonra öndeki yigina bakinca duman ciktigini gordum.

Sagimdakilere sordum bunlar sizin mi, solumdakilere, önümdekilere.. Ses yok. Sonra daha evvel sordugum bir velet “aa evet ya bizim bunlar, nolmus ki” dedi. Duman cikiyor görmüyor musun, dedim. Velet sadece esyalarini kenara cekti. Baktim bir sure sonra duman kesildi, sanirim yanabilecegi kadar yandi ve söndü.

Ancak eger orasi bir tutussaydi ve akabinde yangin ciksaydi en az bir ikibin kisi yanardi tahminimce. Bunlarin bir cogunu da “aa suna bak heryer kirmizi ve sicak. ne enterasan” diyen sarhos 16- cocuklar olusturuyor olurdu.

Ve birsey daha, elbiseme sakiz yapistiran veletler, büyüyün biraz, biz bunlari ilkokulda yapiyorduk. Gercekten böyle sacma seylerden keyif alabilecek kadar embesil misiniz? demek istiyorum.

Konser cikisinda disarisini da görmeliydiniz. Ana baba günü. Resmen veli toplantisi kivaminda. İcerideki her iki kisiye bir ebeveyn duserdi tahminimce.

Konsere, bu turk muzisyenini hic canli izlemedigim icin gitmistim. Simdi sadece umarim Hayko‘yu seven kitle de böyle degildir zira onu da canli izleyemedim diyorum.

Hayko Cepkin ~ Son Kez

040307

2007-03-04T21:22:00.001+02:00

Cocuklarla staj yapmanin iyi bir yani, prospektif bir bakis acisi kazanmaniz. Yani klinige soylece bir goz gezdirerek, Turkiyenin 30 yil sonraki halini kestirebiliyorsunuz.

Bir baska iyi yan ise, cocuklarla nasil basedebileceginizi ogrenmeniz. Cocuklar ne yaparsaniz yapin, mutlaka aglayacak bir sebep buluyorlar. Koltuk cok rahatsiz, aletler cok ses cikariyor, islem cok uzun suruyor, igne cok can yakiyor… Onlara gore. Aslinda bir cok yetiskinde de benzer sorunlarla karsilasabiliyorsunuz. Cocuklarin avantaji ise, onlara “ne oldu sekerim? canini cok mu yaktim?” diye sormak yerine “yedi kere sekiz” diye sordugunuz anda, kafalarinin baska yone kaymasiyla herseyi unutmalari.

Bu yontemi istisnasiz tum cocuklarda uyguladim. Ücüncü sinif ve uzeri olan butun cocuklara yedi kere sekizi soruyorum. (Minimum ücüncü maksimum orta ikinci sinif) 10 cocuktan ancak 1 tanesi dogru cevap veriyor, o da en azindan bir 20 saniye ve parmaklarla yapilan uzunca islemler sonrasinda.

Gecenlerde igne yaptigim ve bu sirada aglamaya baslayip durmayan dokuz yasinda bir kiz cocuguna bunu sorunca “sadece beslere kadar biliyorum” dedi. “Tamam sana dokuzlari da ogretecegim cok kolay bir yolla” dedim. On parmagini ac, 9 kere 2 deyince 2nci parmagini kapatacaksin, bir tarafta 1 digerinde 8 kaliyor; yani 18… diye uzun uzun anlattim. Birkac tane de ornek yaptik beraber.

Her “ah uh” yaptiginda durup birseyler sordum; 9 kere 5, 9 kere 7… Hatta 9 kere 9u bile yaptik sayin okurlar.

Tam cürügü temizlemeye yakin, pamugun acittigindan sikayet edip ah’layinca “hadi simdi 6 kere 9u soyle” dedim. Cevap?
“Ama bana 6lari ogretmedin ki…”

Gelecek guvenli ellerde.

Daft Punk ~ Technologic

190207

2007-02-19T22:20:00.000+02:00

Afisinden bahsettigim cesur balik filmini bir de bikac duzine cocukla izleyeyim bakalim ne oluyor diye merak ettim. Hani zaten ben cocuk dis sagligi stajinda degilim, yeterince vizildayan velet gormedim gun icinde. Bu sebeple aksam yedi sularinda, simarik birkac duzinesini daha gormem gerekiyordu. Isin kotusu bunlara mudahale de edemiyorsun.

Klinikte cocuk agzini acar ve sana izin verir veya aglar bagirir yirtinir ve katiyyetle koopere olmaz. Her iki durum icin iki adet yolumuz vardir; hastayi tedavi edersin veya annesine onu sakinlestirip baska bir zaman tekrar getirmesini soylersin. Savas veya sivis.

Ancak bunun ucuncu bir versiyonu da sosyallesme alanlarinda ortaya cikiyor; “sicis“.

Film arasinda beyaz perdeyi bir devirmedikleri kaldi, hadi dedik film arasiydi da… Film sirasinda yerinde durmayan veletlere ne demeli. Hayir ebeveynlerin bu tarz seyleri cocuklara ogretmesi gerekmez mi. Gerekmiyormus demek. Onlar ancak cise goturup getirsinler. Baba baba diye agladim ben de ama cise goturen olmadi. Cunku babam orada degildi. Olsa da goturmezdi sanirim. Kendisi beni sekiz yasimdayken “birkac iyi adam” (a few good men) filmine goturmustu. Cok anlamistim. Altima butun paltolari koymuslardi ama yine de altyazilara yetisememistim. Her anlamda.

Neyse, bu filmden sonra aslinda pixarin dava acmasini bekliyor bir cok kisi. Cunku film kayip balik nemo’nun ucuz bir kopyasi. Ama bence Delphi films dava acmali. Bir sinema klasigi olan Karate kid‘i taklit ettikleri icin. Tabi kaplumbaga-balik iliskisi, sensei-cekirge iliskisinden daha komplike ama. O ucyuzaltmis derece doner tekme yok mu, o hiz ceviklik felan yok mu. Karsimda karate kid’i gordum sanki. Ayrica kaplumbaganin da iki yanda biyiklari vardi. Bugunlerde biyik moda diyorum, bizim klinik malzeme sorumlusu oglan bile biyik birakmis.

Son olarak, bu neslin cocuklarini da folik asit fakiri yapacagiz sanirim, bu filmden sonra onume yagda cazir cozur kizarmis bir barbun getirsen bile yemek hususunda tereddut edebilirdim.
..
.
..
Tamam tamam, sadece birkac saniye. Fish knows her bir halt azizim.

Laibach ~ Tanz mit Laibach ulan. Ne guzel konserdi ama. Gormeliydin.

150207

2007-02-15T20:18:00.000+02:00

Bu sabah, cogu sabah oldugunun aksine, kahvalti hazirlamak icin mutfaga girmis, hatta tavayi da ocagin uzerine oturtmustum. Derken aklima birden bire, her nasilsa, nereden geldigi anlasilamayan bir sekilde ve benzeri hayretlik iceren zarflarla su geldi;

“Kirmizi balik gölde kivrila kivrila yüzüyor. Balikci bilmemkim geliyor. Oltasini atiyor. Kirmizi balik kac…”

Zaten son gunlerde kafayi cocuk masallariyla bozdum ve yakinda cocuklarin dis sagligi ile de oynayacagim, dolayisiyla ön hazirlik safhasinda cocuk sarkilarini irdelememe de sasirmamali.

Aslen, sanirim dun sinemaya girmek uzere malum sahsi beklerken, karsidaki kocaman “cesur balik” afisine takilmis olmaliyim. Belki ruyamda da onu gordum. Yoksa psikopat miyim sabah sabah omletlik tavanin onunde kirmizi balik kac kac diye sarki soyleyeyim.

Kardesim kucukken bu sarkiyi pek cok soylerdi. Kivrila kivrila yuzer sonra da kacip dururdu. Kendisi katiyyetle balik yememektedir su anda. Onu bunu bilmem ama; Turk egitim sisteminin basarisidir bu.

Bu sarki da, bana sözlüde “ne güzel elyazin var senin, al bakalim eline kalemi kagidi bana su apereyi ciz, sonra bu apereyi ciz” diyip, cizimlerimi begenmedigi icin Turk egitim sistemine atifta bulunan hocama girsin. Gitsin. Yani.

120207

2007-02-12T15:16:00.000+02:00

Tatile girdim gireli, ki sunun surasinda haftasonunu saymazsak bir gun oldu, kendimi uzaktan kumandaya teslim ettim. Gozlerim tam acik, yari acik, kapali ve hatta amuda kalkma pozisyonunda bile film izleyebiliyor ve dahasi altyazi okuyabiliyorum. Yine de bu amuda kalkma olayinda altyazi boyutlarinin da etkisi var, sasi bakinca sasiriyorum cok fena.

Bircok filmde oldugu gibi bugun de filmlerde “ee?” diyesim geldi. Yani tamam olay guzel, hersey hos felan ama ee? Filmlerin cogunun sonunda bir yigin soru isareti, bir yigin muallakta durum, ancak son sahnede gulup eglenerek ve dahasi (biz bunu evde cok sik yapariz degil mi) dans ederek yenilen bir aksam yemegi goruyoruz ve ekran karariyor.

V for Vendetta’da da boyle olmustum cok pis. V öldü. Peki ne oldu? Kaos?

Sanirim filmlerin sonlarini oradaki the end yazisiyla birakmayi beceremiyorum. Bunu yapinca cok mutlu kucuk bir velet olucam.

Bak aklima simdi birkac film daha geldi… Neyse.

Ben masallarin sonlarini da happily ever after yapamiyorum. Yani, anneannesini bir kurtun desilmis kanlar icindeki midesinden cikarken goren kirmizi baslikli kizin psikolojisi ne olur allah askina? Kurtun mide asitleriyle yanmis yamulmus derisiyle oradan cikan bir anneanne… O sirin kucuk orman evinde kurtu paramparca eden oduncu felan. Oturup kurabiye yemislerdir kesin.

Su az yagisli tatil gununde bir adet heather nova ~ london rain yolluyorum, gerekli mercilere gitsin.

110207

2007-02-11T23:09:00.000+02:00

Blogger bizim icin altyapiyi degistirmis ancak kusrumuza bakmasin. Artik buradayiz;

http://www.kidinmind.org

Operim.

110207

2007-02-11T21:11:00.000+02:00

Bugun otobuste veledin teki “düütselle baglan hayata” diye cigirtirken aklima bu cocuklar buyuyunce nasil olacaklar acaba sorusu takildi.
Bugun aklima birkac soru daha takildi. Misalen, ingilterede kar yagdigi ve turkiyeye yagmur dusmedigi su gunlerde mangalini kapan kendini uskudar sahiline atmisken, biz bu yaz ne yapacagiz? (Bu soruyu sesli dusunurken elimde de uzerinize afiyet ali ustadan nurtopu gibi dondurmalar vardi. Turk kahveli dondurma kulaga hos gelse de, eger telve yemeyi sevmiyorsaniz tavsiye etmiyorum diye altyazi geciyorum) Toprak tenis kortunun yani basindaki sandalyelerine oturup yuksek volumde kahkahalarla gulen amcalara bakarak “misalen bu yaz waterpolo oynayamicaz sekerim” diyesim tuttu. Ama tuttum. Bu yaz kaplicaya gidecegim ben, kararliyim.
Ulkece bilemeyecegim ne alemdeyiz ancak sehirce acayip entellektueliz. Tenis kortunu bir sokak asinca, bes adet guzel giyimli zati muhteremin, bir binanin giris katindaki dairede, kiclari bize donuk vaziyette toplanti yaptiklarini da gordum. Hatta benle birlikte bir sokak dolusu insan daha gordu, zira perdeler acikti. Veya perde alamamislardi, paralari yoktu. Yatirim yapmaya karar verdim, ancak sirketin ismini not etmeyi unuttum. Ise bak.
Sonra bir de bu dütselle hayata baglanan velet var. Daha neler gelecek karsimiza? Yoksa abisi aganin kizkardesini kacirdigi icin, agayla berdel usulu evlendirilen zengin istanbullu hanfendinin tecavuz sonrasi hamile kalmasi mi? Dermisim. Daha neler?
Sonunda bu donem bitti. Bir aksilik cikmazsa bir donem sonra mezun olup, lanet ogrencilige noktayi koyuyorum. Boyle diyince de cikip ukela ukela “mezun olunca ogrenciligi ozleyeceksin” demeyin. Kamuoyu arastirmasi yaptim. Daha bu cumleyi sarfeden bir meslektasima rastlayamadim. Zaten protezlerine alismasi icin agzina takip yolladigim hastam, tam hocadan not almak icin protezi gostermek uzereyken sivisip, sirra kadem bastigindan bu yana da ogrenciligi ozleyecegime dair seyler dusunmuyorum.
Peki.
Norah Jones’tan Thinking About You diyorum buradan. ‘Onumuzdeki aydan itibaren artik senede bir kutlayacagiz degil mi?‘ diyen yavruya gitsin.

161206

2006-12-16T22:52:00.001+02:00

Kaptan mağara adamı geliyor.

091206

2006-12-09T22:26:00.000+02:00

oncelikle bir uyariyla baslamak lazim bu yaziya.
eger cumartesi aksami icin bir planiniz yoksa, annenizle oturup cay ve cerez esliginde arka arkaya badigard ve yuv gat meyıl izlemeyin. sagliga mideye felan zararli. sonra reklam ya da film arasi yoksa pek daha zararli.

gecen pazar bir adet les sinavina girdim. allah biliyor ya sadece 2006 mayis sorularina bakarak girdim. blog camiasinda taninan bir arkadasimiz bundan bir bucuk sene evvel, bu sinav icin "ösym pazar bulmacasi" demisti de hadi leyn cekmistim. ancak sinavdan sonra kendisine katildigimi soyleyecegim. (hos, rezil olma ihtimaline karsin, bu yaziyi sinavdan sonra yaziyorum.)

ha bir de, doktoraya basvurmak amaciyla girdigim bu sinavdan 2 gun evvel, bir arkadasim su sozleri soyledi; "yaa biliyor musun, bu curukler murukler felan hepsi genetik."

biri bize bunu dishekimligine girmeden evvel soyleseydi, okumazdik bes sene. meger hepsi yalanmis. ha sunu bileydik...

261106

2006-11-26T21:33:00.000+02:00

senelerdir geceleri dis sıkmaktan muzdarip bir insan evladiyim. pek cogumuz gibi.

onceleri dediler ki etyolojik sebebi elimine etmeden rahata kavusamazsiniz. baktik, sebebi ortadan kaldirmanin mumkunati yok. zira beyaz atli prens gelip opecek olsa, kronik periodontitisli mi diye kontrol eder, ya da hepatit bulastirirsa diye korkar olduk.

az gittik uz gittik dere tepe duz gittik. baska cozumlere basvurduk. kas gevseticiler, antienflamatuarlar, analjezikler ve elbette gece plagi.

donduk bir de baktik ki meger arpa boyu yol gitmisiz. en son"himm bu boyle olmayacak. psikolojik konsultasyon gerekli.." dedi bilirkisi ve boylece masalimizin "psikolojik danisman" arama kismina gectik.

gecenlerde bir psikologa dis gicirdatma teshisi koydum. elma da kime duserse dussun.

*ben yokum*

141106

2006-11-14T22:54:00.000+02:00

odanin dekorasyonunda degisim ruzgarlari esti.
les kitabi masa uzerinden kalkti ki zaten 99 mayis les'i disinda bir halt da cozmemistim. yerine beyaz musambamizi serdik, polimetilmetakrilat ve metilmetakrilat kardeslerle birlikte, izolasyon materyalleri, ispirto ve bek, elbette mumlarimiz, aljinatimiz ve silikonumuz konuverdi.

evet, protez yapmaya hazirim.

ayni zamanda üc kaplan yirticiliginda dolgu soker, iki lama tukurmesi tutuculugunda yenisini yaparim. bu da yetmez, su aygirilarinin dis kovuklarindaki besinlerle beslenen mutualist kuslar misali konarim disten dise... sek sek sekerek mahmure.

bir yastik yorgan atinca burasi da super olacak.

010906

2006-09-01T23:45:00.000+03:00

Bugünkü blogumuzun sorulari; japon bilimadamlari ne kadar biliyor? Türkler neden susamaz? Ve vapurda uyumanin incelikleri nelerdir?

Ilk etapta, japon bilimadamlarinin gercekten boydan fakir ancak arastirmadan zengin insanlar olduklarini soyleyebilirim. Allah inandirsin, gecen gun yine dishekimligi ile alakali bir seminere cagrildim (hemen parantez ici bilgi olarak hohho beni surekli seminerlere cagiriyorlar naggber diyecegim.) Aslen buna seminerden cok bir urun tanitimi diyelim. Allah inandirsin dedim ya, gercekten o inandirmazsa, adamlarin sunduklari verilere inanmak pek akil kâri degil. “Biz bunu yaptik, arastiricilarimiz bunu kontrol etti, bilim adamlarimiz super raporlar hazirladi” da... Herhangi baska bir arastirmacinin raporu felan yok. Yazis yani. Zaten, dönüp ismi –lazim degil- bir kamyon markasini feci halde andirmakta olan bilimadamimiza “peki ya kontr-arastirmalar?” diye sordugunuz zaman “ugh” diye kaliyor.
Kalir tabi azizim.
Kalir, cünkü bu adamlar cok sey biliyorlar.
Ama...
Ingilizce bilmiyorlar.
Zaten benim oradaki mevcudiyetimin temeli de bu ingilizce cagrisimi yapan, ama kesinlikle alakasi olmayan dili, pek sevgili dinleklere cevirmek idi. Isin en zor kismi da soru-cevap safhasiydi. Zira dinleklerin özene bezene hazirladiklari sorulari ayni sekilde cevirince bir turlu japon bilimadamimiza anlatamiyordum. Kafasinda animelerden asirma bir ampul yanma sahnesi hazirlamak amaciyla kendisine, air flow’u anlatmak icin yanaklarimi sisirip adamin suratina dogru üfledigimi, light-curing unit icin elime lazer tabancasi almis rolü kestigimi ve kesinlikle mankenlere tas cikardigimi, tensile icin iki elimi yumruk yapip zorla birbirinden uzaklasiyormus gibi ikindigimi, shear icinse bir sopa parcasini dizimde ortadan ikiye bükme pozisyonuna gecisimi anlatmayacagim bile. Ups, anlatmisim.

Herneyse, baktim bunlar ingilizce bilmiyor, “arigato” diyerek ortamdan uzaklastirirken, hesabima aktarilan meblagi ogrenerek oldukca guldum. Beyler, siz siz olun 4 “mili”litresi 110 euro olan bir malzemenin tanitiminda %100 etkili olan bir cevirmene, 4 mililitrelik bile degeri olmadigini kanitlayan ucretler vermeyin. Bu arada ismi lazim degil firmaya da, sevgilimle “bir” aksam yemegi yiyebilecek kadar ödeme yaptiklari icin tesekkur ediyorum. Bastan soyleseydiniz, ben size iki katini verirdim, benim yerime siz cevirirdiniz.

Cevirme demisken, iki lafi dogru duzgun ceviremeyen ve icinde bulundugu ahval ve seraiti anlatmaktan yoksun pek sevgili Turk arkadaslarimiza da deginmeden gecemeyecegim. Hepsi aslinda birer telekomunikasyon “bilimadami” da.. Sizin haberiniz yok.

Bugün can sikintisindan bir iki ameliyata gireyim diyerekten fayansci ustasini aratmayan mavi cerrahi takimimi ustume gecirmis, galoslarimla enterasan sesler cikararak yürürüyordum. Gömük yirmi yas disi cekimlerinden birisi... Koltukta da “nasil ya! istemem be!” seklinde konusan pek degerli yirmilik bir veledimiz oturuyor. Neyse, cocugun susmasini sagladiktan sonra 15 dakika icinde disi cekip, dikislerini attik. Sonra agzina pamuk tampon koyduk ve ben “sessiz kalma hakkina sahipsiniz..” misali amerikan filmlerinden firlamis, artik ezberledigim seyleri sirayla saymaya basladim; “En az 20 dakika pamuk tamponu isiracaksin, soguk kompres uygula, siddetli calkalama, iki gun sigara alkol yok, aspirin yok, cok sicak icecek yok....” diye sayarken cocuk da “niye ya! nasil sigara olmaz be!” seklinde naralar atmaktaydi. Dedim guzel kardesim bir sus. Gel sana bir ilac yazalim.

Ben masada hastaya recete yazarken, masanin ustunde de ameliyat listesi vardi. Orada da benim ismim... Cocuk eline cep telefonunu aldi takir takir bisiyler yaziyor. Sonra döndü bana gösteriyor;

Cocugun cep telefonu - Sen buradaki misin?” (Orada Fatima yaziyor...)
Fatimanin yamuk agzi – Hıı..
CCT – Fatma mi Fatima mi?
FYA – Fatima.
CCT - Nerelisin Fatima?
FYA – Türkiye.
CCT – Hangi il?
FYA – Napacaksin...
CCT – Merak ettim, ilgimi cekti de...
FYA – Bi sktrip gider misin?
CCT – Efendim?
FYA – Preskripti isletir misin?
Bu sekilde eline receteyi vererek ortamdan uzaklastirdik. Bu sekilde, nasil olup da her yaz onlarca “Rus kizi chatlestigi Turkle kacti...” “Ingiliz anne; Kizim Antalyaya chatlestigi cocuga kacti..” haberi okudugumuza da akil sir erdirdim. Mesele konusmak degil de konus’tur’mak olunca, Türklere bir cesaret geliyor kuzum.

Son olarak vapurda uyumanin incelikleri dedik, bu da blogun romatik kismi. Horul horul uyuyorum valla diyerek ortami rezil ettikten sonra , yine de arada gögsüme düsen basimi tutan birileri olsa hic fena olmazdi diyorum.

280806

2006-08-28T20:24:00.000+03:00

Uyusuk biriyim.

Denir hani, Fifa - Fia - Fiesta kardeslerin soyadi Afyonoglu'dur. Sanirim gunumuzde bu hedeleri opioid olarak kullanmayan pek adam yok. Ve ben de uyusugum. Soyadimi Uyusukoglu olarak degistirebilirim misalen, boyle seyler genetik kodda yaziliyor. Annem bir sampiyonlar ligi macinda kalp krizi gecirmez, sevgilim futbolun asla sadece futbol olmadigini kanitlama yolunda mafya tarafindan bir suikaste kurban gitmez, ablam da kendini gunun birinde Alonsonun onune atmazsa bu iddialarim curumus olacak, ben de Uyusukoglu soyadindan feragat edip, herkese turk oldugumu gosterecegim.

Donelim konumuza...
Uyusuk bir pazar sabahi yataktan kalkarken, bugun 53 derecelik bir pistin ustunde 40 derecelik hava sicakligi ve 73% nem kosullari altinda yuz metreyi on saniyenin altinda kosmaya calisacaksin deselerdi, "ak sacli dede, yanlis ruyaya geldin..." derdim. "Bana boyle dedigin icin bugun schumacher 3ncu olacak" diye durtunce birden bire kendime geldim; bugun grandprix vardi!

Gidis rahatti ancak bu sene nedense organizasyon, otobuslere bilet zorunlulugu getirmisti, ister ogrenci ol ister tam, mecburen 2 tam bilet atiyordun (ki gecen seneki sadece formula biletini göstermek yeterli, buyrunuz... misafirperverliginden sonra iett nin gecen sene bu isten ne kadar zararli cikmis olabilecegini hesaplamaya calistim. bu sene acigi kapatip kâra gecmeyi hedeflediklerini dusundugumden) Bu arada neden bilmiyorum, turistlerde bir bagira cagira konusma hastaligi var. Italyanlar, almanlar, polonyalilar... Otobuste sadece biz variz havasindalar.

Bu sene tribun sekizdeydim ki bu da beni, direkt onüc ve ondördüncü virajin önüne ve otomobillerin en dusuk hiza gectikleri yere getiriyordu. Kasklar dahi cok rahat secilebiliyordu, zira pistten sadece 25 metre uzaktaydim. Benden dört-bes blok ötede oturan Yalcin da her koltugun bir digerine gore avantaji ve dezavantaji oldugundan bahsederek, start-finish duzlugunu goremiyor olmamin uzuntusunu hafifletmeyi bildi. kendisine buradan öpücükler ve ömür boyu saadetler...

Gecen sene kiyafetli seramoni, ayni zamanda klasik arabalar icerisinde pilotlarin teker teker gecerek bizleri selamladiklari yarim saatlik bir toren seklindeydi. Bu sene, özellikle her "önemli" olay gününde mutlaka bir kaza ile otobani tikamayi basaran milletimiz hasebiyle, saatlerce trafikte kalip alana girmemle birlikte tribunlere kosmamin bir olmasi gerekse de, bekledigim kadar uzun uzun bir seramoni goremedim. Hatta utanmayip "pilotlarin hepsini bir traktore tikmislar, tur attiriyorlar hih" deme curetini bile kendimde buldum.

Yaristan cok cok bahsetmeye gerek yok. Önümde Almanyadan gelmis kocaman bir Ferrari kafilesi ve Almanlardan birinin poposuna yapismis kuvvetli muhtemel bir Türkün sakizi, onun önünde Kimi hayrani bir cift Finli, kösede Superaguriden herhangi bir pilot gectiginde anlamadigimiz bir yigin kelime savuran Capon bir teyze, yaris boyunca sevgilisine surekli fotografini cekmesi hususunda baski yapan Rus bir hatun ve yine Rus sevgilisi ile birlikte united colors of benetton tadinda yaris izledik.

Yaris bitiminde, muhtemelen "simdi teller indirilecek hazir olun" denmedigi icin, milletin bir anda stadi bosaltmasina anlam da verebildik ama yine de tellere yapismis bir halde padocka kosmaya meyillendik. Tellerin indirilmesiyle birlikte ak sacli dedenin kerametleri de bir bir hayat buluyordu. Muzmin sakat etiketimle birlikte topuklarim kicima carpa carpa kosuyordum. Kürsünün hemen önündeki tellerin arkasina yapisip (tellere tirmanmis bir cogugun iki bacaginin arasindan...) Schumiyi sapkasini takarken ve Massa'yi da aglarken gorunce, Jean Todt'a olan kizginligim bile gecti.

Buradan ana tribun kapilarini acmayip bizi once bir kilometre ileri, sonra da iki kilometre geriye yuruten ve bu sirada sivi tatbikinde bulunmayan organizasyona, otobus kuyrugunda beklemenin ne demek oldugundan bihaber guzide turistlerimize, illa klimali araca binecegim diye israr edip ayakta kalan ve Kurtkoy kavsagindaki trafikle beraber meniskusu azan, bu sebeple oturan adamlardan birinden ayagini biraz otelemesini istedikten sonra onun ayak ucuna oturup kulkedisi kivaminda takilan kendime, ve buna karsin kalkip bana yer veren, sadece yaris icin baska bir sehirden istanbula geldigini, grand standde oturdugunu ve Ferrari fan'i oldugunu anladigim zâta selamlarimi iletiyorum. Ah bir de "real turkish tifosi"lere...

Who is Alonso?
Forza Schumi..!

*fotograflar fatima tarafindan cekilmistir. ehm ben oluyorum*

060806

2006-08-06T00:03:00.000+03:00

Burada ilginc bir tatil var.

Belki de guneye giderken doguda oturmamak gerekiyor arabada, oglene degin... Fazla gunes zarar, UV filtreli gunes yaglari ise yalan. Gayet ultra-violent bir uygulamaya tabi oldum. Soyuluyorum.

Tatil bekledigim kadar eglenceli degil. Cunku burada internet var, televizyon var. Gazeteler bile eskiden 10dan once gelmezdi, simdi sabahin 7sinde bakkalda. Hic zevkli degil. Ayrica artik suraya gidelim, buraya gidelim diye pedere yalvarmiyoruz. Zira evde ehliyeti olan kisi sayisi 3'e firlayinca, her eline geciren tur attiriyor. Gunes batisini bile izledik, ama sonra eve donduk, televizyonda bir dizi varmis. Misalen yarin daga cikacagiz mangal yapmaya, "kusra kalmayin kardisler, bugun hungaroringdeki seedingler feci heyecanliydi, yarin gp izleyecegim" diyecegim. Hem schumacherle alonsoyu ilk 10da gormedigi kac yaris daha izler bu gozler? Degil mi ama.

Kitaplarimi da okuyamiyorum. Iki kitap getirdim ve totalde 80 sayfadan fazla okuyamadim. Havuz derseniz, dinle bu askim sana dinle, ayrica elimi de kolumu da bagla hadi, sanma sakin beni prenses peri, hoplatalim hoppidi hoppidi... En son allah belani versin'le cikis yapiyoruz zira o sirada 90-60-90 vucudum var diye dansederek gezinen bir yigin pareolu insan gozunuze ilisiyor.

Bir de her bloglmamizda aldigimiz reklamimiza bir yenisini daha ekliyoruz. Ulker'in Çizi reklamindan bahsedecegim. Bilmeyenler icin soyle bir ozet geceyim. Kiyida kosede kalmis bir kir lokantasina girip "acele" olarak "tavuk kanadi" isteyen genc, catal bicakla oynarken, arka tarafta tavugu yakalamaya calisan lokanta sahibini goruruz. Sonra slogan cikar; "acliginizi yatistirin.."
Guzel bir reklamdi, izlerken de epey gulmustum, iyi abartmislar demistim. Ancak gecenlerde kuzu cevirme yemege giderken, kuzunun henuz cevirilme asamasinda oldugunu ogrenip, aclik yatistirmak niyetine yakindaki lokantaya gidip ya tandir ya alabalik seceneklerinden alabaliga tiklayinca, beyamcanin elinde bir ag ile gelebilecegini dusunmemistim.

Ancak oyle canli gordugum bir hayvani sofraya gelince yiyemeyenlerden degilim. Cok da guzel yedim. Bu yazının anafikri sudur; fatima ne cok yemek yedi tatil boyunca. Butunlemeler oncesi depolamam gereken sey neydi neydi...?

*kuzu cevirme oyle abartilacak bir hede degil. ayrica kuzunun etinin yumusak olmasi gerekmiyor muydu. hani lokum gibi. yediler beni.*

200706

2006-07-20T01:18:00.000+03:00

Bugun Harun'un verdigi murekkep baligi ve balinayi izlemeye niyetlenmis, ancak bir yandan da atlanmis aksam yemeginin karin-gurultusu sebebiyle laptopu göbegime yerlestirip izlemenin zor olacagina kanaat getirmisken, canim patlamis misir cekti. ve hersey bununla basladi.

Misirlar patlarken, ilk patlamis misirin nasil kesfedilmis oldugunu dusunmeye basladim. Haslayip yiyecegi misiri kazara gunes altinda unutup kurutan bir zatin, kazara bu hedeyi atese dusurmesiyle mi ilk misir tanesi patlamistir? (Salina salina koskoca okyanusta yuzerken kazara kolonilesen aminoasitlerin, yine kazara kendi iclerinde protein sentezlemeye baslamasi ile insan irkini ureten teori modunda bir tesadufler eseri midir?) Yoksa daha derin manalar aramak mi gerekir?

Evet, bugunkü blogumuzun konusu patlamis misir.

Yeni downloadladigim Firefox'umun (reklam aliyorum) google toolbarinda hemen "popcorn history" yazip search-ü lisan eyledim. Karsima filmlerden, pop-corn tariflerine degin (ben de neden bu gavurlarin adamakilli bir mutfagi yok derdim. adamlar popcorn icin tarif vermisler, nerede icli kofte, humus, abugannus - yazmasi enterasan gorundu ama aslen nedir bu bilmiyorum. bir cesit yemek olsa gerek, bugun mönüde gördüm allah inandirsin-) bir milyon sonuc cikti.

Aslen kizilderili diye andigimiz native americanlara dayandigini soyleyenler, Aztek ve Inkalara dayandigini soyleyenler, Cristoph Colombusun kesfettigini soyleyenler felan var ama bana gore bunu gobek tasinda misir yemeye niyetlenmis birinin, Türk hamamina girip buraya dokanmasiyla birlikte "yandim allah" diyerek misiri elinden firlatmasi ve akabinde misirin gobek tasinin isisiyla patlamasinin kesfedilmesi daha makul. Elbette bunu kesfeden de hamamin kesecisi.

Bittabi, Türkün damak zevkine uymadigi icin reddedilmis bu besin ögesi, sagdan soldan meshur olmustur. Hatta amerikadaki kiyim ve kolonilesme sirasinda, yemek stoklarini yolda idareli kullanmayip tuketen ve bu sebeple gunlerce ac, eli bögründe dolasan Kıristof Kolombun tayfalari, misirdan baska yiyecek hedesi olmayan yukari new-yok kizilderililerinden bunu ögrenmis ve bir begenmis bir begenmislerdir ki sormayin. Begendikleri her nesneye seker koyma adetine ezelden sahip olan bu yaratiklar, buna da seker ve süt ekleyerekten (acliktan misiri "cay" gibi gordukleri dusunulmektedir.) gunumuz "cereal"ini olusturmuslardir.

Yine de misirin ilk patlama ani ile alakali arastirmam gotumde patlamistir.

*isin kotusu filmi de izleyemedim*

140606

2006-06-14T17:04:00.000+03:00

okul nihayete erdi, onumuzdeki pazartesi itibariyle de temmuzun ortalik yerine kadar uzanacak bir dizi finale girecegim. ve bir dizi derken de kesinlikle dalga gecmiyorum. pratik sinavlar dahil sanirim 13-14 tane sinav ediyor. fiksturu takip etmeniz acisindan ilerleyen satirlarda vehameti de goz onune serecegim, dert etmeyin.

efendim, okul bitince, sezonun son staji olan tedaviyi de noktalamis olduk. bendeniz ustun nitelikli yaratik 1 hafta evvelsinden aslen herseyi bitirmistim ancak hocanin ödevleri topla talimatiyle birlikte bir anda kendimi stajin en cok ortalikta dolanan kisisi olarak buluverdim. eee ve hatta en cok cigiran.

klinikte surekli birileri malzeme arar "arkadaslaaaarr kavit nerede?" "asiti goren oldu mu!" "isin cihazi yine kimdee?!" seklinde. buna ek olarak yeni gelistirdigim "ödevlerinizi getirin huleaaayyynn!" seklindeki alter-cigirtmamla klinikte efsane olmayi planliyordum. tabi ödevlerin getirilme sikligi, cikan desibel miktariyla orantili olsaydi.

dün aksam itibariyle ödev tesliminin son gunune giris yapinca ve hala 27 kisilik gruptan elimde epitopu 7 tane ödev olunca, her bilincli turk genci gibi elime cep telefonumu aldim. tabi arada amactan sapan mesajlar atmaya yeltenen parmaklar da oldu ama hemen silkin ve kendine gel uslubuylen hacimli saclara kavustum. an itibariyle elimde 17 adet ödev var. mutluyum gururluyum. en son getiren head and shoulders ismiyle sampuan uretsin.

tabi, ceviri odevleriyle birlikte seminer sunumlari ve de CVler ulasti elime teker teker. CVlere göz atarken milletin amma cok kongre gezdigini, bir yigin mesgalesi ve ustun niteligi oldugunu kesfettim. arada seyy ben de gittigim konserleri yazsam olur mu? diyesim geldi ve belki sosyolog felan olsaydim bir kilif uydurup bunu da ilistirebilirdim ama efendim ben bir adet seminere bile gitmedim. evet gitmedim. tanrim, cok vasifsizim. god bless america. hatta izninizle bless boyle mi yaziliyordu diyerek vasifsizligimi daha da belirtmek istiyorum. ustune basip sarap yapmak da istiyorum, tabi izledigim filmlerin de etkisi var bunda.

herneyse. bendeniz vasifsiz insan simdi kongreler ve seminerler sekmesine uzun uzun bakmakta, arada derin hulyalara dalmaktayim. gittigim tek kongre "hipnoz kongresi" idi yahu! akupunktur grubum da var. bu da sayilir mi? iki kaşimin arasina ucuncu goz yaptirip curukleri onceden kestirecek bir metod uzerine calisiyorum aslen ... de yurdum insani bunu anlayabilecek kadar gelismis degil ... desem hani.

ben gecmisin karanlik dehlizlerine kulaclar atip (ortaokul kompozisyon sinavi giris cumlelerine ornekler numara-3) gidilmis bir seminer cikartmaya ugrasadurayim, siz de suradan benim final listemi takip edin.

190606 - Oral Diagnoz ve Radyoloji (Teorik) 10:00 - 10:50
190606 - Oral Diagnoz ve Radyoloji (Pratik) 11:00 - 11:50
200606 - Periodontoloji (Teorik + Pratik) 10:00 - 11:00
210606 - 230606 - Tedavi (Pratik) 09:00 - 16:00
230606 - Tedavi (Teorik) 09:30 - 11:00
--
260606 - Agiz Dis Cene Hastaliklari (Teorik) 11:00 - 11:50
270606 - Ortodonti (Teorik) 11:00 - 11:50
270606 - Ortodonti (Pratik) 11:50 - 13:00
290606 - Cerrahi (Teorik) 12:00 - 12:50
290606 - Cerrahi (Pratik) 13:00 - 13:50
300606 - Pedodonti (Teorik) 13:00 - 13:50
--
030706 - Genel Anestezi (Teorik) 10:00 - 10:50
060706 - Protez (Teorik) 11:00 - 11:50

not: yine de benim tatilim haziranin 30unda basliyor ... mus gibi yapacagim ben :)

280506

2006-05-28T23:21:00.000+03:00

babaanneler gibi cikinla ilac tasima potansiyelli bir insan veledi olarak "degisik tekniklerle hap nasil yutulur" uzerine bir seminer verebilecek bilgiye sahibim. hatta power-point sunusu olarak semineri hazirlayip, kisilerin uyumamasi icin neler yapmamak gerektigi uzerine de seminer verebilecek miktarda fazla seminer izledim (gecen hafta on iki tane...)

hap yutarken basinizi geriye itmeniz, sadece cevrenizdekilere "hap iciyorum, hastayim" sinyali vermekten öte bir ise yaramiyor. eger hapi yuttuktan sonra öhhö öhhö yaparsaniz, bulasici bir hastaliginiz olduguna bile ikna edebilirsiniz ama korkmayin, hasta diye tavugu kesip yiyerek kus gribine insan feda edilen bir ulkedeyiz, kimse tutup da cantasindan ayse teyze modunda hasta maskesi cikartmaz.

aslen, bir hayirsever herkese bir maske kampanyasi duzenlese de, agiz solunumu yapmayi, burun deliklerini kullanmaya tercih eden ve her nasilsa dis fircasi isimli sapli ve killi bir nesneden haberleri olmadigi, agizdaki plak miktariyla dogru orantili olarak anlasilan buyuk bir grup insan da cevrelerine rahatsizlik vermeyi kesseler.

hatta ayni hayirseverden kendime 10 cm topuklu ayakkabi da isteyecegim, bu sayede ayakta durdugum zaman averaj bir turk insaninin otobus demirlerine tutunma pozisyonunda uzattigi kollariyla vucutlari arasinda 45 dereceden fazla aci yapmasiyla aciga cikan "koltukalti" kavraminin kötü kokulu versiyonundan kacinabilirim.

olaylara terapötik yaklasmanin sacma oldugunu kavradim, zira o adam tras bicagi, sabun ve su üclüsünden bihaber yasamaya devam edecek. palyatif tedavi endikedir. 10 cm topuk caizdir.